Το γράφειν εστί… Ζωή! Είναι λόγος Ύπαρξης! Να γράφει ένας Έλληνας πατριώτης για μετάδοση ιδεών ή για προσωπική του προβολή; Να γράφει για τους πολλούς και μακάριους πολίτες, έστω κι αν αδιαφορούν για το μέλλον της πατρίδας τους; Να γράφει και για τους εκλεκτούς κι ας είναι ενήμεροι;
Όποιος έχει μεράκι να γράφει, δεν το δηλώνει ως επάγγελμα, ούτε στην Εφορία! Γράφει για να ζει και ζει για να γράφει, στηριγμένος στα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα του. Χαίρει εκτίμησης και αναγνωρίζεται από την σωστή στάση ζωής του και επαγγέλματος, χωρίς να χρειάζεται αποδείξεις.
Να γράφει, για να εκφράζει δημόσια τις απόψεις του, για τα τρέχοντα γεγονότα και για προώθηση των πληροφοριών του σε φιλοπρόοδους αναγνώστες. Με αυτή την οπτική καλύπτει την ανάγκη του επικοινωνίας και γνωριμίας με ομοϊδεάτες του αναγνώστες. Δημιουργεί πυρήνες μεταξύ συναγωνιστών, που έχουν κοινό στόχο την Απελευθέρωση της πατρίδας μας.
Να γράφει με όραμα Εθνικής επιβίωσης και να επιβιώνει με το να γράφει. Αδιάφορο αν στον ωκεανό της ημιμάθειας επιπλέουν οι φελλοί, όπως δήλωσε κάποτε ο Τσαρούχης: «Στην Ελλάδα ό,τι δηλώσεις, είσαι». Αυτή η ρήση του μεγάλου ζωγράφου μας ακούγεται πιο επίκαιρη σήμερα, που έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Στην κατοχική πατρίδα μας που οι Ελληνόφωνοι πολίτες δεν εννοούν να ξυπνήσουν ακόμα, ό,τι και να δηλώσεις, γίνεσαι αποδεκτός, χωρίς πιστοποιητικά και… δράσεις.
Για να έχει όμως απήχηση ο γραπτός του λόγος, πρέπει να είναι τεκμηριωμένος, σωστά δομημένος και με συντεταγμένο ενημερωτικό κείμενο, που να απευθύνεται σε πολυάριθμο ενδιαφερόμενο αναγνωστικό κοινό. Διαφορετικά η γραφή του θα περάσει απαρατήρητη και σύντομα θα βαρεθεί και ο ίδιος να σκαλίζει τυχαία τα γράμματα στο πληκτρολόγιο.
Το πληκτρολόγιο πολύ γρήγορα κατέκτησε την πρώτη θέση στις γραφικές ανάγκες μας. Το χαρτί και η πένα έχασαν την αίγλη τους στο παρόν και έγιναν ανάμνηση του παρελθόντος. Ο προφορικός λόγος έχει διάρκεια ζωής, όσο προφέρεται ή παραμένει σαν πληροφορία στην μνήμη. Ο γραπτός παραμένει στην… έντυπη έδρα του όμως, αφού τα ΓΡΑΠΤΑ ΜΕΝΟΥΝ.
