Ο Χριστός παραμένει το πλέον αμφιλεγόμενο πρόσωπο της ιστορίας. Αν και παρήλθαν δύο χιλιετίες από τον θάνατό Του όχι απλά εξακολουθεί να συζητείται, όσο κανένα άλλο ιστορικό πρόσωπο, αλλά διχάζει τους ασχολούμενους μ’ Αυτόν σε λάτρεις Του και σε εμπαθείς εχθρούς και πολέμιούς Του. Το μείζον ερώτημα είναι: Τί συνέβη, ώστε οι λάτρεις Του να έχουν μειωθεί σημαντικά στις χώρες, στις οποίες επί αιώνες η μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων ομολογούσαν την πίστη τους σ’ Αυτόν; Τί το κακό έπραξε, ώστε να πληθαίνουν οι εχθροί Του στις ημέρες μας και να τον πολεμούν με το ίδιο πάθος, που τον πολέμησαν οι άρχοντες των Εβραίων;
Για να απαντήσουμε στο πρώτο, πρέπει προβάλουμε την εξήγηση του θρησκευτικού φαινομένου από κοινωνικούς αναλυτές και στη συνέχεια να στρέψουμε την προσοχή μας στα λόγια του ίδιου του Χριστού και στα γραφέντα από τους Ευαγγελιστές.
Οι κοινωνικοί αναλυτές, αρνητές του Θεού, τόνισαν ότι το θρησκευτικό αίσθημα είναι απόρροια άγνοιας των νόμων της φύσης. Κατά τη νεωτερικότητα διακηρύχθηκε ο θάνατος του Θεού. Αυτό συνεπάγεται και άρνηση της Ανάστασης του Χριστού. Μάλιστα έφθασαν κάποιοι να σχηματίσουν είδος θρησκείας με υπόσχεση μελλοντικής θεραπείας του συνόλου των προβλημάτων του ανθρώπου σωματικών και ψυχικών έχοντες μάλιστα αρνηθεί την ύπαρξη της ψυχής (επιστημονικός μεσσιανισμός). Γι’ αυτούς θεωρήθηκε θεμελιώδες ότι με την εξέλιξη της επιστήμης η πίστη σε θεό θα εξαλειφθεί από τις ανθρώπινες κοινωνίες.
Η Καινή Διαθήκη, το ιερό για τους χριστιανούς βιβλίο, προσφέρει άλλη εξήγηση. Ο Χριστός τόνισε: «Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον». Και ο ευαγγελιστής Ιωάννης έγραψε: «Εις τα ίδια ήλθεν και οι ίδιοι αυτόν ου παρέλαβον, όσοι δε έλαβον αυτόν, έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι». Οι δικοί Του, οι Εβραίοι, τον απέρριψαν, όσοι όμως τον αποδέχθηκαν, Εβραίοι και μη, αξιώθηκαν να γίνουν τέκνα Θεού. Πόσοι όμως υπήρξαν αυτοί διαχρονικά; Λίγοι. Το επιβεβαίωσε με θλίψη ο ίδιος ο Χριστός τονίζοντας: «Πλην ο υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης;». Ο Χριστός τόνισε ότι είναι στενή η οδός που οδηγεί στη βασιλεία Του και λίγοι θα είναι αυτοί που θα την επιλέξουν. Συνεπώς είναι παντελώς ανιστόρητη η θεώρηση κάποιων κοινωνιών ως χριστιανικών. Όμως είναι και παντελώς άδικος και εμπαθής ο χαρακτηρισμός του Χριστού ως σπορέα ουτοπίας. Υπήρξαν στη διάρκεια των δύο χιλιετιών και υπάρχουν και στις ημέρες μας εκείνοι, οι οποίοι με συνέπεια βίωσαν σύμφωνα με τη διδασκαλία Του. Είναι οι άγιοι της Εκκλησίας. Αυτοί προκαλούν με τη στάση τους και την άκρα συνέπεια μεταξύ λόγων και έργων, ώστε να απαξιώνονται και να αποφεύγεται η ενασχόληση των ιστορικών, κοινωνικών αναλυτών και διανοουμένων με τον βίο τους ή αυτοί να περιορίζονται σε πικρόχολα σχόλια γι’ αυτούς.
Γιατί ο Χριστός δεν εγκαταλείφθηκε απλά στη λήθη, κατά τη νεωτερικότητα, αλλά πολεμάται με πάθος ιδιαίτερα στις αποκληθείσες χριστιανικές κοινωνίες; Την απάντηση ας μη την περιμένουμε από τους πολεμίους Του. Πρέπει να την αναζητήσουμε στη διδασκαλία του ίδιου του Χριστού. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης έγραψε: «Πας γαρ ο φαύλα πράσσων μισεί το φως και ουκ έρχεται προς το φως ίνα μη ελεγχθή τα έργα αυτού… Το φως ελήλυθεν εις τον κόσμον, και ηγάπησαν οι άνθρωποι μάλλον το σκότος ή το φως. Ην γαρ πονηρὰ αυτών τα έργα». Ο Χριστός τόνισε στο κήρυγμά Του: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου». Όμως ο κόσμος αποκαλεί πλέον τη διδασκαλία του σκοταδιστική!
Η εξαγγελία του θανάτου του Θεού είναι η πιο σημαντική κοινωνική μεταβολή στις δυτικές κοινωνίες. Με αυτήν οι λαοί τους αρνήθηκαν και την ανάσταση του Χριστού και έγιναν ρυθμιστές της ιστορίας. Αισθάνονται πως δεν έχουν πλέον την υποχρέωση να λογοδοτήσουν για τις πράξεις τους ή τις παραλείψεις τους. Και επειδή ο άνθρωπος δεν είναι δυνατόν να ζήσει χωρίς θεμέλιο κάποια μορφή πίστης οι νέοι κυρίαρχοι, φιλόσοφοι, κοινωνιολόγοι, πολιτικοί έθεσαν στη διάθεση των λαών πλήθος από υποκατάστατα. Πέρα από τη λατρεία της επιστήμης, η οποία γνώρισε το απόγειό της κατά τον 19ο αιώνα (επιστημονικός μεσσιανισμός), προσφέρθηκαν η λατρεία του χρήματος στη «θρησκεία» του καπιταλισμού, η λατρεία της ιδεολογίας στη «θρησκεία» του κομμουνισμού. Καθώς ο δεύτερος κατέρρευσε με την κατάρρευση όλων των ιδεολογιών παραμένει πλέον κυρίαρχος ο καπιταλισμός ό οποίος διακηρύσσει ότι ο «θεός» του χρήματος προσφέρει πληθώρα από ευκαιρίες στους πιστούς του χωρίς να έχει από αυτούς απαιτήσεις. Απεναντίας τους ωθεί στην απόλαυση με την ικανοποίηση στο έπακρο των ενστίκτων. Η κυριαρχία, ο καταναλωτισμός και ο ηδονισμός είναι συνοδές «θεότητες» του χρήματος. Οι εκπρόσωποί τους επί της γης, ρυθμιστές των πραγμάτων στις κοινωνίες, εισηγούνται τη νέα θεώρηση της ηθικής. Ηθικό πλέον είναι ό,τι είναι νόμιμο. Και νόμιμο τείνει να καταστεί ό,τι το αντιηθικό με βάση τη διδασκαλία του Χριστού.
Οι λαοί βαυκαλίζονται με την απόκτηση δικαιωμάτων, τα οποία στραγγάλιζε δήθεν η διδασκαλία του Χριστού. Το σύστημα εξουσίας, οι νέοι «ιερείς» κατ’ αναλογία προς εκείνους των αρχαίων θρησκειών και των ιεροεξεταστών του Μεσαίωνα, κατόχους της γνώσης και της ισχύος, επιβάλλει στους απελευθερωμένους δήθεν είδος βελούδινης δικτατορίας στραγγαλίζοντας δικαιώματα στο όνομα της δημοκρατίας, στην ουσία ενός κοινοβουλευτικού θεσμού στην υπηρεσία των κρατούντων οικονομικά ισχυρών, οι οποίοι ενοχλούνται από κάθε ηθική ευαγγελική αρχή και αισθάνονται απέχθεια προς τα διατυμπανιζόμενα πανανθρώπινα ιδανικά, τα οποία, υπερασπιζόμενοι δήθεν, διαρκώς μάχονται και καταπατούν. Γι’ αυτούς ο Χριστός είναι ακόμη άκρως ενοχλητικός, αν και νεκρός! Και εκφράζουν την απαρέσκειά τους με ειρωνείες, λοιδορίες και ύβρεις προς τους πιστούς στον εσταυρωμένο, οι οποίοι εξακολουθούν να πιστεύουν στον «μύθο» της ανάστασής Του, στην εποχή της τρομακτικής έξαρσης της τεχνολογικής προόδου. Και πρέπει αυτοί να πολεμηθούν καθώς και η πίστη τους με αποφάσεις λαμβανόμενες με «δημοκρατικές» διαδικασίες». Και επειδή τα αρχικά υποκατάστατα πίστης δεν είναι δυνατόν να ικανοποιήσουν την ψυχή, την ανύπαρκτη για τους αρνητές του Θεού, προσφέρουν και άλλα όχι βέβαια νέα αλλά ληφθέντα από τους «σκοτεινούς» αιώνες. Η αστρολογία, η μαντεία, η μαγεία και ο σατανισμός τέλος γνωρίζουν πλήθος οπαδών στις μεταχριστιανικές κοινωνίες. Και ουδείς «απελευθερωμένος προοδευτικός» διανοείται να ασκήσει την παραμικρή κριτική για το κατάντημα των δυτικών κοινωνιών. Ούτε ακόμη φαίνεται να ενοχλείται από την κατάρρευση του οικογενειακού και κοινωνικού ιστού υπό τα συνεχή πλήγματα κατά της διδασκαλίας του Χριστού, η οποία πολεμάται με αμείωτη ένταση. Και ο θάνατος υπερισχύει ολοένα και εντονότερα της ζωής.
Εκείνο που ιδιαίτερα ενοχλεί τους αρνητές του Χριστού είναι η διακήρυξη στο Σύμβολο της χριστιανικής πίστης: «…και πάλιν ερχόμενον κρίναι ζώντας και νεκρούς…». Γι’ αυτό με σφοδρότητα επικρίνεται η περικοπή περί της μελλούσης κρίσεως ως η κατ’ εξοχήν προσφορά μάταιας ελπίδας στους «ταλαίπωρους» που πιστεύουν ακόμη ότι υπάρχει ζωή πέραν του τάφου.
Οι άρχοντες των Ιουδαίων είχαν χρηματίσει τους στρατιώτες της φρουράς του τάφου του Χριστού, για να αποκρύψουν το γεγονός της Αναστάσεως. Τώρα οι άρχοντες της εξουσίας το σκότους επαναλαμβάνουν το ίδιο. Επιλέγουν εκλεκτούς γι’ αυτούς, πρόθυμους να καταπνίξουν τη φωνή της συνείδησής τους, γνωστούς ως γκόλντεν μπόυς της πολιτικής, της οικονομίας, της επιστήμης, της δημοσιογραφίας και της διανόησης, για να καταπολεμούν τον «μύθο» της ανάστασης του Χριστού και να επιχειρούν να επιβάλουν την αντιηθική. Και πολεμώντας τον Κύριο της ζωής και του θανάτου, τον άρχοντα της ειρήνης και της αγάπης, σκορπίζουν τη συμφορά και τον όλεθρο στον πλανήτη.
Είχε αναγγελθεί ότι οι ισραηλινές αρχές δεν θα επέτρεπαν εφέτος την πραγματοποίηση της ακολουθίας της αφής του φωτός στον πανάγιο Τάφο και την επακόλουθη μετάδοση αυτού σε διάφορους τόπους. Πιστοί εξέφρασαν τη θλίψη τους γι’ αυτό. Αλλά δεν θα εμπόδιζε η απόφαση την ανάσταση του Χριστού μέσα μας. Ο Χριστός δυσκολεύεται να αναστηθεί στις καρδιές μας, όταν παραμένουμε παγερά αδιάφοροι στο δράμα των Παλαιστινίων και πολλών άλλων λαών, θυμάτων των απλήστων για ισχύ και κυριαρχία. Ας κατανοήσουμε ότι προϋπόθεση της προσωπικής μας ανάστασης είναι η πορεία μας προς τον γολγοθά.
Χριστός ανέστη.
