…. ανωτερότητας της Άριας Φυλής»

‘Ανθρωποι της Τέχνης, της Επιστήμης, της Μόδας και του Αθλητισμού είχαν δεχτεί να συμμετέχουν στο Ολοκληρωτικό Καθεστώς του Χίτλερ γιατί έκαναν το σωστό, ήταν υπάκουοι, τήρησαν το Νόμο και πάνω από όλα δεν ήταν Αντικοινωνικοί,με αυτόν τον όρο χαρακτήριζε ο Χίτλερ τους εχθρούς του καθεστώτος… όμως το λάθος του λάθους είναι το σωστό.

Όταν ο Χίτλερ και οι Ναζί ανέβηκαν στην εξουσία, οι πεποιθήσεις του έγιναν κρατική ιδεολογία και διαδίδονταν μέσα από αφίσες σε δημόσιους χώρους, το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο, τις σχολικές αίθουσες και τις εφημερίδες. Οι Ναζί άρχισαν να εφαρμόζουν στην πράξη την ιδεολογία τους με τη στήριξη Γερμανών επιστημόνων, οι οποίοι θεωρούσαν πως το ανθρώπινο γένος μπορούσε να βελτιωθεί περιορίζοντας την αναπαραγωγή ατόμων που θεωρούνταν «κατώτερα». Αρχής γενομένης το 1933, στους Γερμανούς γιατρούς επιτρεπόταν να πραγματοποιούν στειρώσεις, εγχειρήσεις μετά τις οποίες τα θύματα δεν μπορούσαν να κάνουν παιδιά. Μεταξύ των θυμάτων αυτού του δημόσιου προγράμματος ήταν οι Ρομά (Τσιγγάνοι), μια εθνοτική μειονότητα που αριθμούσε περί τα 30.000 άτομα στη Γερμανία, και άτομα με αναπηρίες, π.χ. ψυχασθενείς και εκ γενετής κωφοί και τυφλοί. Θύματα ήταν και περίπου 500 παιδιά αφρογερμανικής καταγωγής, που είχαν γεννηθεί από Γερμανίδες μητέρες ενώ οι πατέρες τους ήταν Αφρικανοί στρατιώτες από τις αποικίες, οι οποίοι υπηρετούσαν στα συμμαχικά κατοχικά στρατεύματα στην περιοχή της γερμανικής Ρηνανίας μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.(United Holocaust Memorial Museum, Εγκυκλοπαίδεια Ολοκαυτώματος, Ο Ναζιστικός Ρατσισμός)

Τα πειράματα των Ναζιστών ιατρών έχουν ερευνηθεί σε βάθος, όμως οι πράξεις νοσηλευτριών και όσων συνέβαλαν με οποιοδήποτε τρόπο σε απαξιωτικές για τον άνθρωπο συμπεριφορές, είναι συχνά απαρατήρητο. Είτε ακολουθώντας διαταγές, είτε προσπαθώντας να συμβάλλουν σε κάτι το οποίο πίστευαν, πολλές γυναίκες (νοσηλεύτριες και όχι μόνο) υπήρξαν πολλάκις το αντι-πρότυπο της Μητέρας Τερέζας.

Η Μόδα των Ναζί

Ο πόλεμος της βελόνας και της κλωστής είχε κάποτε και άλλες προεκτάσεις, Κείμενο Δανάη Τερζάκου

H μόδα είναι έκφραση. Ένα μέσο με το οποίο κάθε δημιουργός θα αποτυπώσει τα συναισθήματά του, θα δώσει “ζωή” σε ο,τιδήποτε τον εμπνέει, θα κάνει γνωστές τις σκέψεις του. Με βάση την εκάστοτε περίοδο, η μόδα άλλαζε πρόσωπο, μορφή και σχεδιαστικό ήθος. Ο όρος “σχεδιαστής μόδας” όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, δεν υφίστατο παλαιότερα. Πριν από πολλές δεκαετίες υπήρχαν οι μόδιστροι, άτομα που δημιουργούσαν be-spoke ρούχα για κυρίες και κύριους της αφρόκρεμας της κοινωνίας, αναλογιζόμενοι πάντα τις ανάγκες και τα θέλω των πελατών τους. Αντίστοιχα, τα περιοδικά μόδας, αποτελούσαν ένα μέσο με το οποίο η μέση γυναίκα θα αντλούσε έμπνευση από τα ρούχα της elite, και με δικά της μέσα θα δημιουργούσε φόρεμα, πολλά ήταν μάλιστα και εκείνα τα περιοδικά που περιλάμβαναν σχέδια για πατρόν, κ.λ.π.. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, οι “σχεδιαστές μόδας” είχαν επιστρατευτεί στη δημιουργία στρατιωτικών στολών, διότι ήταν οι μόνοι που θα μπορούσαν βάσει των αναγκών ενός στρατιώτη να δημιουργήσουν μια κατάλληλη στολή. Όπως υπήρχαν σχεδιαστές από την μεριά των “καλών” έτσι υπήρχαν και για τους “κακούς”.

Είκοσι ένα χρόνια περίπου μετά (στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο) οι προσφιλείς σχεδιαστές για μια ακόμη φορά, κλήθηκαν να δημιουργήσουν στολές για τους εχθρούς και τους σύμμαχους. Αυτή τη φορά, τα ονόματα που “στρατολόγησαν” οι εχθροί είναι πιο γνώριμα σε εμάς, γιατί όλοι λίγο-πολύ, ξέρουμε τον Adolf Dassler, τον αδελφό του Rudolf Dassler αλλά και τον Hugo Boss-guess what, και οι τρεις ήταν ιδρυτές γερμανικών οίκων. Οι ανωτέρω αναφερθέντες κατηγορήθηκαν αρκετά χρόνια μετά ότι σχεδίασαν ρούχα για τους Ναζί, δεδομένου τα αποτρόπαια εγκλήματα που διέπραξαν στην ανθρωπότητα, όπως αντίστοιχα κατηγορήθηκε και η φωτογράφος Λένι Ρίφενσταλ, η οποία είχε προσληφθεί από τον Χίτλερ για να καταγράψει τη ζωή του. Όταν έγινε γνωστό για τη συνεργασία του Hugo Boss με τους Ναζί, ο ίδιος δε το αρνήθηκε ενώ τόνισε ότι το έκανε για να προστατέψει την επιχείρησή του, κάτι που δε συνάδει με το βιβλίο που καταγράφει τη ζωή του Boss με τίτλο “Hugo Boss, 1924-1945: Τhe History of a Clothing Factory During the Weimar Republic and the Third Reich.

Αντίστοιχα, τα αδέλφια Adi και Rudolf Dassler, ιδρυτές της Adidas και της Puma, ξεκίνησαν να εργάζονται στο εργοστάσιο παπουτσιών που διέθετε ο πατέρας τους σε μια μικρή πόλη της Βαυαρίας. Με την άνοδο του Ναζιστικού Κόμματος, άνθισε και η βιομηχανία τους αλλά και η αντιπαλότητα-σε-σημείο-βεντέτας που θα τους ακολουθούσε μέχρι το θάνατό τους. To cut a long story short, τα δύο αδέλφια έγιναν μέλη του Κόμματος, αποξενώθηκαν εντελώς μεταξύ τους και ακολούθησαν ξεχωριστούς δρόμους. Ανθρωπιστές και μη άρχισαν να διαμαρτύρονται όταν ήρθαν στη επιφάνεια οι κουτσουκέλες που έκαναν όταν ήταν μικροί αλλά και να μποϊκοτάρουν, τα brand με το να μην αγοράζουν προϊόντα τους. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Coco Chanel, η οποία ήτο γνωστή συμφεροντολόγος και παρτάκιας η οποία με το ξέσπασμα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, τα έφτιαξε κάποιον ανώτερο στρατιωτικό των Ναζί, λόγω της ανάγκης της για επιβίωση. Η ερώτηση είναι, με το να μην αγοράζεις ένα ζευγάρι Stan Smith, κάτι από τoν γαλλικό Oίκο ή whatever, αλλάζεις κάτι; Διαγράφεις τα εγκλήματα που διέπρεξαν; Μπορεί να καταδικάζεις κάτι που έγινε αρκετές δεκαετίες πριν, και συγχαρητήρια για αυτό, αλλά η ιστορία δε πρόκειται να αλλάξει.