Η πρόσφατη σύνοδος κορυφής Ρωσίας-Αφρικής στην Αγία Πετρούπολη ήταν ένα ορόσημο στην σύλληψη και πρακτική της εξωτερικής πολιτικής της Μόσχας. Όχι τόσο γιατί έφερε στην πόλη δεκάδες Αφρικανούς αρχηγούς κρατών και υψηλόβαθμους αξιωματούχους στην Ρωσία. Ούτε επειδή η ατζέντα της συνόδου κορυφής υπερέβαινε τα καθαρά οικονομικά ζητήματα! Τι άλλο συνέβη;;; Η Ρωσία έκανε το σημαντικότερο γεωπολιτικό βήμα εδώ και 300 χρόνια και ξεκίνησε την σύγκρουση με τους διεθνιστές σε ακόμα ένα γεωγραφικό μέρος!!!
Γράφει το Russia Today:
Η σύνοδος μαρτυρεί μια βαθιά αλλαγή στην κοσμοθεωρία και την διεθνή θέση της Μόσχας έναντι της αυξανόμενης μη δυτικής πλειοψηφίας του κόσμου!
Φυσικά, ο ευρωκεντρισμός εξακολουθεί να είναι βαθιά ριζωμένος στην σκέψη και τις φιλοδοξίες της ρωσικής ελίτ. Ωστόσο, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, η εκ των πραγμάτων αποτυχία των σοβαρών προσπαθειών της Ρωσίας να συνεννοηθεί με την Δύση οδήγησε τώρα σε έναν πόλεμο αντιπροσώπων κατά των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία και κατ’ επέκταση σε μια ιστορική αλλαγή στην πολιτική της Μόσχας, συγκρίσιμη σε σημασία με την αλλαγή κατά την εποχή του Μεγάλου Πέτρου, 300 χρόνια πριν, ο οποίος είχε ανοίξει ορίζοντες προς την Δύση, αλλά σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Στο άμεσο μέλλον, το σύμπαν της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής θα παραμείνει χωρισμένο σε δύο μεγάλα μέρη: τον Οίκο των Εχθρών, που περιλαμβάνει την Ευρώπη, την Βόρεια Αμερική και την υπόλοιπη Αγγλόσφαιρα, και τον Οίκο των Φίλων σε άλλα μέρη του κόσμου.
Η Αφρική ζει σε μεγάλο βαθμό στον Οίκο των φίλων. 49 από τα 54 έθνη της ηπείρου εκπροσωπήθηκαν στην Αγία Πετρούπολη. Ωστόσο, μόνο 17 από αυτά έλαβαν μέρος στο υψηλότερο επίπεδο. Αυτή την φορά, η Δύση δεν ήταν πλέον ένας περίεργος και δύσπιστος παρατηρητής, όπως ήταν στη σύνοδο κορυφής του Σότσι πριν από τέσσερα χρόνια, αλλά αυτή την φορά κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες συμβουλεύοντας τους Αφρικανούς αρχηγούς κρατών, ή ακόμα και απειλώντας τους, να μην πάνε στην Σύνοδο της Αγίας Πετρούπολης. Κάτι κατάφεραν, καθώς ο αριθμός των ανώτατων αρχηγών κρατών της Αφρικής στην Αγία Πετρούπολη ήταν περίπου στο μισό από το Σότσι. Αλλά αυτό τελικά δεν μπορούσε να υπονομεύσει το αποτέλεσμα.
(…)
Στη σύνοδο κορυφής, ο Πούτιν όχι μόνο υποσχέθηκε να παραδώσει δωρεάν σιτηρά σε πέντε από τις φτωχότερες χώρες της Αφρικής, αλλά ανακοίνωσε επίσης σχέδια να επεκτείνει την εμπορική ναυτιλία και να δημιουργήσει διαδρόμους εφοδιασμών δια θαλάσσης και αέρος που θα συνέδεε την Ρωσία με την Αφρική, καθώς και την δημιουργία ενός κόμβου για την Ρωσία. Η συμφωνία ωθεί την Αφρική να αυξήσει το μερίδιο της Ρωσίας στις εισαγωγές αφρικανικών τροφίμων. Όσον αφορά την αντιμετώπιση της δυτικής προπαγάνδας, η Μόσχα αναμένει σημαντική επέκταση της παρουσίας των ρωσικών μέσων ενημέρωσης στην αφρικανική ήπειρο. Η ιδέα πίσω από αυτό είναι ότι οι Ρώσοι και οι Αφρικανοί έχουν την ευκαιρία να μάθουν απευθείας ο ένας από τον άλλον και να μην χρειάζεται να περάσουν από μη ουδέτερους μεσάζοντες στο Λονδίνο, το Παρίσι ή την Νέα Υόρκη.
Η Ρωσία έχει σίγουρα πολλά να βρει μπροστά της. Μετά την εγκατάλειψη της πλούσιας κληρονομιάς της Σοβιετικής Ένωσης στην Αφρική στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Μόσχα αντιμετωπίζει ισχυρό ανταγωνισμό εκεί. Σε σύγκριση με το εμπόριο μεταξύ της Κίνας και Αφρικής, που ανέρχεται σε περίπου 280 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, ή αυτό των ΗΠΑ με την αφρικανική ήπειρο που είναι περίπου 60 δισεκατομμύρια δολάρια, το εμπόριο της Ρωσίας με την Αφρική έχει υποχωρήσει στα 18 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Ωστόσο, η Μόσχα μπορεί να τα πάει πολύ καλύτερα σε αυτό το κομμάτι πλέον!
(…)
Το ανανεωμένο ενδιαφέρον της Ρωσίας για την Αφρική είναι περισσότερο στρατηγικό παρά τακτικό. Ξεπερνά κατά πολύ τα σημαντικά μεν αλλά κοινότοπα ζητήματα της οικονομικής ασφάλειας και τεχνολογικής συνεργασίας: Οι Ρώσοι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής βλέπουν όλο και περισσότερο την Αφρική – μαζί με την Ασία και τη Λατινική Αμερική – ως μέρος του ανερχόμενου κύματος που θα βοηθήσει στην αντικατάσταση της σημερινής κυριαρχούμενης από την Δύση παγκόσμιας τάξης με μια πιο διαφοροποιημένη δομή βασισμένη σε μια σειρά μη δυτικών πολιτισμών.
Σε αντίθεση με τις δυτικές χώρες που έχουν ένοχο αποικιακό παρελθόν, η Ρωσία δεν έχει τέτοια ανάμειξη. Τον 20ο αιώνα, η Σοβιετική Ένωση παρείχε βέβαια στρατιωτική βοήθεια σε μια σειρά από εθνικά απελευθερωτικά κινήματα και παρείχε οικονομική υποστήριξη σε πολλά από τα πρόσφατα ανεξάρτητα κράτη της Αφρικής μέσω έργων υποδομής. Χιλιάδες Αφρικανοί γιατροί, μηχανικοί και δάσκαλοι εκπαιδεύτηκαν σε σοβιετικά πανεπιστήμια. Όμως η πολιτική πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Οι ΗΠΑ και οι πρώην αποικιακές δυνάμεις Γαλλία, η Βρετανία και κάποιοι άλλοι -χωρίς να ξεχνάμε τη Γερμανία- ουσιαστικά βλέπουν την ήπειρο ως την αγορά και την βάση των πόρων τους και θα επιδιώξουν να υπερασπιστούν την οικονομική κυριαρχία και την πολιτική τους επιρροή στην Αφρική. Θα κάνουν την πρόοδο της Ρωσίας στην Αφρική όσο το δυνατόν πιο δύσκολη.
Ως εκ τούτου, η Μόσχα δεν πρέπει να υποκύψει στον πειρασμό να ανταγωνιστεί εξωτερικές δυνάμεις για σφαίρες επιρροής. Η Ρωσία πρέπει να καθοδηγείται από το εθνικό της συμφέρον, το οποίο έγκειται στην επέκταση της συνολικής συνεργασίας με τους Αφρικανούς εταίρους, και από την επιδίωξη μιας μη δυτικής παγκόσμιας τάξης.
