Karine Bechet–Golovko., Reseau Continentl, 17-6-22
Μετάφραση: Μ. Στυλιανού
Το σενάριο του Αζοφστάλ επαναλαμβάνεται. Εκατοντάδες πολίτες παγιδευμένοι στα βαθειά υπόγεια του εργοστασίου των Αζοτ στο Σεβεροντόνσκ, απαγορεύεται να βγουν έξω, κρατούνται ως ανθρώπινη ασπίδα από τον ουκρανικό στρατό και τους πολλούς ξένους μισθοφόρους και πάντα τα ευθυγραμμισμένα ΜΜΕ που αρνούνται να μιλήσουν για “ομήρους” για να μιλούν μόνο για “πρόσφυγες” πολίτες, που δέχονται επίθεση από την κακή Ρωσία. Ο κυνισμός προφανώς δεν έχει όρια, ειδικά όταν ακούτε τις μαρτυρίες εκείνων που κατάφεραν να σωθούν – και δεν θέλουν να επιστρέψουν με οποιοδήποτε κόστος.
Στις 10 Ιουνίου, δύο γυναίκες, η Άννα και η Αλίνα, και τρία παιδιά ηλικίας δύο, πέντε και οκτώ ετών τράπηκαν σε φυγή, με τα πόδια από το εργοστάσιο της Αζότ, για να καταφύγουν στον ρωσικό στρατό. Σύμφωνα με αυτούς, πολλοί αλλοδαποί είναι παρόντες στο εργοστάσιο, αλλά είναι δύσκολο να πούμε πόσοι, επειδή είναι χωρισμένοι από τους πολίτες. Όταν ήθελαν να φύγουν, ο ουκρανικός στρατός τους εμπόδισε να το πράξουν, δεν δόθηκαν πληροφορίες σχετικά με τη δυνατότητα εξόδου από ανθρωπιστικούς διαδρόμους και οι Ουκρανοί απαγόρευσαν στους συζύγους τους να τους φέρουν προμήθειες.
Εκείνη την εποχή, όπως και στην Αζοφσταλ, οι «πρόσφυγες» του Αζώφ έγιναν όμηροι. Και αυτό είναι νομικά έγκλημα πολέμου. ‘Άλλο ένα .
Όταν η Ρωσία πρότεινε την Τετάρτη έναν ανθρωπιστικό διάδρομο στην πόλη Σβατόβο στο LNR, για να αφήσει με ασφάλεια πολίτες να βγουν από το εργοστάσιο της Αζώτ, ο ουκρανικός στρατός άρχισε να βομβαρδίζει το διάδρομο και τις κατοικημένες γειτονιές του Σεβεροντόνσκ το πρωί. Γιατί να μπεις στον κόπο, αφού σε κάθε περίπτωση τα δυτικά ΜΕΣΑ ενημέρωσης και οι πολιτικοί σε καλύπτουν – και καλύπτουν τον εαυτό τους ταυτόχρονα.
Για να το καταδείξω αυτό, δείτε το άρθρο στο Express, το οποίο υιοθετεί ακριβώς την ίδια ρητορική σχετικά με το εργοστάσιο Azot στο Severodonetsk όπως και για την Azovstal στη Μαριούπολη.
Στο εργοστάσιο της Αζώτ, δεν είναι «όμηροι», αλλά «πρόσφυγες» – παρά τον εαυτό τους, όπως στο Αζοφσταλ:
“Η μοίρα των εκατοντάδων Ουκρανών που επί του παρόντος βρίσκουν καταφύγιο στο τεράστιο εργοστάσιο Αζέτ στο Σεβερονέτσκ μοιάζει με κάθε τρόπο παρόμοια με την κόλαση που βιώνουν πολίτες και στρατιώτες που είχαν εγκλωβιστεί για εβδομάδες στο εργοστάσιο χάλυβα Mariupol”.
Ο ανθρωπιστικός διάδρομος δεν είναι κατάλληλος, διότι δεν επιτρέπει την έξοδο αλλοδαπών, επομένως χαρακτηρίζεται ως “αμφιλεγόμενος” και ο δημοσιογράφος το βρίσκει φυσιολογικό, ότι εκ των προτέρων η Ουκρανία δεν τον σέβεται. Όλα είναι μια χαρά.
Το σενάριο παρασύρεται και ανεβαίνει ένα σκαλί: οι νεοναζί του τάγματος Αζόφ, είναι ήρωες που πρέπει να προβληθούν ως παράδειγμα, που εξυψώνει την πατριωτική ψυχή και το σεβασμό των «δημοσιογράφων»:
“Η θέληση της αντίστασης άθικτη από την πλευρά των στρατιωτών που είναι παρόντες, καθοδηγούμενη από το παράδειγμα των συμπατριωτών τους του συντάγματος Αζόφ της Μαριούπολης, σήμερα κρατουμένων των Ρώσων”.
Και τίποτα δεν σταματά τον κυνισμό, όταν οι πολίτες, που κατάφεραν να ξεφύγουν από αυτή την κόλαση, εξηγούν ότι ο στρατός τους εμπόδισε να φύγουν, ότι δεν είχαν καμία πληροφορία για τους ανθρωπιστικούς διαδρόμους, από τους παρωδούς της γαλλικής δημοσιογραφίας για να τολμήσουν ξανά αυτό:
“Από την ουκρανική πλευρά, δεν υπάρχει ελπίδα επιτυχίας, ωστόσο πρέπει να σωθούν ζωές, αυτές εκατοντάδων πολιτών που παγιδεύτηκαν στα δωμάτια του εργοστασίου”.
Μεταξύ των βομβών, εντελώς απροσδόκητα, ένας ηλικιωμένος άνδρας ήταν σε θέση να περάσει χθες (προφανώς δεν ήξερε ότι ήταν «πρόσφυγας») και ήταν σε θέση να πάει στο ρωσικό στρατό. Είπε ότι κανείς δεν τους ενημέρωνε για το ενδεχόμενο να βγουν έξω. Και τότε αρνήθηκε να επιστρέψει για να ενημερώσει τους άλλους – “αν επιστρέψω, δεν θα επιστρέψω”.
Θα ήθελα πάρα πολύ να κάνω ένα σχόλιο για τον Jean-Clément Martin Borella, ο οποίος έθεσε αυτή την περιβόητη πεζογραφία για το Express.
Όμηροι, ανθρώπινες ασπίδες, ξένοι μισθοφόροι, αντιμετωπίζουμε το ίδιο καταστροφικό κοκτέιλ όπως στην Αζοφστάλ, την ίδια τύφλωση ξένων ηγετών, προφανώς πλήρως εμπλεκόμενων, και ψευτο-δημοσιογράφων πειθήνιων στις διαταγές, καλύτερα εκπαιδευμένων από τα σκυλάκια κανίς κομμωτηρίου.
