Με το πρώτο μνημόνιο το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ, εκχώρησε μέρος της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας, υπάγοντας τα ελληνικά δάνεια στο Αγγλικό δίκαιο και μεταφέροντας την αρμοδιότητα εκδίκασης των σχετικών διαφορών στο ευρωπαϊκό δικαστήριο.
Με το δεύτερο μνημόνιο, η φιλελεύθερη ΝΔ και το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ,
από κοινού, εκχώρησαν περαιτέρω μέρος της εθνικής κυριαρχίας, μετατρέποντας τα δάνεια της Ελλάδας προς ιδιώτες σε δάνεια της Ελλάδας προς άλλα κράτη και κουρεύοντας ταυτόχρονα όλα τα ομόλογα ελληνικών συμφερόντων.
Με το τρίτο μνημόνιο ο αριστερός ΣΥΡΙΖΑ (με την ψήφο και άλλων κομμάτων), σχεδόν ολοκλήρωσε την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, υπογράφοντας ότι η αντιπροσωπεία του ελληνικού λαού (Βουλή) δεν μπορεί να νομοθετήσει για κανένα θέμα, αν δεν συμφωνούν οι δανειστές.
Τι μένει τελευταίο να εκχωρήσει το πολιτικό σύστημα με ένα τέταρτο μνημόνιο; Μένει μόνο ένα πράγμα. Η κατάργηση των, έτσι κι αλλιώς, άχρηστων στην ουσία εκλογών, και η εκχώρηση στους δανειστές του δικαιώματος να διορίζουν εκείνοι απευθείας τους εξουσιαστές των Ελλήνων.
ΥΓ. Εδώ βέβαια δυσκολεύουν πολύ τα πράγματα, γιατί όλες οι μέχρι τώρα εκχωρήσεις, έγιναν μόνο και μόνο για να διατηρήσει τις καρέκλες της τυπικής εξουσίας του το πολιτικό σύστημα. Πως λοιπόν, οι άνθρωποι του πολιτικού συστήματος, θα υπογράψουν για να αποχωριστούν αυτές τις ίδιες τις καρέκλες τους και να πάνε στα σπίτια τους; Εκτός φυσικά και αν η συμφωνία με τους δανειστές θα είναι ότι η εντολοδόχος των δανειστών ελίτ του πολιτικού συστήματος θα παραμείνει στις καρέκλες της μόνιμα, με την κατάργηση απλά της «αγχώδους ενόχλησης» των εκλογών.
Λέτε να βγούμε «αληθινοί».
