Αν δεν έμενα στην Ελλάδα και κατ’ επέκταση στην Ευρώπη θα’ χα πεθάνει στα…γέλια μετά την συμφωνία Πούτιν και Τραμπ. Μόνο να κοιτάς την αμηχανία της…σωστής πλευράς της Ιστορίας προκαλεί θλάση στους κοιλιακούς από μόνη της. Να βάζεις κυρώσεις στην Ρωσία για τέσσερα χρόνια και στο τέλος της ημέρας να είσαι εσύ χαμένος για πάνω από 600-700 δισεκατομμύρια ευρώ σύμφωνα με τους δικούς τους υπολογισμούς. Και ο λογαριασμός να ανεβαίνει καθημερινά. Δυστυχώς όμως ζω εδώ…
Κι όμως πίσω από την αμηχανία τι; Πιστεύει κανείς ότι απλά είναι ηλίθιοι; Πιστεύει κανείς έστω και τώρα την ύστατη στιγμή ότι θα αλλάξουν ρότα; ή μήπως ότι είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία; Δεν μπορώ να πιστέψω ούτε για ένα δευτερόλεπτο ότι είναι ηλίθιοι. Αυτή η εκδοχή δεν υπάρχει στο μυαλό μου. Αυτό που μου λέει η αντίληψή μου και κυρίως το πολιτικό μου ένστικτο, είναι ότι οι χαρτογιακάδες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τα αφεντικά τους θέλουν να προκαλέσουν Ordo ab chao. Όλοι γνωρίζουμε την μετάφραση αυτής της λατινικής φράσης ( τάξη από το χάος ). Η φράση αυτή πέρα από ότι αποτελεί ίσως το γνωστότερο σύνθημα των μασόνων περιγράφει και την πλέον διαδεδομένη τακτική των ελίτ να δημιουργούν ή να εκμεταλλεύονται το χάος για να δικαιολογήσουν την επιβολή νέων, αυστηρών μέτρων ελέγχου ή τάξης. Τώρα βγάζει νόημα αυτό που ζούμε;
Γιατί αγαπητά μου ντουγάνια η ενεργειακή κρίση δεν θα προκαλέσει μόνο αύξηση στα καύσιμα αλλά και στην διατροφική αλυσίδα. Και περαιτέρω πληθωρισμό. Δηλαδή εξαΰλωση του πραγματικού χρήματος. Και περαιτέρω εξαΰλωση της μεσαίας τάξης. Οι χαμηλότερες τάξεις έχουν εξαϋλωθεί προ πολλού. Και έτσι από την πίσω πόρτα θα (προσπαθήσουν να) φέρουν το ψηφιακό ευρώ. Το UBI (καθολικό βασικό εισόδημα). Τον ολοκληρωτικό/καθολικό/οργουελιανό έλεγχο!!!
Κι όλα αυτά που; στην Ευρώπη!!! Την γηραιότερη Ήπειρο!!! Με την μεγαλύτερη ιστορία και πολιτισμό στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αντικειμενικά μιλώντας. Κι ασχέτως που βασίστηκε αυτός ο πολιτισμός.
Μόνο μέσω μίας κρίσης-πραγματικής ή τεχνητής-μπορείς να κάνεις το αδιανόητο, μονόδρομο συνήθιζε να λέει ο νομπελίστας (και γνωστό κάθαρμα) Μίλτον Φρίντμαν. Πόσο δίκιο είχε. Αυτά αγαπημένα μου ντουγάνια.
Ψυχή βαθιά που λέγανε οι παλιοί. Και “μην ψωνίζεστε ρε, τα ίδια καθίκια είναι όλοι” που’ λεγε κι ο συγχωρεμένος ο Ρένος.
