Η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Έτσι, η εξαίρεση αυτή της παρούσας, τηλεγραφικού τύπου, πολιτικής σχολιογραφίας μου επιβεβαιώνει τον κανόνα της αποχής μου από αυτή.
Μεταφέρω, λοιπόν, από ένα σημείωμα αφιερώματος τον Οκτώβριο του 2015 της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Θεσσαλονίκης για την ελληνική οπερέτα τα παρακάτω:
«Το πλέον δημοφιλές μουσικοθεατρικό είδος που ακμάζει κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου στα αστικά κέντρα της Ελλάδας είναι η οπερέτα… Η επιτυχία του είδους αυτού ήταν απόρροια μιας σειράς αρμονικών συνδυασμών: η πρόζα με το τραγούδι στο τεχνικό μέρος· το αριστοκρατικό με το αστικό και το λαϊκό στην κοινωνική διάσταση· η σχέση Ελλάδας – Ευρώπης και Δύσης – Ανατολής στη γεωπολιτική διάσταση και το ερωτικό με το κωμικό στοιχείο αναφορικά με τη θεματολογία…»
Αριστοκρατικό, αστικό, λαϊκό… Ελλάδα, Ευρώπη… Δύση, Ανατολή στη γεωπολιτική διάσταση… Ευρωπαϊκό, κωμικό…
Τί άλλο θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς παρακολουθώντας την Ελλάδα της σημερινής παρακμής, τύπου της Μπρεχτικής «Όπερας της πεντάρας» (Die Dreigroschenoper*) ως συνέχεια της Γκεϊανής, εκ του John Gay του 17ου – 18ου αιώνα για να μην παρεξηγηθώ, «Όπερας των ζητιάνων» (The beggar’s οpera*) και στην περίπτωσή μας των Ελλήνων ζητιάνων, στην οποία έρχεται να βάλει μια πινελιά ευρωκοσμοπολιτισμού μια Γερμανίδα καγκελάριος με μεσοπολεμικές ιδεολογικές καταβολές, παρά μονάχα ότι έρχεται να απολαύσει την τελευταία παράσταση, κάτι σαν «Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι» (Le dernier tango à Paris), μιας οπερέτας;
Τώρα, ποιός από τους εραστές της εξουσίας αυτού του κωμειδυλλίου είναι ο Marlon Brando και ποιός η Maria Schneider δεν έχει και πολύ σημασία, γιατί το βούτυρο** της οθωμανικής πολιτικής δεν το χρησιμοποίησαν για την ολοκλήρωση της δεδηλωμένης σχέσης τους, αλλά για την ηδονοβλεπτική ικανοποίηση της Γερμανίδας θεατού στην ανώδυνη προσπέλαση του πρωκτού των Ελλήνων, γι’ αυτό και τον παρά φύση βιασμό τον ονόμασαν «δανειακή σύμβαση», «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη», «πρόγραμμα», κλπ.
* Ζητώ την κατανόησή σας για τη χρησιμοποίηση μιας, ίσως, δυσνόητης μουσικοθεατρικής ορολογίας, αλλά τόσο η Μπρεχτική «Όπερα της πεντάρας», όσο και η γενεσιουργός της Γκεϊανή «Όπερα των ζητιάνων» είναι έργα που καταγράφουν την παρακμή μιας κοινωνίας, εφάμιλλης της σημερινής δικής μας.
** Εμβληματική σκηνή της ταινίας «Le dernier tango à Paris», όπου ο Marlon Brando χρησιμοποιεί το ζωικό*** αυτό λιπαντικό παράγωγο, το βούτυρο, για να εισέλθει στα άδυτα της δεκαενιάχρονης, τότε, Maria Schneider.
*** Για να δικαιολογήσω την αντιζωοφιλική πράξη του Marlon Brando να χρησιμοποιήσει ζωικό βούτυρο, θα πρέπει να διευκρινίσω, ότι δεν είχε αναπτυχθεί ακόμα η οικωλογική**** συνείδηση της μεσογειακής δια(σ)τροφής και τα παράγωγα των υδρογονανθράκων, όπως η βαζελίνη, είχαν χτυπηθεί
από την πρώτη ενεργειακή κρίση των αρχών της δεκαετίας του ’70 που γυρίστηκε η ταινία, σε μια εποχή που δεν είχαν, ακόμα, εντοπιστεί τα κοιτάσματα της χώρας μας.
Η Maria Schneider έδωσε τη δική της εξήγηση, λέγοντας ότι τη βίασαν δύο Κομμουνιστές, ο ηθοποιός Marlon Brando ως φυσικός αυτουργός και ο σκηνοθέτης Bernardo Bertolucci ως ηθικός αυτουργός.
Στον βιασμό αυτόν, χωρίς κουκούλα στο όργανο του εγκλήματος, είχα την τύχη να είμαι μάρτυρας στις Cannes της Νότιας Γαλλίας, ευτυχώς, όχι προστατευόμενους, γιατί με την επιστροφή μου στην Ελλάδα κινδύνευα στο αεροδρόμιο να γίνω κατηγορούμενος από μια άλλη χούντα της εποχής εκείνης, τη στρατιωτική, που είχε απαγορεύσει την ταινία!
Πάντως, για να μην είμαστε αχάριστοι, όταν βιάζουν οι καπιταλιστές έχουν το savoir vivre της οικωλογικής**** συνείδησης, όπως στη δική μας περίπτωση που χρησιμοποιήθηκε η επεξεργασμένη γερμανική μαργαρίνη, η οποία περίσσεψε άφθονη από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αφού η πρωινή διανομή της στους κρατούμενους γινόταν με όρους «strenge Sparpolitik» (αυστηρής λιτότητας)…, προφανώς, γιατί η μαργαρίνη***** ως μαργαριτάρι είναι πολύτιμη.
Προσωπικά, ως παλιοκομμουνιστής προτιμώ το κονσερβοκούτι, όχι γιατί είναι πιο αποτελεσματικό, αλλά γιατί, σήμερα, η «Maria Schneider» είναι μεγάλη.
**** Και στις δύο περιπτώσεις το ω δεν είναι λάθος, αφού πρόκειται για συνείδηση του κώλου.
***** Η γαλλική ονομασία της margarine του Γάλλου χημικού Hippolyte Mège-Mouriès έλκει την καταγωγή της από την αρχαιοελληνική λέξη μάργαρος, νεοελληνικώς μαργαριτάρι.
Αχόρταγοι Εβραίοι και αχάριστοι Κομμουνιστές, τους χάριζαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μαργαριτάρι κι’ αυτοί δεν χόρταιναν. Ζητούσαν και το στρείδι!
ΔΑ
