spaceweather.com: Μια δυνητικά επικίνδυνη ηλιακή κηλίδα εμφανίζεται πάνω από το νοτιοανατολικό άκρο του Ήλιου.
Αυτή είναι η ίδια γιγάντια ηλιακή κηλίδα που παρατήρησε το ρόβερ Perserverance από τον κρατήρα Jezero την περασμένη εβδομάδα. Τώρα στρέφεται προς τη Γη.
Η πιθανότητα ισχυρών γεωενεργών εκλάμψεων αυξάνεται καθώς η κηλίδα ευθυγραμμίζεται με τον πλανήτη μας τις επόμενες ημέρες.
Σχόλιο Σύνταξης του Big The One: Δεδομένου ότι η εν λόγω ηλιακή κηλίδα μόλις αναδύεται από τον ορίζοντα και είναι πολύ μεγάλη, δεν ήταν σαφές εάν επρόκειτο για μία μόνο ηλιακή κηλίδα ή για μια ομάδα ηλιακών κηλίδων που απλώνονταν σε μια γραμμή.
Δεδομένου ότι δεν ήταν σαφές, η NASA καθυστέρησε να το ονομάσει για λίγο και μόλις τώρα το ονόμασε 4294, αν και οι αστροναύτες από το spaceweather.com είχαν επινοήσει ένα όνομα γι’ αυτό πολύ καιρό πριν, όταν το ρόβερ του Άρη το παρατήρησε για πρώτη φορά. Το ονόμασαν «σημείο-μεγαλοπρεπή», αντανακλώντας το μέγεθός του. Και τώρα οι αστροναύτες ανησυχούν φυσικά για την άνθηση του.
Και πρέπει να ειπωθεί ότι έχουν δίκιο να ανησυχούν, αφού η κηλίδα είναι πράγματι μεγάλη και παράγει εκλάμψεις κατηγορίας Χ. Αλλά, όπως σημειώσαμε νωρίτερα, αυτό δεν είναι που πρέπει να τους ανησυχεί. Αυτό για το οποίο πρέπει να ανησυχούν είναι η κηλίδα 4274:
Η ηλιακή κηλίδα 4294 βρίσκεται πιο κοντά στον Νότιο Πόλο του Ήλιου, περίπου στο γεωγραφικό πλάτος της Αυστραλίας, ενώ η πραγματική ηλιακή κηλίδα χτύπησε κάπου κοντά στον ισημερινό. Πιθανότατα πρόκειται για την 4274. Ή υπάρχει μια άλλη νέα ομάδα ηλιακών κηλίδων εκεί.
Ακόμη και ένα μόνο στίγμα που εκτοξεύει συνεχώς με συχνότητα 4-5 εκρήξεων την εβδομάδα αποτελεί κίνδυνο, καθώς τουλάχιστον μία έκρηξη θα κατευθυνθεί με ακρίβεια προς τη Γη. Και δύο στίγματα, σύμφωνα με τη θεωρία των πιθανοτήτων, αυξάνουν κατά δύο φορές την πιθανότητα μιας επικίνδυνης έκρηξης. Αλλά, δυστυχώς, εδώ η θεωρία των πιθανοτήτων δεν ισχύει.
Γνωρίζουμε λίγα για τη δομή του Ήλιου. Η θεωρία είναι ότι ο πυρήνας του είναι πολύ πυκνός, κάτι σαν ένα αστέρι νετρονίων, και έτσι ακόμη και το φως από το κέντρο του χρειάζεται περίπου ένα δισεκατομμύριο χρόνια για να φτάσει στην επιφάνεια. Αλλά η ηλιακή ατμόσφαιρα είναι πολύ αραιή, και αν είναι έτσι, όλα τα ορατά χαρακτηριστικά στην επιφάνεια του Ήλιου (ηλιακές κηλίδες, στεμματικές οπές, κύτταρα μεταφοράς) είναι με κάποιο τρόπο συνδεδεμένα.
Σκεφτόμαστε με αναλογίες: αν μια καταιγίδα κατηγορίας 5 χτυπήσει τον Ατλαντικό, αναπόφευκτα θα προκαλέσει ατμοσφαιρικά ποτάμια όχι μόνο πάνω από τη Φλόριντα, αλλά σε ολόκληρο τον ωκεανό. Το ίδιο ισχύει και για την πύρινη ατμόσφαιρα του Ήλιου: αν μία από τις μεγάλες ηλιακές κηλίδες κοχλάζει και μια άλλη αρχίσει να σχηματίζει φυσαλίδες κοντά, αυτό σημαίνει ότι η περιοχή κάτω από τις ηλιακές κηλίδες έχει συσσωρεύσει μια ιδιαίτερα πυκνή συγκέντρωση πλεονάζουσας ενέργειας, την οποία ο Ήλιος εκπέμπει μέσω CME. Επομένως, δύο ηλιακές κηλίδες που ρίχνονται αυξάνουν την πιθανότητα μιας έκλαμψης όχι κατά δύο φορές, αλλά κατά μια τάξη μεγέθους.
Ας προσθέσουμε τώρα σε αυτό ένα πρόσφατο σχόλιο του συντρόφου Ισαάκ Αλβαράδο. Αυξάνει επίσης την πιθανότητα κατά μία τάξη μεγέθους. Το σύνολο είναι δύο τάξεις μεγέθους. Δηλαδή, οι πιθανότητες η Γη να γλιτώσει από μια πολύ σοβαρή έκρηξη κατηγορίας Χ είναι τώρα 100 φορές μικρότερες από το συνηθισμένο.
Οι ηλιακές κηλίδες 4294 και 4274 θα παραμείνουν στο οπτικό πεδίο των κοσμοναυτών για περίπου 14 ημέρες. Δύο συναρπαστικές εβδομάδες πρόκειται να ξεκινήσουν, οπότε ας παρακολουθήσουμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα.
