ΩΣ ΟΛΙΓΟΨΥΧΟΙ ΚΑΙ ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΟΤΑΝ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΙ ΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ (ΠΑΣΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΑΛΛΑ ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ ΥΓΕΙΑΣ) ΛΥΓΙΖΟΥΜΕ, ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΖΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΘΕΟ, ΠΟΥ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΦΤΩΧΟ ΜΑΣ ΜΥΑΛΟΥΔΑΚΙ ΔΕ ΜΑΣ ΑΓΑΠΑ Ή ΜΑΣ ΚΑΤΑΤΡΕΧΕΙ!
ΚΑΙ ΑΓΝΟΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΠΟΛΥ ΒΑΣΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΣΤΙΧΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ (γ΄12), ΠΟΥ ΛΕΕΙ: «Ον αγαπά Κύριος παιδεύει». ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΣΤΙΧΟ ΒΕΒΑΙΩΣ
ΒΕΒΑΙΩΣ ΤΟΝ ΕΧΕΙ ΑΝΤΙΓΡΑΨΕΙ ΚΑΙ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΣΤΗΝ “ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ” (κεφ. ιβ´ στ. 1-13) ΕΡΜΗΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΘΛΙΨΕΙΣ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΑ ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ, ΠΟΥ ΥΠΕΜΕΙΝΑΝ ΚΑΙ Η ΙΩΒΕΙΑ ΥΠΟΜΟΝΗ ΠΟΥ ΕΠΕΔΕΙΞΑΝ ΤΟΥΣ ΑΝΕΔΕΙΞΑΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΑΡΙΣΑΝ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟ ΖΩΗ!
ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΜΗΚΟΣ ΚΥΜΑΤΟΣ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΑΓΙΟΙ, ΠΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΥΠΕΜΕΝΑΝ ΜΕ ΣΤΩΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΠΡΟΕΤΡΕΠΑΝ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ, ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΑΠΟΝΙΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ “ΒΑΣΑΝΑ” ΤΟΥΣ!
AΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ:
ΚΑΠΟΙΟΣ ΟΝΟΜΑΤΙ ΧΡΗΣΤΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΗΘΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ ΕΔΩΣΕ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟ ΕΙΡΗΝΑΙΟ ΛΕΥΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ, ΩΣΤΕ, ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ, ΠΟΥ ΕΠΑΣΧΕ ΑΠΟ ΚΑΡΚΙΝΟ.
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΜΩΤΙΚΗ:
“Να του πεις 2 πράγματα, 1ον, αυτή η ασθένεια είναι επίσκεψη Θεού και 2ον, πολλοί καρκινοπαθείς θα κληρονομήσουν την βασιλεία των ουρανών…”
ΚΑΙ ΑΠΟ Ο,ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΚΑΤΑΝΟΗΤΟ, Ο ΑΓΙΟΣ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΟΤΑΝ ΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΡΗΣΤΟ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΛΙΓΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΝΟΣΗΣΕ ΑΠΟ ΚΑΡΚΙΝΟ ΚΑΙ ΕΦΥΓΕ ΣΤΑ 47 ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ, ΘΕΛΟΝΤΑΣ ΦΥΣΙΚΑ, ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΕΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ!
ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ, ΑΣ ΜΗ ΦΑΝΤΑΣΤΟΥΜΕ, ΟΤΙ Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΝ ΤΗ ΝΗΣΤΕΙΑ, ΟΠΩΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ, ΑΝ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΓΙΕΙΣ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΣΥΝΕΧΩΣ “ΠΡΟΦΑΣΕΙΣ ΕΝ ΑΜΑΡΤΙΑΙΣ”!
ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΚΟΥΤΛΟΜΟΥΣΙΟΥ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ, ΕΝΩ ΗΤΑΝ ΚΑΤΑΒΕΒΛΗΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ, ΝΗΣΤΕΥΣΕ (ΑΠΟ ΟΛΑ) ΕΠΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΑ ΔΕΙΝΑ, ΜΕΧΡΙΣ ΟΤΟΥ ΗΡΘΕ Η ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΙΣΣΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΔΩΣΕ ΛΙΓΟ ΣΤΑΦΥΛΙ ΚΑΙ ΑΡΤΟ!
ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΤΙΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥ: “Εγώ δεν κάνω προσευχή, για να περάσει ο καρκίνος, γιατί έτσι συμπάσχω με τον κόσμο, που υποφέρει. Άλλωστε και μένα με ωφελεί πνευματικά.”
ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΑΝ, ΟΤΙ Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΗΤΑΝ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ, ΕΠΟΜΕΝΩΣ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΛΗΣΙΑΖΕ ΕΙΠΕ: “Φέρτε ένα μαντίλι, να χορέψω το “έχε γεια καημένε κόσμε”. Εγώ ποτέ δε χόρεψα στη ζωή μου αλλά τώρα από τη χαρά μου, που πλησιάζει ο θάνατος θα χορέψω.”
ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΑΝ ΠΟΤΕ ΣΥΜΦΙΛΙΩΝΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΑΠΑΝΤΗΣΕ: “Άμα ζει μέσα του ο Χριστός, τότε μια χαρά είναι ο θάνατος.”
Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΕΙΣ:
Ο όσιος Γέρων, αντιμετώπιζε με ιδιαίτερη αγάπη και παρακλητική διάθεση τους καρκινοπαθείς. Είχε και ο ίδιος προσβληθεί από τον καρκίνο. Μέσα του ήταν διάσπαρτη η νόσος, και όμως, είχε κατορθώσει να την αποκοιμίσει για δεκαετίες, χρησιμοποιώντας ως φάρμακο μοναδικό την αδιάλειπτη προσευχή και τη μελέτη της Αγίας Γραφής.
Σε συζήτηση, πού είχε με μία Πανεπιστημιακή γιατρό για θέματα καρκίνου και AIDS, διατύπωσε σημαντικές απόψεις:
” Ο καρκίνος κυρίως βγαίνει σε μπερδεμένες ψυχές, σε αγχώδεις ανθρώπους, σε βασανισμένους από διάφορα γεγονότα, σε καταπιεσμένους. Όταν πάθεις κάτι και σου πουν ότι είναι καρκίνος, πρέπει να δοθείς πολύ στην αγάπη του Θεού. Να ηρεμήσεις, να ησυχάσεις, ν’ αγαπήσεις τον κόσμο, να τ’ αγαπήσεις όλα. Να είσαι όλο αγάπη και δοξολογία στο Θεό και να αγιάσει η ψυχή σου. Και τότε ο καρκίνος, αν δεν θεραπευθεί, τουλάχιστον θα μείνει εκεί πού βρίσκεται…
-Σού είπαν ότι έχεις AIDS. Αλλά, όταν λένε έτσι, πρέπει να είσαι γεμάτος χαρά. Όχι, έχω αυτή την αρρώστια, συνεπώς θα πεθάνω… Τίποτα! Θα μελετήσεις τη Γραφή. Θα δεις ότι δεν υπάρχει θάνατος και ότι όποιος πιστεύει στα λόγια του Θεού δεν πεθαίνει ποτέ!
ΕΛΕΓΕ ΑΚΟΜΑ Ο ΑΓΙΟΣ: “O καρκίνος είναι η καλύτερη αρρώστια, γιατί με τις άλλες ελπίζεις, ότι θα γιατρευτείς και δεν αλλάζεις. Με τον καρκίνο όμως λες, πάει τελείωσε, μέχρι εδώ ήταν. Οι άνθρωποι δεν μπορούν, να σε βοηθήσουν και βρίσκεσαι μπροστά στο Θεό, ως μόνη ελπίδα.” / «Αἰσθάνομαι τήν ἀσθένεια ὠς ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ». / «Τό τέλειο εἶναι νά μήν προσευχόμαστε γιά τήν ὑγεία μας. Νά μήν εὐχόμαστε νά γίνομαι καλά, ἀλλά νά γίνομε καλοί». / “Όταν προσεύχεσαι, να ξεχνάς την σωματική σου αρρώστια, να την αποδέχεσαι σαν κανόνα, σαν επιτίμιο, για την άφεση των αμαρτιών σου.” / «Εὐχαριστῶ τόν Θεό, πού μοῦ ἔδωσε πολλές ἀρρώστειες. Πολλές φορές τοῦ λέω: Χριστέ μου, ἡ ἀγάπη Σου δέν ἔχει ὅρια! Πονάω φοβερά. Προσεύχομαι, ὅμως, σηκώνοντας τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ μέ ὑπομονή». / “Δεν με απασχολεί πόσο θα ζήσω κι αν θα ζήσω. Αυτό το έχω αφήσει στην αγάπη του Θεού. … Ο θάνατος είναι μία γέφυρα που θα μας πάει στον Χριστό. Μόλις κλείσουμε τα μάτια μας, θα τα ανοίξομε στην αιωνιότητα. Θα παρουσιασθούμε μπροστά στον Χριστό. Στην άλλη ζωή θα ζούμε «εκτυπώτερον» την χάρι του Θεού.”
Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕ ΑΚΟΜΑ, ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕ ΟΥΤΕ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΕ Ο ΙΔΙΟΣ. ΕΙΧΕ ΠΕΙ ΣΧΕΤΙΚΑ:
«Τό φάρμακο* μέ τό ὁποῖο καταπολεμεῖται ὁ καρκίνος εἶναι πολύ εὔκολο καί οἱ γιατροί τό «συναναστρέφονται» καθημερινά καί τό ἔχουν μπροστά στά μάτια τους· ὅπως μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ κι ἐγώ τό γνωρίζω. Ὁ Θεός ὅμως δέν τούς τό ἀποκαλύπτει, γιατί τά τελευταῖα χρόνια ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς ἀσθένειας ἔχει γεμίσει ὁ Παράδεισος»!
ΟΜΩΣ, ΕΠΕΙΔΗ ΗΤΑΝ ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΟΝΟΥΣΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΙΧΕ ΘΕΡΑΠΕΥΣΕΙ ΑΣΘΕΝΗ ΜΕ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΚΑΡΚΙΝΟ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΦΟΥ Ο ΑΓΙΟΣ ΕΙΧΕ ΑΠΟΔΗΜΗΣΕΙ ΕΙΣ ΚΥΡΙΟΝ.
ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΜΕ ΑΛΛΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ, ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΠΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ: “Μή φοβᾶσαι τόν καρκίνο. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, λένε ὅτι ὁ Θεός δίνει τίς ἀρρώστειες τοῦ σώματος γιά τήν ὑγεία τῆς ψυχῆς! Γι’ αὐτό χωρίς γογγυσμό, ἀλλά μέ εὐχαριστία καί δοξολογία, πρέπει νά τίς ἀντιμετωπίζουμε ὡς φάρμακα τῆς αἰωνίου ψυχῆς μας.”
“Ἡ ἀσθένεια, εἶναι ἕνας ἄλλος ἐπίσης δρόμος πού μᾶς ἀνεβάζει στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, ὅταν τήν ἀντιμετωπίζουμε χωρίς γογγυσμό, μέ μετάνοια, δοξολογία κι εὐχαριστία πρός τόν Θεό!”
ΚΑΙ ΚΛΕΙΝΩ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΦΡΑΙΜ ΦΙΛΟΘΕΙΤΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ:
“Μας παιδαγωγεί ο Κύριος, για να έχουμε αιώνιο μισθό. Εφ’ όσο δεν έχουμε άσκηση, μας δίδει ο Κύριος ασθένειες και θλίψεις, για να βρούμε μικρή παρηγοριά, όταν θα κρινώμαστε μπροστά Του.
Όσο κανείς υποφέρει θλίψεις διάφορες, είτε σωματικές είτε ψυχικές και τις υπομένει με γνώση και ευχαριστεί τον Θεό, χωρίς άλλο υποχρεούται ο Θεός να στείλη θεία παράκλησι και να δροσίση την ψυχή…. Όσο κανείς υποφέρει, τόσο και πληρώνεται.”
ΟΧΙ, ΟΤΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΦΘΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΤΟΥΣ ΔΑΧΤΥΛΑΚΙ ΑΛΛΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΥΠΟΨΙΝ, ΠΩΣ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΟΥΝ ΟΙ ΣΩΣΤΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ. ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟ!
ΑΝΝΑ ΠΑΓΚΡΑΤΗ
[email protected]
