Ελευθέριος Ανδρώνης
Το ένα μετά το άλλο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη παραδίνει όλα τα πνευματικά προπύργια του Ελληνισμού σε αλλοεθνή αρπακτικά. Αφού αδιαφόρησαν για τη βεβήλωση της Αγιάς Σοφιάς και της Μονής της Χώρας, τα οποία ο Ερντογάν μετέτρεψε σε τζαμιά. Αφού παράτησαν τα προσκυνήματα των Αγίων Τόπων στη μοίρα τους, εν μέσω πολεμικών συγκρούσεων και καταστροφών. Αφού έβαλαν πλάτη στο ξεπούλημα της Αγίας Αικατερίνης του Σινά με προωθούμενη αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος. Τώρα ήρθε και η σειρά της ιστορικής Μονής Εικοσιφοινίσσης της Δράμας να συμβιβαστεί (εξαναγκαστικά) με την αρπαγή των κειμηλίων της το 1917, από τους Βούλγαρους κομιτατζήδες.
Η υπουργός εκποίησης Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, υπέγραψε «μνημόνιο κατανόησης» με τον Βούλγαρο ομόλογό της, Evtim Miloshev, για την επιστροφή της κάρας και των οστών του Τσάρου Σαμουήλ στη Βουλγαρία. Με αντάλλαγμα τον επαναπατρισμό μόλις 48 κλεμμένων εκκλησιαστικών κειμηλίων στην χώρα μας, από τα χιλιάδες που οι Βούλγαροι λήστεψαν από τη Βόρεια Ελλάδα, λεηλατώντας μοναστήρια και κατασφάζοντας χιλιάδες Έλληνες. Με λίγα λόγια, έχουμε μια ακατανόητη συμφωνία που αφορά αδιανόητα ιστορικά εγκλήματα, ξεπλυμένα σε ένα έγγραφο «κατανόησης».
Είναι προφανές ότι η ζυγαριά αυτής της ανταλλαγής γέρνει μονόπατα προς το μέρος της Βουλγαρίας. Τους επιστρέφουμε τα οστά ενός εθνικού τους ήρωα, ιστορικού συμβόλου της έχθρας κατά του Βυζαντίου, ενώ επιπλέον ο Τσάρος Σαμουήλ αποτελεί «ιερό» σκήνωμα που εμπνέει κάθε λογής αλυτρωτικού Βουλγαρισμού, κάθε λογής εθνικιστική ονείρωξη. Οστά που ούτε τα έκλεψαν, ούτε τα ατίμασαν οι Έλληνες, αλλά βρέθηκαν σε ελληνική επικράτεια (στη Βασιλική του Αγίου Αχίλλειου, το 1965) και δικαιωματικά μας ανήκαν.
Κι όμως τα νόμιμα κτήματα εξισώνονται με τα κλεμμένα. Και τα θύματα της ιστορίας πανηγυρίζουν δίπλα στους θύτες. Η Βουλγαρία έχει κάθε λόγο να δηλώνει περιχαρής, αναβιώνοντας «αυτοκρατορικές» φαντασιώσεις εις βάρος μας. Την ίδια ώρα, η Αθήνα συρρικνώνει περεταίρω το πνευματικό μας εκτόπισμα, βαφτίζοντας ως «επιτυχία» την εγκατάλειψη της ιστορικής της συνείδησης, με αντάλλαγμα 48… (κλεμμένα) αργύρια.
«Σκοτώνουν» την κληρονομιά μας όσο – όσο
Η συγκεκριμένη κατάπτυστη συμφωνία θυμίζει νέες «Πρέσπες», μια ακόμη προδοσία κατά της Βόρειας Ελλάδας, σε ιστορικό, πολιτιστικό αλλά και πνευματικό επίπεδο. Ένας πρωθυπουργός που κήρυξε ανεπιθύμητη την Εκκλησία (και δεν κάλεσε εκπροσώπους της στη Βουλή) όταν το κόμμα του ψήφιζε τον ανίερο «γάμο» ίδιου φύλου, τώρα συμπεριφέρεται σαν πάτρωνας της εκκλησιαστικής κληρονομιάς.
Παίζει τα ιερά της Ορθοδοξίας σε διπλωματικό μπαρμπούτι, ποντάροντας υποχωρήσεις σε όλα τα ιστορικά μας δίκαια, μπας και ρεφάρει προεκλογικά με πύρρειες «νίκες». Λες και η Ορθοδοξία είναι παροπλισμένο ακίνητο, που ο «servicer» Κυριάκος «σκοτώνει» όσο – όσο, έχοντας την ξιπασμένη ιδέα ότι οι παρακαταθήκες του Γένους, του ανήκουν. Έχοντας την πλανεμένη έπαρση ότι οι αιώνιες επιταγές των προγόνων, αντικαθίστανται από ατομικές επιταγές χυδαίων ντιλαρισμάτων.
«Ή παπάς – παπάς ή ζευγάς – ζευγάς» έλεγε ο κ. Μητσοτάκης από το βήμα της Βουλής, υπαινισσόμενος ότι η Εκκλησία δεν έπρεπε να ανακατεύεται όσο εκείνος προωθούσε τα «γαμήλια» αίσχη, διασύροντας διεθνώς μια Ορθόδοξη χώρα. Ο ίδιος όμως πέρα από ζευγάς, συμπεριφέρεται και ως παπάς και (κυρίως) ως πάπας και ως Καίσαρας και ως σκευοφύλακας και πλασιέ των ιερών μας.
Και παράλληλα έχουμε μια Λίνα Μενδώνη που υπερασπίστηκε τα βλάσφημα εκτρώματα στην Εθνική Πινακοθήκη, χίλιες φορές πιο σθεναρά από την υπεράσπιση Βυζαντινών χειρόγραφων, πατριαρχικών χρυσόβουλων, εκκλησιαστικών σκευών και αριστουργημάτων Βυζαντινής τέχνης που παρανόμως κατέχουν οι Βούλγαροι εδώ και παραπάνω από έναν αιώνα. Τερατουργήματα ατάλαντων να φυλάσσονται στη χώρα μας με πλεξιγκλάς και κάμερες λες και είναι πίνακες του Ντα Βίντσι, την ίδια στιγμή που χιλιάδες εικαστικά αριστουργήματα του δοξασμένου πολιτισμού μας εκποιούνται στα μουσεία της Βουλγαρίας με τις ευλογίες της Ελλάδας.
«Πάρτε τώρα που γυρίζει»
Αφού φρόντισαν να ξεπλύνουν τα εγκλήματα των Ναζί παραπέμποντας στις καλένδες τις γερμανικές αποζημιώσεις, τώρα αθωώνουν και τις θηριωδίες των βουλγαρικών κατοχικών δυνάμεων. Από τη στιγμή που οι Βούλγαροι πήραν το κορυφαίο αντικείμενο του ιστορικού πόθου τους, η έννοια των περεταίρω διαπραγματεύσεων ισοδυναμεί με κοροϊδία. Καμία σοβαρή διαπραγμάτευση δεν ξεκινά με τη μια πλευρά να παραχωρεί αμέσως το πιο ισχυρό ατού της. Μόνο η διαπραγμάτευση ενός απελπισμένου εθνομηδενιστή εξηγείται έτσι.
Και δεν ντράπηκαν να μετατρέψουν όλο αυτό το φιάσκο σε διπλωματικό «σόου», παρουσιάζοντας στις 3 Οκτωβρίου τα λιγοστά λάφυρα που δεήθηκαν να μας επιστρέψουν οι Βούλγαροι. Σαν να σου κλέψανε ολόκληρο το σπίτι και να πανηγυρίζεις επειδή οι κλέφτες σου επέστρεψαν ένα πόμολο.
Η σημερινή κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί για να δικαιώσει τον αείμνηστο Μακρυγιάννη που προφητικά κατέθετε την αγωνία του μη γίνουμε παλιοψάθα των εθνών. Πράγματι έχουμε καταντήσει σαν ένα μαδημένο ψαθί που ο κάθε ανθέλληνας ξηλώνει ένα κομμάτι του με χαρακτηριστική άνεση. Βούλγαροι πάρτε έναν… Σαμουήλ, Σκοπιανοί πάρτε μια Μακεδονία, Τούρκοι πάρτε το μισό Αιγαίο, Αλβανοί πάρτε τη Βόρεια Ήπειρο, Αιγύπτιοι πάρτε το Σινά, πάρτε όλοι κάτι τώρα που γυρίζει.
Μόνο που η εθνική μνήμη και συνείδηση που ακόμα σιγοβράζει στον Έλληνα, δεν λογαριάζει κανένα «μνημόνιο κατανόησης», ειδικά όταν αυτό είναι παράγωγο παρανόησης και παράνοιας. Αυτές οι δεύτερες «Πρέσπες» δεν πρόκειται να ξεχαστούν, ιδιαιτέρως από τη Βόρεια Ελλάδα που έχει υποστεί απανωτές ταπεινώσεις από τους απάτριδες της εξουσίας. Αν η Βουλγαρία απέκτησε έναν Σαμουήλ, τούτη εδώ η χώρα έχει χιλιάδες ηρωικά λείψανα που αντιστέκονται στη λήθη, αιώνιοι θεματοφύλακες των δίκαιών μας, απείρως πιο κραταιοί στο πέρασμα του χρόνου από κάθε τυχοδιώκτη που νομίζει ότι έχει το δικαίωμα να εμπορεύεται την ψυχή μας.
