Μια κοινωνία ανθρώπων για να λειτουργήσει αποτελεσματικά έχει ανάγκη κάποιας μορφής οργάνωσης. Το πολίτευμα λοιπόν δεν είναι τίποτε άλλο από τον τρόπο οργάνωσης μιας κοινωνίας ανθρώπων σε πολιτεία, δηλαδή σε κάποιας μορφής κρατικό μηχανισμό, για να μπορέσει να λειτουργήσει αποτελεσματικά.
Μέχρι σήμερα έχουν εφευρεθεί τρεις τρόποι οργάνωσης (μορφές πολιτευμάτων):
1) Η μοναρχία, 2) η ολιγαρχία και 3) η δημοκρατία.
Σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε κοινοβουλευτισμό ή αλλιώς αντιπροσωπευτική δημοκρατία, οι κοινωνοί εκλέγουν κάποιους αντιπροσώπους για να τους εξουσιάζουν. Όπως αντιλαμβάνεστε αυτό είναι καθαρή ολιγαρχία, μόνο που δεν βασίζεται στα παλιά «αριστοκρατικά» κληρονομικά συστήματα, αλλά στην κατευθυνόμενη εκλογή.
Και ενώ σε άλλα πιο πολιτισμένα κράτη, οι αντίστοιχοι λαοί πέτυχαν να δημιουργήσουν κάποιους θεσμούς, που μετριάζουν κάπως αυτό το ολιγαρχικό πολίτευμα, δυστυχώς στη χώρα μας, επικράτησε η πιο σκληρή μορφή αυτής της ολιγαρχικής μορφής, με απόλυτο έλεγχο των παρασιτικών οικονομικών ολιγαρχών (νταβατζήδων) πάνω στο πολιτικό προσωπικό, με κληρονομικές διαδοχές κ.λ.π.
Αποτέλεσμα ήταν να σπρωχθούν οι κοινωνοί και γενικά ολόκληρη η κοινωνία στο περιθώριο και ενώ ο κρατικός μηχανισμός έπρεπε να χρησιμεύει ως μηχανισμός αποτελεσματικής οργάνωσης της κοινωνίας και εξυπηρέτησης του κοινωνικού συμφέροντος, τελικά μετατράπηκε σε μηχανισμό καταναγκασμού της κοινωνίας και οικονομικής της αφαίμαξης για να διατηρεί αυτή η αντιπαραγωγική ολιγαρχία με τη βία την εξουσία της.
Συνέπεια όλων αυτών ήταν φυσικά η χρεοκοπία του κράτους και αντί να γίνεται προσπάθεια να αλλάξει αυτός ο χρεοκοπημένος μηχανισμός, αντίθετα και λειτουργώντας ως καρκινικός όγκος, εξοντώνει πλήρως το κοινωνικό σώμα.
Αυτό το πολίτευμα θα πρέπει να το αλλάξουμε το ταχύτερο, βάζοντας τους κοινωνούς στα κέντρα λήψης των αποφάσεων.
