(είτε έλλειψης ψωμιού, ή κρασιού, είτε κοροναϊού, είτε προδοτο-ιού;)

Η Θεία Κοινωνία δεν απαγορεύεται και δεν μπορεί να απαγορευτεί

Βγάλτε μόνοι σας συμπέρασμα διαβάζοντας το παρακάτω κείμενο που άντλησα από το υπερ-βιβλίο «Η ΔΕΚΑΦΩΝΟΣ ΣΑΛΠΙΓΞ»

Μια περίοδο ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής δοκίμασε ένα είδος απόλυτου εγκλεισμού και τον διακονούσε ο π. Αρσένιος. Ο Άγιος Ιωσήφ φυσικά δεν πήγαινε ούτε σε Λειτουργίες. Στις γιορτές μόνο ο π. Αρσένιος πήγαινε σε άλλα μέρη, όπου μαζεύονταν οι Πατέρες κατά τη συνήθεια.

Κάποτε σε μια γιορτή, ο π. Αρσένιος πήγε σε μια γειτονική Καλύβη για να κοινωνήσει κι ο Άγιος ησύχαζε μόνος του, όπως το είχε προγραμματίσει. «Όλο το βράδυ εκείνο, μας έλεγε είχα έμμονο λογισμό, ενώ οι άλλοι Πατέρες θα κοινωνήσουν, εγώ δεν είμαι άξιος αυτής της Χάριτος για τις αμαρτίες μου. Σε κάποια στιγμή, εκεί που καθόμουν και κρατούσα όσο μπορούσα την Ευχή, σταμάτησε και συγκέντρωσα τις σκέψεις μου. Δούλευε μέσα μου ο ίδιος λογισμός και ένοιωθα έντονη επιθυμία για τον Άρτο της Ζωής. Άρχισα σαν μοιρολόι, με παράπονο, την ευχούλα, που μάλλον αυτομεμψία ήταν, όταν αισθάνθηκα μια παρουσία. Άνοιξα τα μάτια μου, διότι μολονότι πάντοτε έμενα στα σκοτεινά, συνήθιζα να έχω και τα μάτια μου κλειστά.

Βλέπω λοιπόν μπροστά μου έναν ολόφωτο Άγγελο, όπως τους περιγράφει η Εκκλησία μας, που γέμισε τον τόπο φως, φως του άλλου κόσμου. Κρατούσε στο χέρι του ένα κομψότατο και φωτεινό σκεύος που το χωρούσε η παλάμη του. Το άνοιξε με προσοχή, με πλησίασε όσο έπρεπε και με πολλή ευλάβεια και προσοχή μου έδωσε στο στόμα μια μερίδα του Δεσποτικού Σώματος.

Μετά με κοίταξε με ένα σεμνό μειδίαμα, έκλεισε το σκεύος και έφυγε από τη στέγη προς το μέρος που ήταν και πριν. Όλη την ημέρα εκείνη, ο νους μου ήταν αιχμαλωτισμένος σε αυτή τη θεωρία, η καρδιά μου γέμισα από αγάπη στο Χριστό μας και δε θυμόμουν τίποτε άλλο επίγειο».