Ομιλεί ο Αλεξάντερ Ντούγκιν
Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν περιγράφει πώς η Βουδαπέστη γίνεται το επίκεντρο όπου η απρόβλεπτη στάση του Τραμπ και η στρατηγική του Πούτιν αναδιαμορφώνουν το παγκόσμιο παιχνίδι.
Συνέντευξη με τον Αλεξάντερ Ντούγκιν στην εκπομπή Escalation.
Συντονιστής: Ο Ντόναλντ Τραμπ, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, αναφέρεται συχνά στο σημερινό μας πρόγραμμα. Είχε τηλεφωνική συνομιλία με τον Βλαντιμίρ Πούτιν και συναντήθηκε αυτοπροσώπως με τον Βλαντιμίρ Ζελένσκι. Θα ήθελα να ρωτήσω: Χωρίς να τους συγκρίνω άμεσα, αλλά να αναλύσω τη δυναμική αυτών των σχέσεων — πώς εξελίχθηκε η κατάσταση μετά τη συνομιλία με τον Πούτιν και τη συνάντηση με τον ηγέτη του καθεστώτος του Κιέβου; Υπάρχουν θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ αυτών των αλληλεπιδράσεων ή ο Τραμπ παραμένει πιστός στο δικό του στυλ σε όλες αυτές;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Αξιολογώντας τη συμπεριφορά του Τραμπ σχετικά με την επίλυση του πολέμου μας με τη Δύση — ουσιαστικά, με τον ίδιο τον Τραμπ σε ουκρανικό έδαφος — ξεκινάμε φυσικά από τη δική μας οπτική γωνία. Κάθε φορά που ο Τραμπ κάνει ένα βήμα προς τη Ρωσία, το θεωρούμε ευνοϊκό. Όταν υποστηρίζει τον Ζελένσκι και προωθεί τις ρωσοφοβικές, μιλιταριστικές πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το ονομάζουμε εχθρικό. Αλλά ο Τραμπ διστάζει — άλλοτε πηγαίνει προς τη μία κατεύθυνση, άλλοτε προς την άλλη. Μόλις τον χαρακτηρίσουμε ευνοϊκό, μας αντικρούει υποσχόμενος Τόμαχοκ, διακηρύσσοντας ότι η Ουκρανία μπορεί να μας νικήσει στο πεδίο της μάχης, απαιτώντας από την Κίνα και την Ινδία να εγκαταλείψουν το πετρέλαιό μας και ενισχύοντας τα επιθετικά σχέδια της ΕΕ. Μόλις τον χαρακτηρίσουμε εχθρικό, καλεί τον Ζελένσκι, τον ταπεινώνει δημόσια, τον επιπλήττει, τρίβει το πρόσωπό του στο τραπέζι, χλευάζει την ευρωπαϊκή του προστασία και χαμογελάει πλατιά καθώς ανακοινώνει ότι θα ήθελε να συναντήσει τον «φίλο Βλαντιμίρ» του στην Αλάσκα ή τη Βουδαπέστη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε πανικό — ο Όρμπαν και ο Φίτσο εμφανίζονται ως λευκοί κύκνοι λόγω της εθνικά κυρίαρχης στάσης τους. Ο Τραμπ προσθέτει: «Τι θα λέγατε, Ζελένσκι, για μια σήραγγα μεταξύ Αλάσκας και Σιβηρίας;» Ο Ζελένσκι μένει άφωνος — μια δημόσια ταπείνωση. Το βρίσκουμε διασκεδαστικό και αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι ο Τραμπ είναι ένας από εμάς. Αλλά δεκαπέντε λεπτά αργότερα, λέει: «Ίσως απλώς αστειευόμουν. Ίσως τελικά δώσω τους Τόμαχοκ — το σκέφτομαι. Μια συνάντηση; — άγνωστο. Η σήραγγα; — καμία ιδέα. Η Ινδία θα έπρεπε να εγκαταλείψει το πετρέλαιο». Και για άλλη μια φορά, γίνεται εχθρικός.
Από τη δική μας οπτική γωνία, η ουσία του είναι άπιαστη — είναι και το ένα και το άλλο. Αυτό έχει γίνει ο κανόνας του, αυτό είναι το στυλ του. Το εύρος κίνησής του είναι μεγαλύτερο από αυτό της κυβέρνησης Μπάιντεν. Ο Μπάιντεν ακολούθησε μια πορεία κλιμάκωσης — πίεση στη Ρωσία, μέγιστη υποστήριξη στην Ουκρανία, στρατιωτικά, οικονομικά, διπλωματικά και μέσω των ΜΜ ενημέρωσης — αλλά εντός ορισμένων ορίων, χωρίς πυρηνική καταστροφή. Η κόκκινη γραμμή του ήταν σαφής: ποτέ μην ξεπεράσετε τη γραμμή της ελεγχόμενης κλιμάκωσης. Ο Τραμπ φαίνεται να μην έχει τέτοιο όριο. Η παράδοση πυραύλων Tomahawk στο Κίεβο θα ήταν μια πιο σκληρή αντιρωσική απειλή από οτιδήποτε θα τολμούσε ο Μπάιντεν. Αυτό είναι τρομακτικό: Στην αντιρωσική κατεύθυνση, ο Τραμπ είναι έτοιμος να προχωρήσει περισσότερο από τους παγκοσμιοποιητές. Ωστόσο, θα μπορούσε εξίσου εύκολα να πει στον Ζελένσκι: «Κάνε το μόνος σου στους Ρώσους» — κάτι που θα ήταν αδιανόητο υπό τον Μπάιντεν. Το εύρος του εκτείνεται και προς τις δύο κατευθύνσεις: Από αυτόν, μπορεί κανείς να περιμένει είτε το ευνοϊκό είτε το καταστροφικά επικίνδυνο. Κάθε βήμα που γίνεται προς εμάς σχεδόν πάντα ακολουθείται από μια απότομη στροφή προς τους αντιπάλους μας. Προσπαθεί να ξεπεράσει τη σύγκρουση, αλλά παρόλα αυτά παραμένει συμμετέχων.
Ο Πούτιν προσπαθεί να διαπραγματευτεί μαζί του. Αν ο Τραμπ τύχει να βρίσκεται στο δικό μας μήκος κύματος, ακούει ιστορικά επιχειρήματα. Αλλά μόνο εν μέρει — είναι δύσκολο γι’ αυτόν. Το ιστορικό επιχείρημα για το γιατί η Ουκρανία μας ανήκει απαιτεί γνώση, διαλεκτική και κατανόηση της προέλευσής της. Η ιστορία της Αμερικής είναι σύντομη — τρία ή τέσσερα ορόσημα. Η δική μας είναι μεγάλη. της Κίνας εκτείνεται πέντε χιλιάδες χρόνια πίσω. Ο Τραμπ δεν ενδιαφέρεται για αυτήν. Δεν έχει χρόνο να την εμβαθύνει. Ενεργεί παρορμητικά — μερικές φορές κυνηγώντας το αβάσιμο βραβείο Νόμπελ, το οποίο έχει γίνει ντροπή, που απονέμεται στους χειρότερους ανθρώπους. Λαχταρά τη δόξα ενός ειρηνοποιού, αλλά αποτυγχάνει. Το Ισραήλ υπέμεινε την «ειρηνευτική» του δράση για δεκαπέντε λεπτά πριν βομβαρδίσει ξανά τη Γάζα. Στα δικά του μάτια, παραμένει ήρωας, και αυτό τον ωθεί. Αλλά στην ουσία του, δεν είναι με καμία από τις δύο πλευρές. Ένα βήμα προς εμάς — η Βουδαπέστη, η υποτίμηση του Ζελένσκι, η απόρριψη των Τόμαχοκ — ακολουθείται από μια κλωτσιά έξω από τον Λευκό Οίκο. Ακούει έναν Ιταλό τραγουδιστή και τον διακόπτει: «Χαθείτε!» Είναι ένα απαίσιο θέαμα, αλλά η ταπείνωση είναι το στυλ του.
Μοιάζει με Διαδοχή, όπου ο μεγιστάνας αλλάζει θέση κάθε λίγα δευτερόλεπτα και ταπεινώνει ατελείωτα τους πάντες — συγγενείς, τον κόσμο, κοντά και μακριά. Για τον Τραμπ, όλος ο κόσμος είναι η «διαδοχή» του. Οποιαδήποτε χειρονομία προς την κατεύθυνσή μας δεν δίνει λόγο για ψευδαισθήσεις — περιμένετε μια ξαφνική στροφή. Έχουμε, ωστόσο, έναν στρατηγικό στόχο: η Ουκρανία θα είναι δική μας ή θα πάψει να υπάρχει. Η ουδετερότητα είναι αδύνατη. μετά από όσα έχει κάνει, κάθε ελπίδα έχει χαθεί. Για τα συμφέροντά μας, πρέπει να αποκτήσουμε τον έλεγχο. Αυτό είναι το καθήκον μας και πλησιάζουμε — αν όχι αμέσως, τότε βήμα προς βήμα. Ο Τραμπ αδιαφορεί για αυτό. Οδηγείται από επιφανειακά, στιγμιαία, αλλά συχνά επικίνδυνα κίνητρα. Δεν είναι σύμμαχος και δεν θα μας δώσει την Ουκρανία. Πρέπει να την απελευθερώσουμε μόνοι μας, να την ανακτήσουμε και να εγκαθιδρύσουμε μια κυβέρνηση που να εξυπηρετεί τα συμφέροντά μας.
Το αν μπορούμε να αποφύγουμε έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο — πυρηνικό ή άλλο — είναι αβέβαιο. Αλλά ο Πούτιν ενεργεί λαμπρά και με συνέπεια και στοχεύει να κερδίσει στην Ουκρανία χωρίς μια αυτοκτονική πυρηνική αποκάλυψη. Αυτή είναι η θέση μας.
Στην Αμερική, η κατάσταση είναι διαφορετική. Υπάρχουν τρεις στρατηγικές δυνάμεις. Η πρώτη είναι το κίνημα MAGA, στους ώμους του οποίου στηρίχτηκε ο Τραμπ. Η θέση τους είναι κοντά στη δική μας: καμία παρέμβαση, καμία βοήθεια για τον Ζελένσκι — δεν είναι δική τους δουλειά. Όταν ο Τραμπ αποσύρει την υποστήριξή του προς τον Ζελένσκι, μιλάει εκ μέρους του MAGA: ας το τακτοποιήσουν μόνοι τους. Αυτή είναι η βασική του εκλογική περιφέρεια, η στρατηγική του. Όταν παρεκκλίνει, είναι έξαλλοι. Όταν επιστρέφει, ζητωκραυγάζουν: «Ο πρόεδρός μου — γι’ αυτό τον ψήφισα». Όταν λέει, «Στέλνω Τόμαχοκ στο Κίεβο», απαντούν, «Όχι ο πρόεδρός μου — δεν είναι γι’ αυτό ψήφισα». Αυτή είναι μια ισχυρή δύναμη. Θέλουν μια Μεγαλύτερη Αμερική, όχι μια εγγύηση παγκόσμιας δημοκρατίας τύπου Γουίλσον. Είναι κατά του φιλελευθερισμού, των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ+, της Antifa του Σόρος, της διαφθοράς και του Έπσταϊν. Οι Δημοκρατικοί, η δεύτερη δύναμη, υποστηρίζουν τον Ζελένσκι, αλλά παραμένουν στην αντιπολίτευση και δεν έχουν καμία επιρροή στις πολιτικές του Τραμπ. Η τρίτη δύναμη — οι νεοσυντηρητικοί και οι RINO, η παλιά φρουρά των Ρεπουμπλικανών που αγωνίζονται για παγκόσμια ηγεμονία — όπως ο Kellogg και άλλοι γύρω από τον Trump, τον ωθούν προς την κλιμάκωση. Ο Trump ταλαντεύεται μεταξύ του MAGA και των νεοσυντηρητικών, όπως ακριβώς κάνει και εδώ. Η στάση του για την Ουκρανία είναι η απόλυτη δοκιμασία. Το MAGA αντιτίθεται στην υποστήριξη του Zelensky, ωστόσο ο Trump προσπαθεί να εμφανιστεί ανεξάρτητος — όπως ο Logan Roy στο Succession .
Συντονιστής: Παρεμπιπτόντως, θυμάμαι ότι διάβασα ότι ορισμένες ιστορίες και χαρακτήρες στο Succession ήταν εμπνευσμένοι από τον Τραμπ και την οικογένειά του, παρόλο που η σειρά δημιουργήθηκε πριν από την προεδρία του. Όσον αφορά την προσωπικότητά του — από όσα είπατε, φαίνεται ότι ο Τραμπ ακολουθεί μια συγκεκριμένη στρατηγική, ότι οι πράξεις και οι δηλώσεις του βασίζονται σε κάτι. Ωστόσο, πολλοί στην Ευρώπη, την Αμερική και τη Ρωσία παρατηρούν ότι ο Τραμπ μερικές φορές ξεστομίζει πράγματα ή ενεργεί παρορμητικά, απλώς επειδή είναι ο Τραμπ. Πριν από τις εκλογές του περασμένου έτους, ο Πούτιν, μισοαστειευόμενος, όταν ρωτήθηκε ποιον θα προτιμούσε η Ρωσία, ονόμασε τον Μπάιντεν — επειδή ήταν πιο προβλέψιμος. Είναι η απρόβλεπτη ικανότητα του Τραμπ πραγματικά αποτέλεσμα έλλειψης βαθιάς γνώσης ή επιφανειακότητας; Η ομάδα του, ας πούμε, είναι αρκετά εκφραστική. Όταν ρωτήθηκαν γιατί επιλέχθηκε η Βουδαπέστη για μια συνάντηση Τραμπ-Πούτιν, απάντησαν: «Η μητέρα σου/Χαθείτε».
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Ο Πούτιν υποστήριξε τον Μπάιντεν για να αποφύγει να βλάψει τον Τραμπ — αν είχε κατονομάσει τον Τραμπ, θα τον είχαν αποκλείσει από την κούρσα και θα τον είχαν κατηγορήσει για «ρωσική επίθεση». Αυτή ήταν μια χάρη. Ο Μπάιντεν είναι προβλέψιμος· οι κόκκινες γραμμές του είναι σαφείς. Αυτός και οι Δημοκρατικοί επιδιώκουν μια γραμμική κλιμάκωση — έναν θερμό πόλεμο με τη Δύση που τελικά θα ξεσπάσει.
Η απρόβλεπτη φύση του Τραμπ κινείται προς δύο κατευθύνσεις: μπορεί να κλιμακώσει ή να συμφιλιωθεί. Η παρορμητικότητά του, η απερισκεψία του — μερικές φορές σχεδόν παρανοϊκή — είναι προφανής. Του Μπάιντεν είναι ήρεμη. Του Τραμπ είναι θυελλώδης. Αλλά υπάρχει μια λογική σε αυτό. Όταν νεοσυντηρητικοί όπως ο Κέλογκ ή ο υποστηριζόμενος από τη Ρωσία τρομοκράτης Λίντσεϊ Γκράχαμ ασκούν πίεση, στηρίζεται στο MAGA. Όταν το MAGA απαιτεί πάρα πολλά, στρέφεται στους νεοσυντηρητικούς. Αυτή η ταλάντωση μεταξύ των πόλων δεν είναι απλή τύχη, αλλά ένας αλγόριθμος.
Η απάντηση «η μητέρα σου» στο ερώτημα της Βουδαπέστης είναι κάτι περισσότερο από αγένεια. Είναι μια αντίδραση στον ρωσοφοβικό υπονοούμενο του ερωτήματος — τον υπαινιγμό «είσαι κατάσκοπος του Πούτιν;» Η Καρολάιν Λίβιτ και η ομάδα του Τραμπ ουσιαστικά λένε: «Χαθείτε, γουρούνια». Και δικαίως — έτσι πρέπει να μιλάτε σε μια δόλια αντιπολίτευση που έχει εξαπολύσει έναν πόλεμο. Οι φιλελεύθεροι δημοσιογράφοι που επιτίθενται στην κυβέρνηση πιάνουν τέτοιες φράσεις.
Ο αυθορμητισμός του Τραμπ ακολουθεί τη δική του λογική, όπως του Πριγκόζιν στη φυσική του χάους: το χάος είναι μια σύνθετη τάξη. Ο Πούτιν, μιλώντας στον Βαλντάι, αναφέρθηκε στη «φιλοσοφία της πολυπλοκότητας» του Έντγκαρ Μόριν. Ο Τραμπ πλοηγείται καλά στον κβαντικό κόσμο — παρόλο που δεν είναι Νευτώνεια κλασική μηχανική, αλλά ένα μη γραμμικό σύστημα. Οι περιορισμοί του είναι ευρύτεροι από αυτούς του Μπάιντεν. Είναι προετοιμασμένος για κλιμάκωση εφόσον αποφεύγεται ο πυρηνικός πόλεμος. Ο Μπάιντεν, ωθούμενος από τη Ρωσοφοβία, μπορεί να κλιμακώσει περαιτέρω την κατάσταση, ενώ ο Τραμπ μπορεί μόνο να προσποιείται ότι είναι έτοιμος για την αποκάλυψη. Είναι ηδονιστής, όχι αυτοκτονικός ή φανατικός, αλλά πρόθυμος να θυσιάσει τις φιλελεύθερες αρχές για προσωπικό όφελος.
Συντονιστής: Προχωρώντας —ίσως ως ξεχωριστό θέμα— θα ήθελα να συζητήσω λεπτομερώς το πιθανό σκηνικό για την επόμενη συνάντηση μεταξύ Πούτιν και Τραμπ. Αυτό σχετίζεται με αυτό που αναφέρατε νωρίτερα. Βουδαπέστη, Ουγγαρία: μια πόλη με πλούσια ιστορική κληρονομιά και σύγχρονες συνδέσεις με τη χώρα της και τους ηγέτες της. Πώς θα πρέπει να δούμε αυτές τις εκλογές εάν οι πρόεδροι της Ρωσίας και των ΗΠΑ συναντηθούν πραγματικά εκεί και η Βουδαπέστη επιβεβαιωθεί ως ο τόπος διεξαγωγής;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Αυτή η κατάσταση πρέπει να εξεταστεί μέσα από το πρίσμα των πολιτικών και γεωπολιτικών επιπέδων της πραγματικότητας. Είναι προφανές ότι η Ευρώπη δεν είναι ένα ενιαίο σύνολο — υπάρχουν δύο Ευρώπες. Προηγουμένως, η «συλλογική Δύση» — η κυβέρνηση Μπάιντεν και η ΕΕ — αποτελούσε ένα κοινό πεδίο φιλελεύθερων δημοκρατιών και παγκοσμιοποίησης, με μια ατζέντα διαστροφών, παρελάσεων ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας (οι οποίες απαγορεύονται στη Ρωσία), του κινήματος Black Lives Matter, μίσους για τις ρίζες και τον πολιτισμό κάποιου, ακύρωσης κουλτούρας και ανεξέλεγκτης μετανάστευσης. Αυτή ήταν η κοινή πλατφόρμα της Δύσης — των ΗΠΑ και της Ευρώπης μαζί.
Το κακό αναπτύχθηκε στην Αμερική μέσω της επανάστασης MAGA, η οποία έφερε αντίθετες τάσεις στις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ βρέθηκαν σε μια μοναδική θέση: εξακολουθούν να είναι ο «πατέρας» της Ευρώπης — όπως αποκαλούν ο Ρούτε και η φον ντερ Λάιεν τον Τραμπ, τον νονό της Ευρώπης — ωστόσο ο πρόεδρός τους ακολουθεί μια στρατηγική που έρχεται σε αντίθεση με τους ηγέτες της ΕΕ. Ο Τζ. Ντ. Βανς μίλησε γι’ αυτό στην Ευρώπη. Ο Έλον Μασκ υποστηρίζει ενεργά τους λαϊκιστές και ανατρέπει τις φιλελεύθερες-παγκοσμιοποιητικές ελίτ στη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και τη Ρουμανία μέσω του X.com. Αυτές οι ελίτ έχουν ηττηθεί στην Αμερική, αλλά διατηρούν επιρροή στην Ευρώπη.
Η δεύτερη Ευρώπη είναι κυρίαρχη, λαϊκιστική, «τύπου MAGA» —κάνοντας την Ευρώπη ξανά μεγάλη, βασισμένη στο πρότυπο MAGA. Είναι ο Ευρω-Τραμπισμός, που υπερασπίζεται την ανεξαρτησία και την κυριαρχία ενάντια στους παγκοσμιοποιητές, τη μαζική μετανάστευση, τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων και τον γάμο του ίδιου φύλου—όλα απαγορευμένα στη Ρωσία και την Ουγγαρία. Η Βουδαπέστη του Όρμπαν είναι το προπύργιο του Ευρω-Τραμπισμού, ένα φρούριο συντηρητισμού και παραδοσιακών αξιών, όπου απαγορεύονται ο Σόρος, οι παρελάσεις υπερηφάνειας των ομοφυλόφιλων και η παράνομη μετανάστευση. Είναι το ευρωπαϊκό αντίστοιχο του MAGA.
Όταν ρωτιέται «Γιατί Βουδαπέστη;» ο Τραμπ απαντά «Αυτή είναι η επικράτειά μας». Ο Όρμπαν είναι ο στενότερος σύμμαχός του στην Ευρώπη. Ο Φίκο είναι αριστερός λαϊκιστής, ενώ ο Όρμπαν είναι δεξιός και συντηρητικός, όπως και ο Τραμπ. Ένας άλλος συντηρητικός λαϊκιστής είναι ο δικός μας πρόεδρος, ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος βασίζεται στον λαό και στις παραδοσιακές αξίες, ενώ απορρίπτει τη μετανάστευση και τις διαστροφές. Τρεις ηγέτες — ο Πούτιν, ο Τραμπ και ο Όρμπαν — συναντώνται στη Βουδαπέστη, ένα μέρος πιο κοντά στη Ρωσία αλλά ακόμα στη Δύση. Το Άνκορατζ ήταν επίσης κοντά, μέρος της πρώην αυτοκρατορίας μας, όπως ακριβώς ήταν η Ουγγαρία κατά τη σοβιετική εποχή. Ο Τραμπ εκτελεί έναν γεωπολιτικό χορό στα σύνορά μας — τη μία η Αλάσκα, την επόμενη η Βουδαπέστη. Μετά την επίσκεψη του Πούτιν στον φίλο του Όρμπαν, είναι λογικό ο Τραμπ να έρθει σε εμάς. Ο Όρμπαν είναι ένας ξένος ανάμεσα στους φιλελεύθερους ηγέτες, αλλά φίλος και του Τραμπ και του Πούτιν. Πού αλλού, αν όχι με έναν κοινό φίλο, θα έπρεπε οι ηγέτες δύο αντιμαχόμενων δυνάμεων να συναντηθούν για να χτίσουν γέφυρες; Η Ουγγαρία του Όρμπαν είναι ο κύριος αντίπαλος της Ουκρανίας: το βέτο του μπλοκάρει την στρατιωτική, οικονομική και διπλωματική βοήθεια προς το Κίεβο εντός της ΕΕ. Ο Όρμπαν είναι φίλος μας, φίλος του Τραμπ, κοντά και στους δύο. Ο Ζελένσκι τρέμει από πανικό — μια τριπλή ταπείνωση. Βασίζεται στην φιλελεύθερη-παγκοσμιοποιητική ηγεσία της ΕΕ – τον Σβαμπ, τον Λάρι Φινκ, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός. Ο Ζελένσκι είναι η μαριονέτα τους, που απορρίπτει την κυριαρχία, τα έθνη και τις παραδόσεις και οραματίζεται έναν κόσμο χωρίς Ρωσία, Ουκρανία, Γαλλία ή Γερμανία — μια παγκόσμια κυβέρνηση και μια ζόμπι ανθρωπότητα. Υπό το πρόσχημα του πατριωτισμού, προδίδει ιδεολογικά την Ουκρανία. Ο Όρμπαν, από την άλλη πλευρά, είναι ένας πραγματικός Ούγγρος πατριώτης που δεν θα παραχωρήσει την κυριαρχία του στην ΕΕ, σε εμάς ή στον Τραμπ. Η Ουγγαρία είναι το ιδανικό, συμβολικό σημείο για μια συνάντηση Πούτιν-Τραμπ.
Αν η συνάντηση επιτύχει —αν και, όπως έχουμε σημειώσει, τίποτα δεν είναι προβλέψιμο με τον Τραμπ, επειδή μπορεί να κάνει οποιαδήποτε ανατροπή στον χαοτικό του αλγόριθμο— το επόμενο βήμα θα ήταν μια επίσκεψη του Τραμπ στη Μόσχα, την Αγία Πετρούπολη, το Καζάν ή το Σότσι, αλλά όχι ακόμα στην Κριμαία. Ο Τραμπ μας κυκλώνει: εμείς κινούμαστε προς το μέρος του, αυτός προς εμάς, ή συναντιόμαστε σε ουδέτερο έδαφος. Η Ευρώπη, εκτός από τον Όρμπαν και τον Φίκο, δεν είναι ουδέτερη — είναι η ζώνη σύγκρουσης που οπλίζει το καθεστώς του Ζελένσκι. Η Βουδαπέστη είναι η λογική επιλογή του Τραμπ. Οι δημοσιογράφοι που ρώτησαν «γιατί Βουδαπέστη;» απορρίφθηκαν απότομα — η επιλογή είναι προφανής. Πού αλλού, αν όχι εκεί; Το Άνκορατζ έχει χρησιμοποιηθεί· η Ινδία είναι αδύνατη λόγω του πετρελαίου· η Κίνα και ο ισλαμικός κόσμος είναι ακατάλληλοι. Η Βουδαπέστη ταιριάζει απόλυτα. Ο Τραμπ αισθάνεται ασφαλής εκεί, ανάμεσα σε ιδεολογικούς συμμάχους του MAGA. Για εμάς, είναι βέλτιστο: ο Φίκο είναι αριστερός, ο Τραμπ είναι δεξιός και δεν δέχεται αριστερούς.
Αυτή η συνάντηση θα μπορούσε να είναι μια σημαντική ανακάλυψη — αλλά στην εύθραυστη, ασταθή πραγματικότητα του Τραμπ, όπου συμπεριφέρεται σαν μια φιγούρα της κβαντομηχανικής και όχι της κλασικής φυσικής. Ο κόσμος βυθίζεται στο χάος που απαιτεί γρήγορη σκέψη. Η ασυνέπεια του Τραμπ δεν είναι τρέλα, αλλά μια λογική διαφορετικής τάξης. Η ψυχανάλυση αποκαλύπτει σενάρια μέσα στο χάος. Για αποτελεσματική δράση, χρειαζόμαστε κβαντική διπλωματία — όπως είπε ο Πούτιν στον Valdai — που να λαμβάνει υπόψη τους βρόχους ανατροφοδότησης του Edgar Morin. Η επίλυση ενός προβλήματος δημιουργεί ένα άλλο — οικονομικό, ιδεολογικό ή θρησκευτικό. Ο Πούτιν διευθύνει αριστοτεχνικά αυτό το χάος, ακολουθώντας έναν πολύπλοκο αλγόριθμο που στοχεύει στην εξουσία, την κυριαρχία και έναν πολυπολικό κόσμο. Οι κινήσεις του φαίνονται μη γραμμικές, αλλά έχουν νόημα σε όσους τις αντιλαμβάνονται. Ο Τραμπ είναι πιο άγριο χάος, αλλά χάος δεσμευμένο σε έναν αλγόριθμο. Μια προσέγγιση στη συνάντηση που ενσωματώνει ψυχολογικές, ιδεολογικές και γεωπολιτικές διαστάσεις θα μπορούσε να την κάνει καρποφόρα. Η προσέγγιση του Τραμπ με την MAGA και μαζί μας οδηγεί στην ιδέα της Αλάσκας-Σιβηρίας. Η απλή έκφρασή της είναι ήδη επανασχεδιασμός του παγκόσμιου χάρτη στην εποχή της πληροφορίας.
Κατά κάποιο τρόπο, είναι τρολάρισμα — αλλά σχεδόν όλα είναι τρολάρισμα αυτές τις μέρες. Ζούμε σε έναν γρήγορο, επιφανειακό κόσμο πληροφοριών όπου ο έλεγχος γεγονότων έχει εξαφανιστεί. Οι φιλελεύθερες-παγκοσμιοποιητικές ελίτ έχουν οικειοποιηθεί τον όρο: τα συμφέροντά τους βρίσκονται στα «γεγονότα», όλα τα άλλα είναι «ψεύτικα» ή «θεωρία συνωμοσίας». Ο ίδιος ο έλεγχος γεγονότων έχει γίνει ψεύτικος. Οι άνθρωποι είναι μπερδεμένοι. η αποκάλυψη των ροών πληροφοριών δεν έχει πλέον σημασία. Το Σχέδιο Αλάσκας-Σιβηρίας, που ξεκίνησε ο Τραμπ και υποστήριξε ο Πούτιν, αποκτά τη δική του ζωή. Το αν είναι πραγματικό ή όχι είναι δευτερεύον. Καταστρέφει το παγκοσμιοποιητικό σύστημα, για το οποίο ένα τέτοιο σχέδιο είναι αδιανόητο. Μια πρόταση ενός προέδρου των ΗΠΑ, εν μέσω πολέμου μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, για άμεση επικοινωνία — σαμποτάρει την ενημερωτική τους εκστρατεία, όπως ακριβώς και το σαμποτάζ του αγωγού Nord Stream σε φυσική μορφή, αλλά εδώ στη σφαίρα της φαντασίας. Στην εποχή της πληροφορίας, η φαντασία υπερισχύει της πραγματικότητας.
Κάποτε δημοσίευσα μια εικόνα που δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη και απεικονίζει την Μπριζίτ Μακρόν ως Νεάντερταλ να αναδύεται από μια σπηλιά. Η Κάντας Όουενς την έκανε retweet και τώρα αποτελεί αντικείμενο γαλλικής αγωγής εναντίον της — μιας αξίωσης 200 εκατομμυρίων δολαρίων για μία μόνο αναδημοσίευση. Πού είναι η γραμμή μεταξύ φαντασίας και νομικής πραγματικότητας; Αυτό είναι ένα παράδειγμα της φιλοσοφίας της πολυπλοκότητας, των κβαντικών διεθνών σχέσεων.
Συντονιστής: Ας επιστρέψουμε στη Μέση Ανατολή. Εκεχειρίες, συμφωνίες, ο πόλεμος που σταμάτησε ο Τραμπ—τίποτα από αυτά δεν υπάρχει πια. Το Ισραήλ συνεχίζει να χτυπά και το παραδέχεται ανοιχτά, ενώ δηλώνει ειρωνικά: «Χτυπάμε τώρα, ξεκινάμε μια επιχείρηση και μετά επιστρέφουμε στην ειρήνη».
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Οι ίδιοι σύντομοι κύκλοι επαναλαμβάνονται. Ο Τραμπ σταμάτησε τον πόλεμο, ήρθε στην Κνεσέτ, έλαβε χειροκροτήματα, έφυγε — και όλα ξεχάστηκαν. Ο πόλεμος συνεχίζεται, οι άνθρωποι πεθαίνουν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Κανείς δεν το προσέχει. Γυρίζουν σελίδα και προχωρούν στο επόμενο θέμα — ας πούμε, στη Βουδαπέστη. Σε αυτόν τον κόσμο, δεν υπάρχει σταθερότητα — ούτε ειρήνη ούτε πόλεμος, ούτε νίκη ούτε ήττα. Είναι ένας κόσμος σύντομων κύκλων, θραυσμάτων, κλισέ, τίτλων εφημερίδων που αναδιατάσσονται σε τυχαία σειρά. Ο Μποντριγιάρ το ονόμασε αυτό μετα-ιστορία — όπου το παρελθόν και το μέλλον ανταλλάσσονται μέσω ροών πληροφοριών. Ο Νετανιάχου καταγράφει τις νέες επιθέσεις στη Γάζα ως παλιές — από πριν από την εκεχειρία — και όλοι γνέφουν καταφατικά. Ζούμε σε έναν κόσμο λόγων. Ο έλεγχος γεγονότων γίνεται παράλογος — παίρνει πολύ χρόνο. οι άνθρωποι ξεχνούν. Πρέπει, όπως το σερφ, να καβαλήσεις τα κύματα των ενημερωτικών εκστρατειών για να φτάσεις στον προορισμό σου χωρίς περισπασμούς. Το Ισραήλ το κάνει αυτό — και, δυστυχώς, με επιτυχία — και ακολουθεί μια τρομερή πολιτική που κοστίζει ανθρώπινες ζωές.
