Ο Ρώσος φιλόσοφος Αλεξάντρ Ντούγκιν αναλύει τη φιλοσοφία του «επιταχυντισμού» – την ιδέα ότι κάποιες δυνάμεις επιδιώκουν να επισπεύσουν το τέλος της ιστορίας και της ανθρωπότητας.
Δύο Όψεις του Ίδιου Νομίσματος
Σύμφωνα με τον Ντούγκιν, υπάρχουν δύο φαινομενικά αντίθετες εκδοχές αυτής της επιτάχυνσης:
Η Κοσμική Εκδοχή: Περιλαμβάνει τον φιλελευθερισμό, την ατζέντα της «αφύπνισης», τον μετανθρωπισμό, την Τεχνητή Νοημοσύνη και τα όνειρα αποικισμού του Άρη.
Η Θεολογική Εκδοχή: Εκφράζεται μέσω του σιωνιστικού μεσσιανισμού και του λεγόμενου «Χριστιανικού Σιωνισμού» που καλεί στρατιώτες να πεθάνουν για να επισπεύσουν τη «Δεύτερη Παρουσία».
Το Κοινό Σημείο Συνάντησης
Ο Ντούγκιν υποστηρίζει ότι και οι δύο ομάδες συναντώνται σε ένα κοινό έδαφος: την αποϊεροποίηση του ανθρώπου, τη νομιμοποίηση της διαστροφής και την τελική αυτοκαταστροφή της ανθρωπότητας. Αυτό το ονομάζει «Εσχατολογία του Βάαλ» – μια σατανική συνωμοσία που δεν είναι πλέον θεωρία αλλά ορατό πολιτικό πρόγραμμα.
Ο Ρόλος του «Κατέχοντος»
Απέναντι σε αυτή την επιτάχυνση στέκεται ο «Κατέχων» – αυτός που συγκρατεί και επιβραδύνει τον χρόνο. Ο Ντούγκιν θεωρεί τη Ρωσία, ως «Τρίτη Ρώμη» και κληρονόμο του Βυζαντίου, τον σύγχρονο Κατέχοντα. Ο Πούτιν ενσαρκώνει αυτή τη μεταφυσική αποστολή της αντίστασης.
Το Ιράν και ο Επιταχυντής του Μαχντί
Το Ιράν, σύμφωνα με τον Ντούγκιν, αποτελούσε επίσης ανάχωμα στον επιταχυντισμό. Μετά τα πρόσφατα πλήγματα, το Ιράν αντεπιτίθεται με τη δική του εσχατολογική προοπτική – την επιτάχυνση της έλευσης του Μαχντί ως απάντηση στην επιτάχυνση του Αντίχριστου.
Το «Ξίφος του Κατέχοντος»
Ο Ντούγκιν καταλήγει ότι η απλή αναχαίτιση δεν αρκεί πλέον. Ο χρόνος έχει «εκτροχιαστεί» και απαιτείται πλέον αντεπίθεση. Από την «Ασπίδα του Κατέχοντος» πρέπει να περάσουμε στο «Ξίφος του Κατέχοντος» – έναν ρωσικό επιταχυντή που θα αντιμετωπίσει τον «Σκοτεινό Διαφωτισμό» με τους δικούς του όρους.
