30.12.2024 του Φιλόσοφου Αλεξάντερ Ντούγκιν
Ο φιλόσοφος Αλεξάντερ Ντούγκιν συνοψίζει τα πιο σημαντικά παγκόσμια γεγονότα του 2024 στην παρακάτω συνέντευξη του στο «Radio Sputnik».
Η Στρατιωτική Σύγκρουση Ρωσίας- Ουκρανίας σε Αποφασιστική Καμπή
Αλεξέι Όσιν (Radio Sputnik): Το κύριο πράγμα για εμάς τους Ρώσους φέτος ήταν η Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση στην Ουκρανία (СВО)
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Πράγματι η Ειδική στρατιωτική Επιχείρηση (СВО) είναι τώρα το κύριο θέμα, το κεντρικό θέμα για εμάς, για την Ρωσία. Ο φιλόσοφος Πρωταγόρας ο Αβδηρίτης (περ. 490 π.Χ. – περ. 420 π.Χ.) είπε ότι «ο άνθρωπος είναι το μέτρο των πραγμάτων». Εεε… λοιπόν, για εμάς τώρα, η απελευθέρωση των προγονικών Ρωσικών εδαφών μας στην Ουκρανία, είναι «το μέτρο των όλων των υπολοίπων πραγμάτων». Αυτό το έτος που τελειώνει, το 2024, σημειώθηκε μια αποφασιστική καμπή στον πόλεμο. Παρά την εισβολή των Ουκρανο-Ναζί στην περιοχή του Κουρσκ, την κατάληψη της πόλης Σουτζά και μιας σειράς άλλων εδαφών, από τα οποία δεν καταφέραμε ακόμη (δυστυχώς) να τους εκδιώξουμε, σε γενικές γραμμές, αυτό το έτος σημειώθηκε ένα σημείο καμπής. Η πλάστιγγα του πολέμου άρχισε να γέρνει υπέρ μας, στην στρατιωτική αυτή επιχείρηση (СВО). Η Ρωσία άρχισε να προελαύνει αργά μεν, αλλά σταθερά, με αυτοπεποίθηση και αμετάκλητα. Αυτή η προέλαση προς τα Δυτικά είναι ξακάθαρα ορατή, πρώτα και κύρια στη περιφέρεια του Ντονιέσκ, όπου είναι πιο ορατή και απτή. Αυτό σημαίνει πρακτικά την απελευθέρωση ολόκληρης της περιφέρειας του Λουγκάνσκ, με μόνο 1-2% του εδάφους να έχει απομείνει υπό Ουκρανική κατοχή. Προέλαση έχει σημειωθεί επίσης και στην περιοχή του Χάρκοβο.
Φέτος, το 2024, έγινε ακόμη πιο ξεκάθαρη η αποφασιστικότητα της Ρωσίας να ολοκληρώσει τη στρατιωτική της εκστρατεία με τη Νίκη και να υλοποιήσει τους στόχους που είχαν από την αρχή τεθεί. Και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανένας. Έγινε ακόμη ξεκάθαρο ότι δεν πρόκειται να δεχτούμε ειρηνευτικές προτάσεις που δεν θα βασίζονται στην πλήρη και άνευ όρων παράδοση του Ναζιστικού καθεστώτος του Κιέβου. Αυτό είναι απόλυτα σαφές. Η βούληση της Ρωσικής ηγεσίας, του λαού μας, της κοινωνίας μας, του στρατού μας, ολόκληρου του κράτους μας, και όλων όσων αντιπροσωπεύει η Ρωσία, ως Κράτος-Πολιτισμός — είναι ξεκάθαρη. Φέτος υπήρξαν θεμελιώδεις αλλαγές, είχαμε πολύ σημαντικές επιτυχίες στις υποδομές προς αυτή την κατεύθυνση. Η Ουκρανία σταμάτησε επιτέλους να προελαύνει και δεν είναι καν σε θέση να μας αντισταθεί επαρκώς. Αρχίσαμε να κινούμαστε αργά αλλά σταθερά προς το στόχο μας, προς το Κίεβο, προς την πλήρη απελευθέρωση της Ουκρανίας από το Ναζιστικό καθεστώς.
Αυτή η χρονιά, ήταν μια αιματηρή, μια δύσκολη χρονιά, για όλους μας, αλλά, παρ’ όλα αυτά, ήταν νικηφόρα χρονιά. Τελείωσε με ξεκάθαρο νικηφόρο αποτέλεσμα —υπέρ μας, καθώς αρχίζουμε σταδιακά να απελευθερώνουμε τα προγονικά εδάφη μας στην Ουκρανία. Και αυτό είναι το βασικό αποτέλεσμα, η βάση για κρίνουμε και όλα τα υπόλοιπα που συμβαίνουν στη χώρα μας και γύρω από αυτήν.
Η Υπέρβαση του Φιλελευθερισμού στην Ρωσία
Αλεξέι Όσιν: Γιατί συνέβη αυτή η αλλαγή; Πώς έγινε αυτή η νικηφόρα μεταστροφή στον πόλεμο; Σε ποιον τομέα ήταν πιο σημαντική;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Κάθε νίκη έχει λίγο από όλα. Πρώτα από όλα οφείλεται την γενναιότητα των στρατιωτών μας. Οφείλεται επίσης στην κινητοποίηση όλης της Ρωσικής κοινωνίας, καθώς και στους άλλους οικονομικούς, ψυχολογικούς, οργανωτικούς, καθαρά στρατιωτικούς και πολιτικούς παράγοντες που έχουν ενεργοποιηθεί. Αλλά υπάρχει πάντα κάτι το πνευματικό σε μια νίκη. Το έτος 2024, υπήρξε μια σοβαρή καμπή στην Ρωσική κοινωνία στο σύνολό της. Ίσως μέχρι τώρα, πολλοί άνθρωποι να πίστευαν ότι η στρατιωτική σύγκρουση στην Ουκρανία ήταν απλώς κάτι τεχνικό, κάποια αποτυχία ή δυσλειτουργία του συστήματος, κάποιου είδος τοπικού φαινομένου. Οι περισσότεροι Ρώσοι υπέθεταν ότι η σύγκρουσή της Ρωσίας με τη Δύση θα είναι περιστασιακή, παροδική και ότι σύντομα να σταματήσει ο πόλεμος, να τον τερματίσουμε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, και όλα θα επανέλθουν και πάλι στην καθημερινότητα, στην κανονικότητα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Ρωσικός στρατός, η κοινωνία, η οικονομία, οι πολιτικές ελίτ και οι απλοί πολίτες μας εξακολουθούσαν να ζούσαν στους συνηθισμένους ειρηνικούς ρυθμούς. Δυστυχώς, προς μεγάλη μας λύπη, τα χρονικά διαστήματα χωρίς πολέμους, οι ειρηνικές εποχές αποδείχθηκαν μια πολύ δύσκολη δοκιμασία για την κοινωνία μας. Συχνά κερδίζουμε πολέμους, αλλά εξίσου συχνά χάνουμε εν καιρώ ειρήνης. Δεν ήταν έτοιμοι οι Ρώσοι, μετά από μια μακροχρόνια ειρηνική περίοδο, να ανταπεξέλθουν σ’ αυτή στην πολεμική επιχείρηση. Εξ ου και η παρακμή & η διαφθορά, η αχαλίνωτη διαφθορά, την οποία τώρα έχουμε αρχίσει να καταπολεμούμε σοβαρά, μόλις τα τελευταία χρόνια.
Το 2024, υπήρξε μια καμπή, μια στροφή, σε όλα αυτά τα επίπεδα. Σημειώθηκε μία αποφασιστική στροφή στην πορεία της σύγκρουσης. Η πιο σημαντική μεταστροφή, έλαβε χώρα στο πνεύμα μας, στη συνείδηση της Ρωσικής κοινωνίας. Συνειδητοποιήσαμε, επιτέλους, ότι πρόκειται για έναν αιματηρό & αμφίρροπο πόλεμο, που δεν μπορεί να είναι νικηφόρος από μόνος του, αν όλοι δεν συμμετάσχουν, ψυχή τε και σώματι, αν δεν πάρουμε μέρος σε αυτόν. Βλέπω αυτές τις θετικές αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, μεταξύ των φοιτητών, μεταξύ των νέων, μεταξύ των αξιωματούχων, μεταξύ των ανώτερων κυβερνητικών αξιωματούχων, μεταξύ των επιχειρηματιών και γενικά σε όλα τα επίπεδα. Ο Ρωσικός λαός, έχει συνειδητοποιήσει, επιτέλους, μετά από τρία χρόνια πολέμου, ότι αυτό που συμβαίνει στις στέπες της Ουκρανίας είναι κάτι πολύ σοβαρό, ότι δεν πρόκειται για μια πρόσκαιρη κακοτοπιά ή κακοτυχία, αλλά ότι έχουμε εισέλθει σε μια θανάσιμη μετωπική σύγκρουση με τον Δυτικό πολιτισμό, ο οποίος απειλεί την ύπαρξη μας. Αυτό σημαίνει ότι η Ρωσία δεν μέρος της Δύσης. Είμαστε κάτι το ξεχωριστό, ένας ξεχωριστός πολιτισμός και από πολλές απόψεις αντίθετος στον Δυτικό πολιτισμό.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η φιλελεύθερη κοσμοθεωρία έχει χρεωκοπήσει στην συνείδηση των Ρώσων. Το να είσαι φιλελεύθερος σήμερα στην Ρωσία αποδείχθηκε ότι είναι απλά εγκληματικό. Τώρα το βλέπουμε. Για κάποιους ανθρώπους ο φιλελευθερισμός ήταν μια αυταπάτη, για άλλους — ένα συνειδητό σκόπιμο σαμποτάζ. Αυτό το θέμα θα αποσαφηνιστεί ολοκληρωτικά στα επόμενα χρόνια. Πρέπει να αναρωτηθούμε για κάθε μεμονωμένο φιλελεύθερο — πώς & γιατί προσχώρησε στην φιλελεύθερη κοσμοθεωρία — το πώς ο φιλελευθερισμός διάβρωσε στην κορυφή του Ρωσικού πολιτικού συστήματος, που είχε καταστροφικές συνέπειες. Θα συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με αυτό το θέμα, αλλά σε κάθε περίπτωση, έχει στις ημέρες μας επέλθει μια ρήξη με αυτήν την ιδεολογία. Η υπέρβαση, η απόρριψη του φιλελευθερισμού είναι ένα ακόμη αποφασιστικό βήμα προς τη Νίκη, προς την ιδεολογία της Νίκης.
Η Κινητοποίηση της Ρωσικής Κοινωνίας
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Φυσικά, υπήρξε μια καμπή στην ανάπτυξη της τεχνολογίας, μια τεχνολογική επανάσταση, όπως επίσης και στην οικονομία και στην αποδοτικότητα της κυβέρνησης. Ο διορισμός του Αντρέι Μπελούσοφ ως Υπουργού Άμυνας, ήταν ένα πολυαναμενόμενο, απαραίτητο & σωτήριο βήμα. Ήταν προφανές ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τον στρατό, αλλά οι πατριώτες δεν είχαν τη δυνατότητα, δεν επιτρεπόταν να ασκήσουν κριτική —εν καιρώ μάχης—στον Ρωσικό στρατό, αλλά να τον στηρίζαμε, καλύπτοντας πολλές φορές και τα στραβά & τις αδυναμίες του. Αλλά ο κάθε πολίτης της Ρωσίας που συμμετέχει σ’ αυτή τη πολεμική προσπάθεια, είτε στο μέτωπο είτε στα μετόπισθεν, αντιλαμβάνονται πολύ καλά ότι η παλίρροια του πολέμου είναι πια ευνοϊκή για την Ρωσία. Πνέει ούριος άνεμος στα πανιά της Ρωσικής νίκης. Αυτή είναι η μοναδική διέξοδος, το μονοπάτι για να τελειώσει ο πόλεμος. Αυτή η αλλαγή πορείας και η αυστηρή πάταξη της οποιαδήποτε διαφθοράς στο στρατό βελτίωσαν σημαντικά την κατάσταση. Για να μπει σε νικηφόρα τροχιά, η πολεμική σύγκρουση στην Ουκρανία έπρεπε με ακλόνητη αυστηρότητα να παταχθούν οι διεφθαρμένες πρακτικές που υπήρχαν μέσα στο Ρωσικό στρατό ώστε να βελτιωθεί η αποτελεσματικότητα του.
Παρομοίως, η κινητοποίηση της οικονομίας πραγματοποιείται σταδιακά βέβαια, αλλά συμβαίνει. Κάνουμε τεχνολογικές προόδους. Ένα τέτοιο παράδειγμα αυτής της κινητοποίησης είδαμε στην ιστορία με τον υπερηχητικό πύραυλο Oreshnik, (“Φουντουκιάς”), και την θεαματική χρήση του. Υπάρχει μια γενική κοινωνική & ψυχολογική κινητοποίηση σε όλη την Ρωσία.
Δεν νομίζω ότι έχουμε αριθμητική ή τεχνολογική υπεροχή σε διάφορους στρατιωτικούς τομείς. Και στον σύγχρονο πολεμικό πεδίο δεν φτάνει να έχεις μόνο γενναίους στρατιώτες. Παρ’ όλα αυτά, οι εθελοντές εξακολουθούν να εντάσσονται μαζικά στο Στρατό, όπως δήλωσε πρόσφατα ο ίδιος ο Πρόεδρος Πούτιν. Δεν κηρύξαμε γενική υποχρεωτική επιστράτευση αλλά επιστρατεύσαμε & κινητοποιούμε το πνεύμα, κινητοποιούμε εθελοντές. Η ροή των εθελοντών που είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν την πατρίδα σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση αυξάνεται.
Επίσης, οι διαδικασίες έχουν βελτιωθεί σημαντικά. Θα επιτευχθεί ένα σωρευτικό αποτέλεσμα. Μου φαίνεται ότι το 2025 θα είναι ένα κομβικό, κρίσιμο έτος, διότι πολλοί παράγοντες της διεθνούς πολιτικής μας προδιαθέτουν για αυτό.
Συγκεκριμένα, η νίκη του Τραμπ & των Τραμπιστών στις Προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ, είναι ιδιαίτερα σημαντική! Αυτό δεν μπορεί παρά να επηρεάσει και την μαινόμενη πολεμική σύγκρουση στην Ουκρανία.
Ο Αγώνας μας είναι Δίκαιος & για αυτό θα είναι Νικηφόρος
Αλεξέι Όσιν: Έχουμε νεαρούς εθελοντές που προσέρχονται στις τάξεις του στρατού πρόθυμοι. Στο πολεμικό μέτωπο όμως στην Ουκρανία, το σκάνε από τον στρατό, λιποτακτούν & τρέχουμε να τους πιάσουμε. Γιατί;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Υπάρχουν διαφορές μεταξύ του δίκαιου σκοπού για τον οποίο αγωνιζόμαστε εμείς και του σκοπού για τον οποίο αγωνίζεται η Ουκρανική κοινωνία. Οι εδαφικές, πολιτικές, οικονομικές & οι στρατιωτικές απώλειες που υφίστανται τώρα οι Ουκρανοί είναι αποτέλεσμα της δράσης του Ναζιστικού καθεστώτος που εγκαθιδρύθηκε πραξικοπηματικά στο Κίεβο το 2014. Στην πραγματικότητα, αυτοί είναι οι αρχιτέκτονες της τραγωδίας που έπληξε την Ουκρανία. Έχουν δημιουργήσει μια ψευδή εγκληματική ιδεολογία βασισμένη στον ρατσισμό και τη ρωσοφοβία. Και το ολέθριο αποτέλεσμα δεν άργησε να έρθει. Αμέσως μετά την αναρρίχηση των Ναζιστών στην εξουσία στο Κίεβο, μετά το πραξικόπημα του Μαϊντάν το 2014, έχασαν την Κριμαία, έχασαν μέρος της Νοβοροσίας και αρκετές περιοχές – τουλάχιστον την περιοχή του Ντονιέσκ & του Λουγκάνσκ. Και όσο περισσότερο επιμένουν, τόσο περισσότερο θα χάνουν.
Και οι πολίτες της Ουκρανίας το βλέπουν αυτό. Η Ουκρανική κυβέρνηση, που αυτή τη στιγμή διεξάγει τον πόλεμο και βασίζεται στην τρομοκρατική, Ρωσοφοβική, Νεοναζιστική ιδεολογία είναι υπεύθυνη & ένοχη για όλες αυτές τις τραγωδίες που έπληξαν την Ουκρανία. Οι Ουκρανοί έχουν ήδη χάσει περίπου ένα εκατομμύριο ή και περισσότερους ανθρώπους, στην μαινόμενη σύγκρουση. Και αν συνυπολογίσουμε και τους πρόσφυγες, πρόκειται για τεράστιους αριθμούς.
Και ποιος φταίει γι’ αυτό; Οι ηγέτες της Ναζιστικής χούντας του Κιέβου λένε ότι φταίει η Ρωσία. Αλλά οι Ουκρανοί συνειδητοποιούν κάθε ημέρα, όλο και περισσότερο, ότι δεν μπορεί να είναι μόνο λάθος της Ρωσίας. Πίστεψαν οι Ουκρανοί, σε αυτόν τον Ρωσοφοβικό μύθο, που τώρα καταρρέει μπροστά στα μάτια τους.
Αγωνιζόμαστε για ένα δίκαιο & σωστό σκοπό, αγωνιζόμαστε για την ιστορική μας ύπαρξη, για την ταυτότητά μας, για το κράτος-πολιτισμό μας. Και η Ουκρανία είναι μέρος αυτού του κοινού μας κράτους-Πολιτισμού. Έτσι ήταν από την αρχή της ιστορίας. Και δεν είναι η πρώτη φορά που αγωνιζόμαστε για να απελευθερώσουμε την Ουκρανία από τα γαμψά νύχια της Δυτικής επιρροής. Αυτό έχει επαναληφθεί ξανά και ξανά κατά την διάρκεια της ιστορίας. Όταν η Ρωσία αποδυναμώνονταν, πάνω σε αυτές τις συνοριακές, τις ακριτικές, παραμεθόριες περιοχές, ξεφύτρωνε μια κρατική οντότητα, που ήταν αντίθετη σε εμάς. Και αυτή η γεωπολιτική οντότητα, ενισχύονταν αμέσως από τους Δυτικούς ώστε να μας αντιμάχεται, να μας αποδυναμώνει & να μας ταλαιπωρεί. Όταν η Ρωσία ήταν ισχυρή, αποκαθιστούσε τον έλεγχό της σε αυτές τις παραμεθόριες περιοχές, που κάποτε υπήρξαν το ιστορικό λίκνο της Ρωσίας. Για εμάς τους Ρώσους, αυτή είναι η κοιτίδα, τα προγονικά αυθεντικά Ρωσικά εδάφη. Διεκδικούμε αυτό που μας ανήκει, όχι για τον εαυτό μάς, αλλά για όλους μας και για τους Ουκρανούς μαζί.
Αγωνιζόμαστε ενάντια στη χίμαιρα του Ουκρανικού εθνικισμού, ενάντια στη Νεοναζιστική εγκληματική ιδεολογία, αγωνιζόμαστε για έναν δίκαιο σκοπό. Αγωνιζόμαστε και για τους Ουκρανούς. Δεν αγωνιζόμαστε εναντίον των Ουκρανών. Αγωνιζόμαστε και γι’ αυτούς. Για τους Ρώσους, για τους Ορθόδοξους, για όλους τους ανθρώπους που αποτελούν μέρος του ενωμένου, τριαδικού μας έθνους — τους Μεγάλους Ρώσους, τους Μικρούς Ρώσους και τους Λευκορώσους. Και αυτό το καταλαβαίνουν όλοι. Επομένως, οι Ουκρανοναζί πολεμούν όχι μόνο εναντίον μας αλλά και εναντίον του εαυτού τους.
Όλο και περισσότερο, οι εγκληματικοί, καταστροφικοί & αυτοκτονικοί στόχοι της χούντας του Κιέβου γίνονται ολοφάνεροι και στους ίδιους τους Ουκρανούς. Γι’ αυτό και προσπαθούν με κάθε δυνατό τρόπο να αποφύγουν την επιστράτευση τους οι νεαροί Ουκρανοί. Στην πραγματικότητα, έχει εγκαθιδρυθεί ένα ολοκληρωτικό Ναζιστικό καθεστώς στην Ουκρανία. Αλλά στη Ρωσία, όλα είναι εθελοντικά, όλα έχουν νόημα, όλα είναι συνειδητά. Και, παρεμπιπτόντως, όσο περνά ο χρόνος, τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται ότι έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Ο Θεός είναι μαζί μας, δήλωσε πρόσφατα ο Πούτιν, ο πρόεδρος μας.
Η Ρωσική κοινωνία έχει αποϊδεολογικοποιηθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Τώρα όμως εισέρχεται και πάλι στην εποχή της ιδεολογικοποίησης. Μόνο που τώρα αυτή η ιδεολογία είναι φυσική, οργανική και γεννιέται αυθόρμητα μέσα στις ανθρώπινες ψυχές, στις ανθρώπινες καρδιές. Αυτή είναι η Ρωσική ιδέα, η οποία, σε γενικές γραμμές, κινεί την ιστορία μας εδώ και αρκετούς αιώνες. Τώρα οι περιστάσεις μας αναγκάζουν να την συνειδητοποιήσουμε όλο και περισσότερο. Οι Ρώσοι, ο λαός μας συνειδητοποιεί όλο και πιο ξεκάθαρα ότι υπάρχουν αξίες ανώτερες από τη ζωή. Κάθε ιδέα αποκτά περιεχόμενο και νόημα όταν οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να δώσουν τη ζωή τους γι’ αυτήν. Δεν υπάρχει υψηλότερο τίμημα για να πληρώσει κανείς. Και τότε η αυτή η ιδέα, λουσμένη στο αίμα, και φωτισμένη από τις ηρωικές πράξεις των γιών & θυγατέρων του Ρωσικού λαού, γίνεται ελκυστική & ακτινοβόλος. Αυτή η διαδικασία έχει αρχίσει να εμπεδώνεται στην Ρωσία. Ο πατριωτισμός, η συνειδητοποίηση της έννοιας της Πατρίδας, η πίστη και η αφοσίωση στον Πρόεδρο μας, τον ανώτατο ηγέτη μας, η επιστροφή στις θρησκευτικές Ορθόδοξες βυζαντινές ρίζες μας, στον βασικό πνευματικό μας θησαυρό, τη Ρωσική Ορθοδοξία — όλα αυτά συμβαίνουν τώρα και αγκαλιάζουν όλο και ευρύτερες κοινωνικές μάζες.
Αυτός είναι ο λόγος, μεταξύ άλλων, για τον οποίο πολλοί νεαροί προσέρχονται εθελοντικά, οικειοθελώς, και στρατεύονται για να σώσουν την πατρίδα τους, για να σώσουν τον Ρωσικό λαό, σε μια εποχή σκληρών δοκιμασιών.
Πιστεύω στο Ρωσικό Λαό & σ’ Αυτό που Αντιπροσωπεύει
Αλεξέι Όσιν: Ακόμη και μέχρι το 1955, οι φανατικοί Ναζιστές του Μπαντέρα που συνεργάστηκαν με τα Χιτλερικά στρατεύματα κατοχής, δεν μπόρεσαν να εξαλειφθούν πλήρως. Για 10 χρόνια, μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχαν σκοτωθεί 30.000 άνθρωποι. Από του αντλείται την αισιοδοξία ότι στον τέταρτο χρόνο του πολέμου, το 2025, θα μπορέσουμε να τους αντιμετωπίσουμε;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Πρώτα απ’ όλα, πιστεύω στο Ρωσικό λαό, πιστεύω στην Ρωσία, πιστεύω στη Ρωσική ιστορία. Αυτός ο πόλεμος δεν είναι τυχαίος. Ίσως είναι ο πιο σημαντικός και ο πιο Ιερός Πόλεμος στην χιλιόχρονη Ρωσική ιστορία, τον οποίο διεξάγουμε εναντίον της Δύσης στο έδαφος της Ουκρανίας.
Ο Δυτικός Πολιτισμός Παράκμασε, Εκφυλίζεται & Καταρρέει
Η Δύση έχει φτάσει σήμερα στο κρίσιμο σημείο του εκφυλισμού & της παρακμής. Ηθικά έχει σαπίσει και καταρρέει. Στις ημέρες ήδη έχει εξελιχθεί, μετασχηματιστεί, σε ένα ανοιχτά Σατανικό πολιτισμό. Μας προκάλεσαν με θρασύτητα στήνοντας προβοκάτσιες & παγίδες στο έδαφος της Ουκρανίας. Ο σκοπός τους είναι ολοκάθαρος. Θέλουν να μας καταστρέψουν, να μας στερήσουν την ανεξαρτησία, την ταυτότητα, την εθνική κυριαρχία μας. Στόχος τους ήταν & είναι να προκαλέσουν μια στρατηγική ήττα στη Ρωσία, να την ταπεινώσουν. Δεν το έκρυψαν. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτός ο πόλεμος για εμάς είναι ένας Ιερός Πόλεμος. Και όσο περισσότερο το συνειδητοποιούμε αυτό, τόσο περισσότερο αφυπνίζεται & γιγαντώνεται η εθνική δύναμη, τόσο περισσότερο εξυψώνεται το πνεύμα, η συνείδηση του Ρωσικού λαού. Πιστεύω ότι το 2025 αυτή η αφύπνιση θα φτάσει στο αποκορύφωμά, στο ζενίθ της.
Το δεύτερο επιχείρημα, είναι ότι και η Ουκρανική κοινωνία αρχίζει επίσης σταδιακά να αφυπνίζεται και να συνειδητοποιεί ότι δεν πρόκειται για τους «κακούς Ρώσους», ότι στην πραγματικότητα είμαστε αδέλφια και ότι το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να εκδιώξουμε τους Ναζιστές και τους Ρωσοφοβικούς που πραξικοπηματικά έχουν καταλάβει το Κίεβο. Δεν πολεμάμε εναντίον τους, αλλά αγωνιζόμαστε και γι’ αυτούς, να αποτινάξουμε από πάνω τους την λέπρα, την απάνθρωπη Ναζιστική ιδεολογία. Η Ουκρανική κοινωνία έρχεται σταδιακά στα συγκαλά της. Κάποιοι τρέχουν να αποφύγουν την επιστράτευση, κάποιοι κρύβονται, κάποιοι εντάσσονται ενεργά στην Αντίσταση. Νομίζω ότι το έτος 2025 θα μας δείξει την αρχή πραγματικών αντιναζιστικών αντάρτικων ενεργειών στο έδαφος της ίδιας της Ουκρανίας.
Και ο τρίτος παράγοντας, που είμαι αισιόδοξος, είναι οι θεμελιώδεις αλλαγές που πραγματοποιούνται παγκοσμίως και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ. Μια μη-παγκοσμιοποιητική, ακόμη και αντι-παγκοσμιοποιητική πολιτική ομάδα έχει έρθει στην εξουσία εκεί. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να δούμε σύντομα ένα εντελώς διαφορετικό ύφος εξωτερικής πολιτικής από τις ΗΠΑ. Φυσικά, δεν πρόκειται για δώρο, τίποτε δεν πρόκειται τίποτε να μας χαριστεί, τίποτα δεν θα μας το προσφέρουν στο πιάτο, κανείς δεν θα διευκολύνει τη Νίκη μας, αλλά η νέα κυβέρνηση στην Αμερική θα επανεξετάσει τη στάση της απέναντι στην Ουκρανία. Αυτό είναι σίγουρο.
Πόλεμος Μέχρι την Άνευ Όρων Παράδοση του Κιέβου
Αλεξέι Όσιν: Μέχρι στιγμής δεν έχουν επιτευχθεί οι προϋποθέσεις για τον τερματισμό της σύγκρουσης. Αυτό δήλωσε και ο εκπρόσωπος Τύπου του Προέδρου Ντμίτρι Πεσκόφ.
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Οι συνθήκες που υπάρχουν επί του πεδίου της μάχης τώρα δεν βολεύουν κανέναν. Είμαστε ακόμη αρκετά μακριά από τη Νίκη μας, από την άνευ όρων παράδοση του εχθρού. Και αυτές είναι οι συνθήκες εκκίνησης από τις οποίες μπορούμε να αρχίσουμε να μιλάμε για ειρήνη. Η σημερινή Ναζιστική κυβέρνηση του Κιέβου δεν έχει εγκαταλείψει τους στόχους της να ανακαταλάβει τη Νοβοροσία, να πάρει την Κριμαία και να επιτεθεί στη Ρωσία. Έτσι, οι Ουκρανοί, είναι ανέτοιμοι να αποδεχτούν ακόμη το status quo, το οποίο υπάρχει αυτή την στιγμή στο πεδίο της μάχης, το οποίο όμως ούτε και εμάς ικανοποιεί. Δεν τους βολεύει όμως ούτε αυτούς. Στη Δύση, η ηγεσία των παγκοσμιοποιητών, η οποία είναι και βασική υποκινήτρια αυτής της στρατιωτικής σύγκρουσης, ο σκοπός της οποίας, όπως το ομολόγησαν, ήταν & είναι να καταστρέψουν, να διαλύσουν τη Ρωσία, να μας προκαλέσουν μια στρατηγική ήττα.
Αυτός ο στόχος τους δεν έχει επιτευχθεί ούτε κατά διάνοια. Αντίθετα, ο πόλεμος αυτός είχε φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα. Η Ρωσία ξύπνησε, η Ρωσία ξεσηκώθηκε, η Ρωσία συνειδητοποίησε τον εαυτό της & την δύναμη της. Η Ρωσία συνειδητοποίησε για άλλη μια φορά τον σπουδαίο ιστορικό της ρόλο της μέσα στο παγκόσμιο σκηνικό. Σήμερα διεξάγει ένα Ιερό Πόλεμο εναντίον της Δύσης. Τα αποτελέσματα που ήθελαν οι δυτικές ύαινες δεν έχουν επιτευχθεί. Έφεραν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.
Κατά συνέπεια, είναι απόλυτα σαφές ότι κανείς δεν πρόκειται να διαπραγματευτεί με τη σημερινή Αμερικανική κυβέρνηση. Δεν υπάρχει καμία εμπιστοσύνη σε αυτούς που επανειλημμένα αποδείχτηκαν ψεύτες & απατεώνες. Αυτοί είναι οι βασικοί ενορχηστρωτές των μαζικών εγκλημάτων. Είναι δυνατόν να διαπραγματευτεί κανείς με τρομοκράτες; Επομένως, δεν υπάρχουν σήμερα οι προϋποθέσεις για ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις. Και παρεμπιπτόντως, δεν θα υπάρξουν για πολύ καιρό ακόμη, όπως προβλέπεται.
Και δεν θα υπάρξουν για πολύ καιρό, από ότι φαίνεται, και με τις ΗΠΑ υπό τον Τραμπ. Ο Τραμπ πρέπει πρώτα να εγκατασταθεί στην Προεδρική καρέκλα, να εξουδετερώσει τους αμέτρητους εχθρούς που τον περιτριγυρίζουν, να αποξηράνει τον βούρκο της Woke-Ατζέντας που έχει εξαπλωθεί στις ΗΠΑ και μετά βαθυστόχαστα να αναθεωρήσει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Αν συνεχίσει στην γραμμή των προηγουμένων προέδρων, δεν θα κάνει ποτέ την Αμερική μεγάλη. Θα πρέπει επίσης να προσαρτήσει στις ΗΠΑ τον Καναδά, τη Γροιλανδία και τη Διώρυγα του Παναμά. Και να καταπολεμήσει οικονομικά την Κίνα και να βοηθήσει την Ισραηλινή ακροδεξιά να πραγματοποιήσει τους μεγαλοϊδεατισμούς της.
Επομένως, αν πιστεύουμε ότι αυτή η σύγκρουση Ρωσίας-Ουκρανίας μπορεί να επιλυθεί γρήγορα ή να ανασταλεί ή να παγώσει, είναι βασικό λάθος, είναι μία αυταπάτη. Είναι μια απολύτως αφελής θέση και ένας λανθασμένος στόχος.
Παρεμπιπτόντως, οι Ουκρανοί Ναζιστές προπαγανδιστές άρχισαν πρόσφατα να μιλούν για ανακωχή & διαπραγματεύσεις. Άρχισαν να φωνασκούν: «Πιστέψτε μας, θα υπάρξει ανακωχή σε μια ημέρα… μόλις ο Τραμπ θα το ζητήσει από τον Πούτιν, ο Πούτιν θα φοβηθεί και σταματήσει τα πάντα». Αυτή η θέση είναι απόλυτα ανόητη και δεν πρόκειται να συμβεί. Κανείς δεν μπορεί να διατάξει τον Πούτιν να κάνει οτιδήποτε. Αγωνιζόμαστε για να αποκτήσουμε την πλήρη εθνική κυριαρχία μας, για μια ελεύθερη και την ανεξάρτητη Ρωσία.
Μέχρι την πλήρη νίκη, μέχρι να υλοποιηθούν πλήρως οι αρχικοί στόχοι της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης (που είναι, σας θυμίζω, η πλήρης αποναζιστικοποίηση & αποστρατιωτικοποίηση της Ουκρανίας), απλά δεν θα ασχοληθούμε σοβαρά με τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις. Και θα προσπαθήσουμε να τις αναβάλουμε όλο και περισσότερο. Ναι, αφήνουμε την πόρτα ανοιχτή σε διαπραγματεύσεις, αλλά μόνο εφόσον πληρούνται οι βασικές παραπάνω προϋποθέσεις.
Αν υποχωρήσουμε τώρα, έστω και ένα βήμα, από τους όρους μας, από την ανάγκη κατάργησης του Ναζιστικού καθεστώτος του Κιέβου (ειδικά τώρα που είναι πλέον παράνομο στην Ουκρανία) και από την απαίτηση μας της άνευ όρων παράδοσης του Κιέβου, από την παραίτηση οποιασδήποτε φιλοδοξίας του Κιέβου να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, και από την πλήρη διάλυση της Ουκρανικής στρατιωτικής μηχανής και την ποινικοποίηση της εγκληματικής Νεοναζιστικής ιδεολογίας, θα προδώσουμε τους εαυτούς μας, θα ακυρώσουμε όλες τις θυσίες, τα βάσανα και τα ηρωικά κατορθώματα του στρατού μας. Οι διαπραγματεύσεις δεν μπορούν να ξεκινήσουν μέχρι να επιτευχθεί η πλήρη νίκη επί του πεδίου της μάχης.
Διπλωματικά χαμογελάμε, και λέμε ότι οι πόρτες μας είναι ανοιχτές, αλλά εννοούμε ένα πράγμα: Παραδοθείτε και θα σας λυπηθούμε. Αν δεν παραδοθείτε άνευ όρων, δεν θα σας την χαρίσουμε.
Αλεξέι Όσιν: Δηλαδή, θέτουμε εξ αρχής όρους σκληρούς & απαράδεκτους για τους Δυτικούς;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Λοιπόν, δεν θα το έλεγα έτσι. Προτείναμε όρους που είναι απαραίτητοι για την επίτευξη μόνιμης ειρήνης. Στην πραγματικότητα, τους προσφέρουμε κάτι που δεν θα μπορούσαν να το περιμένουν με κανέναν τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι θα σταματήσει η πολεμική σύγκρουση, αναγνωρίζοντας ότι οι τέσσερεις περιφέρειες και η Κριμαία θα ανήκουν στη Ρωσία για πάντα, καθώς και ότι η Ουκρανία δεν θα ενταχθεί ποτέ στο ΝΑΤΟ. Αλλά ούτε αυτό είναι έτοιμοι να το αποδεχτούν. Επιπλέον, εμείς αυτούς όρους τους προσφέραμε και πριν, αλλά τους περιφρόνησαν. Τώρα όμως οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Αλλά ακόμη και τότε δεν τους αποδέχθηκαν οι Ουκρανοί, ούτε καταδέχθηκαν να τους συζητήσουν, και ας έμοιαζαν παραδεισένιοι. Θα είμαστε πραγματικά έτοιμοι για διαπραγματεύσεις και θα συμμετάσχουμε πραγματικά σε αυτές, μόνο μετά την άνευ όρων παράδοση του Κιέβου, και την πτώση του Ναζισμού.
Το Κυριότερο Γεγονός της Χρονιάς που Φεύγει: η Εκλογή του Τραμπ
Αλεξέι Όσιν: Η Τεχνική Νοημοσύνη (AI), όταν ρωτήθηκε απάντησε ότι τα εξής είναι τα βασικά γεγονότα του 2024:
- Στις ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Τραμπ κέρδισε τις προεδρικές εκλογές και έγινε ο πρώτος Πρόεδρος μετά τον Γκρόβερ Κλίβελαντ που εκλέγεται για δεύτερη θητεία χωρίς αμφισβήτηση.
- Τον Δεκέμβριο του 2024, ο Μπασάρ αλ Άσαντ εγκατέλειψε τη Συρία, γεγονός που οδήγησε στην πτώση του καθεστώτος Μπάαθ.
- Η συνέχιση της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, με μια αξιοσημείωτη στροφή στην πορεία των μαχών υπέρ της Ρωσίας.
- Κλιμάκωση της σύγκρουσης μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς, με αποτέλεσμα την εισβολή του Ισραήλ στον Λίβανο.
- Σημαντική επιδείνωση της κατάστασης στη Γάζα λόγω του πολέμου του Ισραήλ με τη Χαμάς, που είχε ως αποτέλεσμα μαζικές απώλειες μεταξύ των αμάχων.
Ίσως το πιο σημαντικό γεγονός του 2024 είναι η εκλογή του Τραμπ στην Αμερική.
Νικη του Τραμπ & του Τραμπισμού, ούτε Υπερτίμηση ούτε Υποτίμηση
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Ναι, αυτό είναι ακριβώς το σωστό. Εδώ πρέπει να συνειδητοποιήσουμε από την αρχή ότι υπάρχουν δύο προφανώς λανθασμένες θέσεις κατά την αξιολόγηση της νίκης του Τραμπ. Η πρώτη απολύτα λανθασμένη θέση είναι «ότι τίποτα δεν θα αλλάξει», ότι ο Τραμπ θα αναγκαστεί να συνεχίσει την ίδια γραμμή που υπήρχε πριν από αυτόν και η οποία παρέμεινε αμετάβλητη τα τελευταία 30 χρόνια, με εξαίρεση τη δική του προεδρία το 2016-2020. Λένε λοιπόν κάποιοι λανθασμένα, ότι Τραμπ θα συνεχίσει να προωθεί την προπαγάνδα της ιδεολογίας του Woke-ισμού & του ομοτρανσεξουαλισμού των ΛΟΑΤ+ (LGBT+), της αριστερής παγκοσμιοποίησης που υπονομεύει & καταστρέφει τις παραδοσιακές αξίες και προωθεί την εγκαθίδρυση μιας ενιαίας, υπερεθνικής Νέας Παγκόσμιας Τάξης με μια παγκόσμια κυβέρνηση, που θα ελέγχεται από τις παγκόσμιες φιλελεύθερες ελίτ, και θα βασίζεται στον φιλελευθερισμό και τον ακραίο ατομικισμό. Ο Τραμπ απορρίπτει ανοιχτά αυτή τη πολιτική γραμμή και δεν σκοπεύει να τη συνεχίσει πια. Αυτό είναι πολύ σοβαρό.
Την πρώτη φορά που ο Τραμπ ήρθε στον Λευκό Οίκο, οι παγκοσμιοποιητές νόμιζαν ότι επρόκειτο απλώς για ένα «βραχυκύκλωμα», για κάποιο είδος τεχνικής δυσλειτουργίας, ότι ήταν μια απρόβλεπτη ατυχία. Αλλά η συνειδητή και αποφασιστική επανεκλογή του, για μια δεύτερη θητεία, σημαίνει ότι όχι, δεν πρόκειται για ένα τυχαίο γεγονός. Αυτή είναι η ξεκάθαρη και αδιαμφισβήτητη βούληση της πλειοψηφίας του Αμερικανικού λαού. Δεν μπορείτε να απορρίψετε την βούληση της πλειοψηφίας των Αμερικανών .
Ως εκ τούτου, σήμερα μιλούν σοβαρά στην ίδια την Αμερική, όλο και περισσότερο, για το τέλος της Woke-κουλτούρας, για το τέλος του φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης. Αυτή είναι μία τεράστια ιδεολογική νίκη του Τραμπ επί των παγκοσμιοποιητών που την επιθυμεί τώρα πλέον η πλειοψηφία της Αμερικανικής κοινωνίας. Η Ευρώπη αρνείται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα και συμπεριφέρεται σαν να μην συνέβη τίποτε. Αλλά η Αμερικανική κοινωνία έχει υιοθετήσει τις θέσεις του Τραμπ. Ο Τραμπ και ο Τραμπισμός είναι μια νέα ιδεολογία. Και αυτό που απορρίπτει σαφώς είναι ο αριστερός φιλελευθερισμός & η παγκοσμιοποίηση.
Έτσι —το να υποθέσουμε ότι όλα θα συνεχίσουν να είναι τα ίδια είναι κάτι εντελώς λανθασμένο, και όλες οι προβλέψεις και οι αναλύσεις που βασίζονται σε ένα τέτοιο τόσο απλοϊκό συλλογισμό — «Ναι, αλλά τίποτα δεν αλλάζει γι’ αυτούς, ναι, αλλά όλα αλλάζουν για παραμείνουν τα ίδια» — είναι πρωτόγονες και μη ρεαλιστικές.
Υπάρχει όμως και μια δεύτερη μη ρεαλιστική θέση. Ότι ο Τραμπ είναι εκπρόσωπος μιας κοσμοθεωρίας παρόμοιας με τη δική μας. Μπορεί να είναι παρόμοια, όσον αφορά την απόρριψη της κοσμοθεωρίας των Woke-στών, & του ΛΟΑΤ-ικισμού, την απόρριψη του φιλελευθερισμού, την επιθυμία επιστροφής στις παραδοσιακές αξίες, αλλά είναι επίσης ακλόνητο γεγονός είναι ότι οι αξίες του Τραμπ, οι παραδοσιακές Αμερικάνικες αξίες τους, είναι εντελώς διαφορετικές, από τις Ρωσο-Ορθόδοξες αξίες. Οι Αμερικανικές παραδοσιακές αξίες έχουν μια πολύ έμμεση και μακρινή σχέση με τις δικές μας. Ναι, ο Τραμπ θα αλλάξει την ιδεολογία και τις γεωπολιτικές του προτεραιότητες, αλλά οι Αμερικανικές αξίες, ακόμη και οι παραδοσιακές, έτσι όπως τις αντιλαμβάνεται ο Τραμπ, δεν έχουν καμία σχέση με εμάς. Επομένως, το να ελπίζουμε ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν, και ότι όλα θα γίνουν καλύτερα αμέσως μόλις αναλάβει ο Τραμπ είναι εξίσου αφελής & εξίσου λανθασμένη άποψη.
Είναι πιο σωστό να πιστεύουμε ότι ο Τραμπ θα αλλάξει την πολιτική του κατά 90 μοίρες, σε σχέση με τον Μπάιντεν. Ακριβώς 90 μοίρες, όχι 180 μοίρες. Αυτό, από τη μία πλευρά, είναι πολύ καλό, γιατί είναι 90 μοίρες προς το καλύτερο, αλλά από την άλλη πλευρά, είναι αρκετά κακό, γιατί είναι μόνο 90, και όχι 180 μοίρες. Και, φυσικά, δεν θα μας οδηγήσει άμεσα στην ειρήνη. Θα είναι πολύ δύσκολο να οικοδομήσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης με τη νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ.
Παρ’ όλα αυτά, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι έχει γίνει μια πραγματική ιδεολογική επανάσταση στην Αμερική, ότι η ιδεολογία που κυριαρχούσε μέχρι την τελευταία στιγμή, η οποία βασιζόταν στον υπερ-ατομικισμό, στην απανθρωποποίηση του ανθρώπου, στην πολιτική των πολλαπλών σεξουαλικών φύλων, στην Woke-κοσμοθεωρία & κουλτούρα, στην ακύρωση του πολιτισμού, στο μίσος για τις παραδοσιακές ρίζες του καθενός, έχει απορριφθεί από το Αμερικανικό λαό. Ο Τραμπ και οι Τραμπίστες απορρίπτουν αποφασιστικά τη διεθνιστική φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, την παγκόσμια διακυβέρνηση. Αυτό σημαίνει ότι μια μετα-φιλελεύθερη ιδεολογία έχει ανέλθει στον Λευκό Οίκο στις ΗΠΑ και ευρύτερα στη Δύση. Και τώρα πολλά πράγματα, ιδέες, συνθήματα, κινήματα, θέσεις που είχαν απαγορευτεί πριν θα επιτρέπονται και πάλι τώρα.
Στην πραγματικότητα, αυτό άθλιο φαινόμενο, που οι αριστεροί φιλελεύθεροι της παγκοσμιοποίησης χαρακτήριζαν ανελέητα τους ιδεολογικούς τους αντιπάλους ως «φασίστες», ως «ακροδεξιούς», έχει ακυρωθεί & απορριφθεί. Τώρα αυτοί οι «φασίστες» & οι «ακροδεξιοί», έχουν γίνει κυβέρνηση στις ΗΠΑ. Το υπογράφουν οι: Τζέι Ντι Βανς, Έλον Μασκ, Πιτ Χέγκσετ, Τάκερ Κάρλσον, Κας Πατέλ, Βιβέκ Ραμασουάμι, Ρόμπερτ Κένεντι Τζούνιορ, η Τούλσι Γκάμπαρντ, Ματ Γκατζ, Στηβ Μπάνον, κ.ά. δηλαδή, στην πραγματικότητα, όλο το ανώτατο επιτελείο του Τραμπισμού.
Η αντι-φιλελεύθερη, μετα-φιλελεύθερη δεξιά έχει ανέλθει στην εξουσία στις ΗΠΑ. Τώρα ονομάζονται «αφυπνισμένοι δεξιοί», «επαγρυπνούντες δεξιοί», οι οποίοι θα είναι τόσο μισαλλόδοξοι απέναντι προς τους αριστερούς φιλελεύθερους όσο ήταν/είναι και οι ίδιοι αδιάλλακτοι & μισαλλόδοξοι. Και ήρθε η ώρα να γευτούν και ίδιοι τα επίχειρα της αδιάλλακτης συμπεριφοράς τους και να περιθωριοποιηθούν ανελέητα, απαξιωμένοι.
Είναι αδύνατον αυτή την νέα κατάσταση που διαμορφώνεται στην Ουάσιγκτον να μην την λάβουμε υπόψη μας. Και, φυσικά, αυτό θα επηρεάσει τις σχέσεις των ΗΠΑ με την Ευρώπη, τις σχέσεις με την Ρωσία, με την Κίνα, με τη Μέση Ανατολή. Και φυσικά όχι με τον τρόπο που θα θέλαμε εμείς, θα δούμε να αναδύεται ένας πολύ-πολικός κόσμος στον πλανήτη, με τη Δύση να καταλαμβάνει τη θέση που της ανήκει αλλά και τους άλλους πολιτισμούς να καταλαμβάνουν τη δική τους. Όχι, η Δυτική ηγεμονία θα θέλει ο Τραμπ να συνεχιστεί. Αλλά αυτή η Αγγλοσαξονική ηγεμονία θα αποκτήσει άλλα χαρακτηριστικά, άλλες ιδεολογικές μορφές, άλλα εργαλεία και άλλες προτεραιότητες. Για τον Τραμπ & τους Τραμπίστες, οι κύριοι εσωτερικοί εχθροί τους είναι οι φιλελεύθεροι & οι παγκοσμιοποιητές – αυτή η εγκληματική & σάπια ελίτ του Δημοκρατικού Κόμματος, του Σόρος και των δικτύων του, του Μπιλ Γκέιτς και των συν αυτώ κ.λπ., του ιολόγου Φάουτσι, ο οποίος σκόπιμα διέρρευσε βιολογικά όπλα (κορονοϊός) & δηλητηρίασε σκόπιμα τη μισή ανθρωπότητα με τα εμφόλια του, οι ιδεολόγοι της Woke-Ατζέντας και τα παγκοσμιοποιημένα ΜΜΕ, που λογοκρίνουν & παραπληροφορούν παγκοσμίως κ.λπ.
Οι εξωτερικοί εχθροί θα είναι πρωτίστως η Κίνα και δευτερευόντως ο Ισλαμικός κόσμος και ιδιαίτερα το Ιράν. Η άνευ όρων & ενδοιασμών υποστήριξη του Τραμπ στον Νετανιάχου & το Ισραήλ. Θα υπάρξει σθεναρή αντίσταση στην εξάπλωση της Κινεζικής οικονομίας, μέχρι του σημείου που, όπως διακηρύσσουν τώρα οι Τραμπίστες, οι Κινέζοι επιχειρηματίες θα στερηθούν σχεδόν κάθε ιδιοκτησία που έχουν στις ΗΠΑ, όπου κατέχουν ήδη το ήμισυ της Αμερικάνικης οικονομίας. Ο Τραμπ έχει μεγαλεπήβολες & μεγάλες φιλοδοξίες για ριζικές μεταρρυθμίσεις, πολέμους, σκληρούς ανταγωνισμούς και αλύπητες εκκαθαρίσεις.
Αυτές οι προοπτικές είναι πολύ ανησυχητικές για τους Κινέζους και ακόμη πιο ανησυχητικές για τους Ιρανούς. Αλλά εμείς, σαν Ρώσοι, είμαστε κάπου μεταξύ τρίτου & τέταρτου στόχου, σε αυτόν τον μαύρο κατάλογο των υποθετικών εχθρών. Φυσικά και ο Τραμπ δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει με επιείκεια τη Ρωσία ή ευνοϊκά, αλλά θα αντιμετωπίζει τη Ρωσία μάλλον αδιάφορα. Αλλά αυτό είναι το σημαντικό: Δεν θα αποτελούν οι Ρώσοι στόχο προτεραιότητας γι’ αυτόν. Δεν είμαστε ούτε φίλοι ούτε εχθροί γι’ αυτόν. Και κυρίως δεν είμαστε ο βασικός εχθρός του, όπως είμασταν για τους παγκοσμιοποιητές του Μπάιντεν. Αυτό και μόνο, νομίζω, είναι πολύ σημαντικό.
Είναι επίσης ζωτικής σημασίας για εμάς να λάβουμε υπόψη μας ότι η νέα ιδεολογία του Τραμπισμού, η οποία εκπροσωπείται όχι μόνο από τους παραδοσιακούς Αμερικανούς παλαιοσυντηρητικούς & εθνικιστές, όπως είναι ο Στηβ Μπάνον (που είναι παραδοσιακός δεξιός = trad right), αλλά και από αυτό που ονομάζεται σήμερα «Τεχνολογική Δεξιά» («Tech Right»), δηλαδή από τις εμβληματικές μορφές της Σίλικον Βάλεϊ, από τους γκουρού της υψηλής τεχνολογίας, όπως είναι ο Έλον Μασκ ή ο Πίτερ Τιλ, οι οποίοι εκπροσωπούν τη ισχυρή θέληση των τεχνοκρατών για ένα τεχνοκρατικό άλμα, για ένα επιταχυντισμό της Τεχνητής Νοημοσύνης (για μια επιτάχυνση της Τεχνικής Νοημοσύνης, προς επίτευξη της Τεχνολογικής Μοναδικότητας της Technological Singularity).
Ο Τραμπισμός είναι ένα εκρηκτικό μείγμα της Τεχνολογικής Ανάπτυξης που συνδυάζεται με την υπεράσπιση των Αμερικάνικων συντηρητικών αξιών μέχρι και της μοναρχίας. Σε αυτό το περιβάλλον, αναδύονται νέα δυναμικά ιδεολογικά σχήματα. Αν οι παγκοσμιοποιητές, δεν ξεκινήσουν έναν Νέο Παγκόσμιο Πόλεμο πριν από τις 20 Ιανουαρίου 2025, δηλαδή πριν από την ορκωμοσία και την ανάληψη των καθηκόντων του Τραμπ, και αν δεν οργανώσουν κάποια άλλη καταστροφή ή προβοκάτσια σε παγκόσμια κλίμακα, τότε θα πρέπει να γνωρίσουμε & να μελετήσουμε προσεκτικά μια εντελώς νέα Αμερική, με μια νέα ιδεολογία. Και αυτό σημαίνει ότι μια εντελώς νέα ισορροπία παγκόσμιων δυνάμεων θα διαμορφωθεί στον κόσμο, επειδή κάτι που είναι απρόβλεπτο & πρωτόγνωρο θα κυβερνήσει στη άλλη άκρη του πλανήτη, στην Ουάσινγκτον.
Βλέπουμε ήδη σήμερα, πώς ο Έλον Μασκ, ο δεύτερος πιο σημαντικός άνθρωπος στο επιτελείο του Τραμπ, υποστηρίζει το κόμμα AfD, την «Εναλλακτική Λύση για τη Γερμανία», το οποίο οι αριστεροί φιλελεύθεροι που εξακολουθούν να βρίσκονται ακόμη στην εξουσία στην Ευρώπη, το θεωρούν «ακροδεξιό» και προσπαθούν να το απαγορεύσουν, παρά την τεράστια και συνεχώς αυξανόμενη επιρροή του στους Γερμανούς ψηφοφόους. Διάφορες συντηρητικές λαϊκίστικες δυνάμεις στην Ευρώπη, με την υποστήριξη του νέου καθεστώτος στην Ουάσιγκτον, θα μπορούσαν να ανέλθουν στην εξουσία. Υπάρχουν ήδη προηγούμενα δείγματα για αυτό που ισχυρίζομαι. Όπως είναι ο Όρμπαν στην Ουγγαρία, ο Φίτσο στην Σλοβακία, εν μέρει η Μελόνι στην Ιταλία ή το «Γεωργιανό Όνειρο» στην Γεωργία για παράδειγμα. Βέβαια, όλοι αυτοί οι ηγέτες ή τα λαϊκά κινήματα είναι απλώς αυτόνομοι, και μάλιστα αρκετά μετριοπαθείς συντηρητικοί που βασίζονται στις παραδοσιακές αξίες των εθνών που εκπροσωπούν. Όμως οι αριστεροί παγκοσμιοποιητές βυθισμένοι στην μέθη της αδιαλλαξίας τους, με την ακραία Woke-στρατηγική τους είναι φανατικά εναντίον τους, απαιτώντας να τους ανατρέψουν με κάθε τρόπο, να τους παραμερίσουν, να τους απαγορεύσουν και να τους καταστρέψουν, χρησιμοποιώντας μεταξύ άλλων μεθόδων και μέσω των «έγχρωμων επαναστάσεων».
Ο Τραμπ είναι σίγουρα ένα νέο παλιρροιακό κύμα στην Αμερική. Έχει ήδη νικήσει στην Αμερική, πράγμα που σημαίνει ότι θα επηρεάσει σίγουρα την Ευρώπη & όλο τον κόσμο. Όλα αυτά θα πρέπει να εξεταστούν & να αναλυθούν πολύ προσεκτικά, και σε καμία περίπτωση να μην φτάσουμε στα άκρα.
Παρατηρώ την κοινότητα των Ρώσων εμπειρογνωμόνων μας — κάποιοι είναι ενθουσιασμένοι με τον Τραμπ, άλλοι πάλι λένε «ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει εκεί». Και οι δύο κάνουν λάθος. Πολλά πράγματα θα αλλάξουν, αλλά όχι απαραίτητα προς όφελός μας.
Αν είμαστε αρκετά δυνατοί, αρκετά έξυπνοι, αρκετά ακριβείς, αρκετά ευέλικτοι, αρκετά βαθυστόχαστοι και αρκετά αποφασισμένοι, ο Τραμπισμός θα μπορούσε να είναι μια ευκαιρία για εμάς, καθώς και για όλη την ανθρωπότητα. Αν όμως καθίσουμε με σταυρωμένα τα χέρια και περιμένουμε το πότε θα φυσήξει ούριος άνεμος, τότε φυσικά τα αποτελέσματα μπορεί να είναι πιο άσχημα για εμάς και για όλους όσους συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο. Ο Τραμπ είναι μια ευκαιρία, αλλά είναι επίσης μια πρόκληση, ακόμη, και κατά μία έννοια, μια απειλή.
Σε κάθε περίπτωση, η Ρωσία πρέπει να δράσει άμεσα & αποφασιστικά. Οι Αμερικανοί μας δίνουν το παράδειγμα. Θέλουν να απομακρύνουν με ταχύτητα & ριζικά ολόκληρη τη διεφθαρμένη παγκοσμιοποιητική γραφειοκρατία που έχει φωλιάσει στις ΗΠΑ. Κάνουν αυτό που, κατ’ αρχήν, θα έπρεπε να το είχαμε κάνει και εμείς εδώ και πολύ καιρό. Το κάνει και ο Πούτιν, αλλά πολύ πιο αργά, παρατεταμένα και προσεκτικά.
Οι Αμερικάνοι θέλουν όμως να κάνουν μια άμεση, ακαριαία, ριζική & απότομη εναλλαγή στην κορυφαία ελίτ τους, βάζοντας τους πολιτικούς αντιπάλους τους στην ηλεκτρική καρέκλα, αμέσως μόλις μπουν στον Λευκό Οίκο. Αυτό είναι πολύ σοβαρό.
Απόλυτη Εμπιστοσύνη στον Ανώτατο Ηγέτη της Ρωσίας, τον Πούτιν
Αλεξέι Όσιν: Θα ήταν πολύ καλό πάντως να διδαχτούμε και εμείς από αυτήν την Αμερικάνικη εμπειρία… δεν θα μας έβλαπτε.
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Πολύ σωστά. Θα πρέπει να μιλήσουμε για ένα ακόμη γεγονός της χρονιάς που φεύγει — την εκλογή του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Νομίζω ότι δεν πρέπει να το ξεχάσουμε ούτε αυτό. Ήταν το πιο σημαντικό γεγονός. Όχι το ίδιο το γεγονός της εκλογής, αλλά το γεγονός ότι τώρα οι εκλογές μετατρέπονται σταδιακά σε κάτι άλλο— σε ένα τελετουργικό πανεθνικής αποδοχής & λατρείας του μονάρχη, του ανώτατου Ηγέτη της Ρωσίας — του Πούτιν. Τα αποτελέσματα των επαναλαμβανόμενων εκλογών απέδειξαν ότι είναι ο σταθερός & αμετάβλητος ηγέτης μας. Εξάλλου, ο Πούτιν είναι κάτι περισσότερο από ένας Πρόεδρος της Ρωσίας. Ο Πούτιν είναι κάτι περισσότερο από ένας συνηθισμένος κυβερνήτης της Ρωσίας. Όπως όλοι γνωρίζουν, κάποτε υπήρξε ένας τόσο μεγάλος Ρωμαίος στρατιωτικός διοικητής, ηγέτης, ανώτατος ηγεμόνας ο Γάιος Ιούλιος Καίσαρας (100 – 44 π.Χ). Όλοι οι άλλοι μετέπειτα ηγεμόνες άρχισαν να ονομάζονται και αυτοί “Καίσαρες” παίρνοντας το όνομά του. Με το όνομά του όλοι οι άλλοι ηγεμόνες άρχισαν να αποκαλούν όλους τους άλλους ηγεμόνες “Καίσαρες”. Έτσι, ο Πούτιν έγινε το ανώτατο αξίωμα στην Ρωσία, το καθεστώς. Δεν είναι προσωπικό όνομα, αλλά έτσι πρέπει να αποκαλείται ένας εθνικός ηγέτης που αγωνίζεται να σώζει τη Ρωσία. Από την καταστροφή.
Αυτός που είναι ο εθνικός ηγέτης που σώζει τη χώρα του, που διεκδικεί την αξιοπρέπεια της, την κυριαρχία της & την ανεξαρτησία της σε μια κρίσιμη κατάσταση, είναι ο Πούτιν.
Αυτό είναι ένα πολύ λεπτό σημείο. Ο Πούτιν δεν είναι απλώς ένας εκλεγμένος προσωρινός αρχηγός κράτους, αλλά ο ανώτατος ιστορικός ηγέτης της Ρωσίας που έχει τόση μεγάλη λαϊκή υποστήριξη που η λαϊκή αποδοχή του αντηχεί στην αιωνιότητα. Τουλάχιστον όλα όσα βρίσκονται εντός των ορίων της ανθρώπινης γήινης ζωής του. Σήμερα, ο Πούτιν βρίσκεται στον κολοφώνα της δόξας & της δύναμης του. Γι’ αυτό σε αυτό το ξεχωριστό έτος, το 2024, που βρίσκεται στην κορυφή της δόξας του, ο Ρωσικός λαός δεν ψήφισε απλά ξανά τον Πούτιν αλλά ορκίστηκε σε αυτόν τον ανώτατο ηγέτη.
Στην πραγματικότητα, ψηφίζοντας τον Πούτιν το 2024, ήταν μια υπόσχεση, ένας εθνικός όρκος στον ηγεμόνα μας, στον ακλόνητο Καθοδηγητή μας. Ο Ρωσικός λαός έδωσε υπόσχεση σε αυτόν και του είπε: «Κυβέρνησέ μας για πάντα— κυβέρνησε με το ίδιο τρόπο, κυβέρνησε μας όσο μπορείς καλύτερα — Ενήργησε με τον ίδιο τρόπο, κάνε το ίδιο και αν μπορείς κάνε περισσότερα— και μην ανησυχείς για τις πολιτικές ίντριγκες, που πιθανόν να εξυφαίνονται παρασκηνιακά —έχεις όλη την εξουσία, έχεις την εξουσιοδότηση μας — είσαι ελεύθερος να αποφασίζεις — επικεντρώσου στα συμφέροντα του Ρωσικού λαού, του κράτους μας, της Αιώνιας Αγίας Ρωσίας — μην ανησυχείς για τίποτα άλλο, σε εμπιστευόμαστε —μπορείς να κάνεις τα πάντα για το καλό της χώρας μας —κανένας & με κανέναν τρόπο δεν σε απειλεί —δεν χρειάζεται πια αυτός ο ηλίθιος τετραετής κύκλος των εκλογών. Τετραετής κύκλος, γιατί είναι απλά ένα είδος συμβολικής διαδικασίας. Επιλέξαμε τον Πούτιν μια για πάντα και δεν θα παρεκκλίνουμε ούτε θα υποχωρήσουμε από αυτή την απόφασή μας.
Αυτό άλλωστε είναι ένα χαρακτηριστικό της Ρωσικής ιστορικής παράδοσης. Σε αντίθεση με την επιλογή του Τραμπ από τους Αμερικανούς, η οποία άλλαξε σίγουρα την πορεία της Αμερικανικής ιστορίας και ίσως και της παγκόσμιας ιστορίας. Εκεί έχουν πραγματική σημασία οι εκλογές. Προς το παρόν, τουλάχιστον. Αν και μπορεί και οι Αμερικάνοι να επιλέξουν έναν άξιο ηγέτη, σαν μόνιμο κυβερνήτη τους, που να θέλουν να τον κρατήσουν στην εξουσία όσο το δυνατόν περισσότερο. Έτσι, ο Τραμπίστας Κέρτις Γιάρβιν έθεσε ήδη το θέμα της εγκαθίδρυσης του θεσμού της μοναρχίας στις ΗΠΑ. Είναι ξεκάθαρο ότι οι Αμερικάνοι μαθαίνουν από τα λάθη τους.
Πουτινισμός, η Ιδεολογία της Ρωσίας
Αλεξέι Όσιν: Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι στη Ρωσική ιστορία μετά από έναν μεγάλο ηγέτη έρχεται συχνά κάτι που είναι και το ακριβώς αντίθετο.
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Αυτό είναι αλήθεια, αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Τώρα η προθεσμία για την επίλυση αυτού του προβλήματος έχει ήδη φτάσει. Το κόκκινο φως του συναγερμού είναι ήδη αναμμένο. Υπάρχει μόνο μία διέξοδος — είναι απαραίτητο να μετατρέψουμε τη πολιτική γραμμή του Προέδρου μας Βλαντίμιρ Βλαντίμιροβιτς Πούτιν σε ιδεολογία, δηλαδή να δημιουργήσουμε ένα είδος σταθερής ιδεολογικής δομής που θα ενσωματώνει τις αρχές του, τις εντολές του, τη στρατηγική του, τα ιδεώδη του, τις ιδέες του, τις πεποιθήσεις του. Χρειαζόμαστε μια ιδεολογία. Οι ιδέες κινούν την ιστορία.
Τουλάχιστον ως σύμβολο της πίστης των πολιτικών ελίτ, αλλά θα άξιζε τον κόπο να το διαδώσουμε και στις λαϊκές μάζες. Αν και αυτή η λέξη χρησιμοποιείται συχνά με αρνητικό ή ειρωνικό τρόπο, πρέπει να περάσουμε από τον Πούτιν στον Πουτινισμό. Αυτό είναι απαραίτητο ακριβώς για να αντισταθμίσουμε τους κινδύνους που συνδέονται με έναν άνθρωπο, ο οποίος είναι ένα θνητό ον. Ο Πούτιν είναι κάτι περισσότερο από ένας ηγέτης της Ρωσίας— είναι η προσωποποίηση της Ρωσίας, είναι ένας φορέας ανάπτυξης, η συμπερίληψη της Ρωσικής ιστορία, η ίδια η ύπαρξη της Ρωσίας. Πρέπει να προσπαθήσουμε να μετατρέψουμε τον πυρήνα του, την ουσία των πατριωτικών μεταρρυθμίσεων του Πούτιν σε μια ιδεολογία. Αυτή είναι η πρόκληση που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας, η πνευματική μας ελίτ πρώτα απ’ όλα, αλλά και η πολιτική ελίτ.
Χρειαζόμαστε μια ιδεολογία που θα διασφαλίζει τη συνέχεια όχι των ανθρώπων, όχι των δυναστειών, αλλά του πνεύματος, της αποστολής, της στρατηγικής και των στόχων της Ρωσίας. Έτσι ώστε και οι επόμενοι ηγέτες της Ρωσίας να βλέπουν τον Πούτιν και τις ιδέες του ως πρότυπο και να διστάζουν να παρεκκλίνουν από αυτή τη πολιτική γραμμή για την ενίσχυση της κυριαρχίας, για την υπεράσπιση των παραδοσιακών αξιών — του κράτους, του πολιτισμού — ως την υπέρτατη και βασική αποστολή της διακυβέρνησής τους. Αυτοί οι ηγέτες, όποιοι κι αν είναι, θα πρέπει να είναι παρόμοιοι με τον Πούτιν, να υπηρετούν τον λαό, την ιστορία και το κράτος και να ακολουθούν την Ορθόδοξη παράδοση. Θα πρέπει να εκπληρώνουν το λειτούργημα του Κατηχητή, το οποίο είναι ανώτερο, υψηλότερο, από κάθε μεμονωμένο άνθρωπο.
Το «Φιλο-Γεωργικό Όνειρο» της Γεωργίας
Αλεξέι Όσιν: Ίσως ορισμένα μετασοβιετικά κράτη να ξεκινούν Ρωσο-κεντρικές διαδικασίες. Μας ακολουθούν κατά κάποιο τρόπο;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Παρακαλώ σημειώστε ότι δεν κέρδισαν τόσο οι φιλο-Ρωσικές δυνάμεις στη Γεωργία, αλλά οι φιλο-Γεωργιανές. Τόσο η ο Μπεντζίνα Ιβανισβίλι, όσο και ο πρόσφατα ορκισμένος νέος Πρόεδρος της Γεωργίας Μιχαήλ Καβελασβίλι, μετά την επαίσχυντη φυγή της μαριονέτας Σαλώμης Ζουραμπισβίλι των δυτικών παγκοσμιοποιητών, που εκπροσωπούσε την αποτυχημένη κυβέρνηση Μπάιντεν στη Γεωργία, όσο και το κόμμα «Γεωργιανό Όνειρο» στο σύνολό του, μπορούν να γίνουν μια φιλική ή τουλάχιστον μια ουδέτερη δύναμη προς τη Ρωσία, και τουλάχιστον να είναι προσανατολισμένοι στην εθνική κυριαρχία τους όπως είμαστε εμείς. Άλλωστε, οι παραδοσιακές μας αξίες είναι πολύ κοντά, τόσο εμείς όσο και αυτοί είμαστε Ορθόδοξες Χριστιανικές χώρες, είμαστε Ορθόδοξοι αδελφικοί λαοί. Αλλά για να προχωρήσουν, δεν χρειάζεται να μας μιμηθούν ή να εμπνευστούν από το παράδειγμά μας. Δεν βλέπω καμία αντίφαση μεταξύ του «Γεωργιανού Ονείρου» και του Τραμπ. Εξάλλου, πράγματι, για τον Τραμπ μια τέτοια συντηρητική Γεωργία είναι απόλυτα αποδεκτή και μάλιστα επιθυμητή. Οι Ευρωπαίοι παγκοσμιοποιητές βρίσκονται σε πανικό και θρηνούν για την αποτυχία τους στην Γεωργία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τώρα οι πιο ανήσυχοι για τη Γεωργία είναι τόσο η απερχόμενη παγκοσμιοποιημένη κυβέρνηση των ΗΠΑ όσο και οι Ευρωπαίοι παγκοσμιοποιητές, οι οποίοι εξακολουθούν να ζουν ακόμη σε αυτήν τη φιλελεύθερη φάση των ΛΟΑΤ+ & της Woke-Ατζέντας, η οποία ήδη έχει ξεπεραστεί & απορριφθεί στην ίδια την Αμερική.
Πιστεύω ότι προσωπικότητες της Γεωργίας όπως ο Ιβανισβίλι, ο Καβελασβίλι ή ο Όρμπαν της Ουγγαρίας και ο Φίτσο της Σλοβακίας έχουν μέλλον στην Ευρώπη. Δεν είναι απλώς φιλο-Ρώσοι ηγέτες, είναι παραδοσιακοί πατριώτες πιστοί στα έθνη τους, είναι ηγέτες του μελλοντικού κόσμου, συμπεριλαμβανομένου και του Ευρωπαϊκού.
Ναι, ο Πούτιν δεν είναι εχθρός γι’ αυτούς. Εκπροσωπεί μια κυρίαρχη αξιοπρεπή χώρα, την Ρωσία. Ως ρεαλιστές, θα μας αντιμετωπίσουν & θα συνεργαστούν μαζί μας με βάση τα εθνικά τους συμφέροντα. Αν είναι κερδοφόρο ή μη κερδοφόρο γι’ αυτούς, θα χτίσουν, θα πουλήσουν, θα αγοράσουν ή θα διαπραγματευτούν κάτι, αυτό θα κάνουν μαζί μας, και με όλη τη Δύση και με την Ανατολή. Είναι σημαντικό να υπηρετούμε τους εαυτούς μας, τον λαό μας, τους δικούς μας ανθρώπους και όχι την αίρεση των παγκοσμιοποιημένων διεστραμμένων της Ουάσιγκτον ή των Βρυξελλών.
Αυτό που συμβαίνει στη Γεωργία συμβαίνει επίσης στην Ουγγαρία & τη Σλοβακία, αλλά συμβαίνει και στις ΗΠΑ.
Τώρα το «Γεωργιανό Όνειρο» κερδίζει τον αντι-Γεωργιανό, Ρωσοφοβικό, Νεοναζιστικό όχλο, τις εξαγορασμένες ΜΚΟ, που προσπάθησαν να ανατρέψουν την νόμιμα εκλεγμένη Γεωργιανή κυβέρνηση, κατά τη διάρκεια της «έγχρωμης επανάστασης». Και θα το κάνει αυτό, όχι προς το συμφέρον της Ρωσίας, αλλά προς το συμφέρον της ίδιας της Γεωργίας. Με αυτόν τον τρόπο, η Γεωργία θα παραμείνει και θα ενισχύσει τη θέση της. Η Γεωργία θα διατηρήσει τις παραδοσιακές Ορθόδοξες αξίες της, και αυτές είναι οι απαιτήσεις του Γεωργιανού λαού. Ο Γεωργιανός λαός ψήφισε το «Γεωργιανό Όνειρο», όπως ο Ουγγρικός λαός ψήφισε τον Όρμπαν και ο Σλοβακικός λαός τον Φίτσο. Άλλοι λαοί και κοινωνίες στην Ευρώπη ή στον μετα-σοβιετικό χώρο, δυστυχώς, δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στην διαβρωτική ολέθρια ύπνωση των φιλελεύθερων παγκοσμιοποιητικών ελίτ.
Κατά τη γνώμη μου, αυτός είναι ένας κοινός στόχος που έχουμε με τον Τραμπ — μαζί με τη νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ, με τους Τραμπίστες, να αποβάλουμε από την παγκόσμια σκηνή άθλιες προσωπικότητες όπως είναι ο Τζορτζ Σόρος και ο εγκληματίας γιος του, να τελειώσουμε με την εποχή των «έγχρωμων επαναστάσεων», να τερματίσουμε την παγκοσμιοποιητική αυθαίρετη παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις των άλλων κυρίαρχων χωρών. Πρέπει να εμπεδώσουμε τον ρεαλισμό στις διεθνείς σχέσεις, να κατανοήσουμε ξεκάθαρα το τι μας συμφέρει και το τι όχι. Και αυτό θα πρέπει να είναι το κύριο καθήκον κάθε κράτους και σε αυτή τη βάση θα πρέπει να οικοδομήσουμε μια πολιτική με όλους τους γείτονες μας, με τους Γεωργιανούς μας, οι οποίοι είναι κοντά στην Ορθόδοξη πίστη μας ή με εκείνους που δεν είναι κοντά, είτε στην πίστη είτε στην ιστορία. Παρεμπιπτόντως, με τους Ούγγρους ή με τους Αμερικανούς, με τους οποίους έχουμε γενικά γεωπολιτικό ανταγωνισμό, αλλά αυτός ο ανταγωνισμός μπορεί να επιλυθεί λίγο-πολύ με μια έντιμη συμφωνία. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι δυνατό. Τουλάχιστον επειδή και αυτοί και εμείς καθοδηγούμαστε από τις παραδοσιακές αξίες.
Η Φωτιά του Μεγάλου Πολέμου στη Μέση Ανατολή έχει Ανάψει
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Η Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) μας επισήμανε επίσης ότι θλιβερά γεγονότα που έλαβαν χώρα στη Μέση Ανατολή. Αυτή είναι επίσης μια σημαντική περιοχή που υπάρχει κλιμάκωση των συγκρούσεων. Εκεί υπάρχουν ανταγωνιστικές δυνάμεις που συγκρούονται σφοδρά. Όχι μόνο στη Γάζα, όχι μόνο στο Λίβανο, όχι μόνο στην Υεμένη, όχι μόνο στην ίδια τη Συρία, αλλά ουσιαστικά ολόκληρη η περιοχή της Μέσης Ανατολής πρόκειται κατακλυστεί από τις φλόγες ενός μεγάλου πολέμου. Είναι πολύ δύσκολο να το αποφύγουμε αυτό.
Οι Σιωνιστικές αρχές είναι αποφασισμένες να οικοδομήσουν ένα «Μεγάλο Ισραήλ» «από τη θάλασσα ως τη θάλασσα». Εξ ου και η εισβολή στα Υψίπεδα του Γκολάν και στο Λίβανο και η γενοκτονία των Παλαιστινίων στην Γάζα. Οι Ισραηλινοί είναι αποφασισμένοι και ριζοσπαστικοί στις προθέσεις τους. Το έχουν ήδη αποδείξει. Από τώρα και στο εξής, ειδικά μετά την άνοδο στην εξουσία της φιλο-Ισραηλινής ομάδας του Τραμπ, μπορεί να προχωρήσουν ακόμη περισσότερο. Και αυτή είναι η παγκόσμια πρόκληση. Πολύ σοβαρά γεγονότα εκτυλίσσονται στη Μέση Ανατολή αυτή τη στιγμή, και οξυνθούν ακόμη περισσότερο σε λίγο. Πρέπει να παρακολουθούμε προσεκτικά τη Μέση Ανατολή. Εκεί όλα ετοιμάζονται να αναφλεγούν & να αλλάζουν.
Η Πτώση της Συρίας, ένα Πλήγμα για την Ρωσία
Και φυσικά η πτώση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ, στην Συρία, είναι ένα πλήγμα για εμάς. Νομίζω ότι οι παγκοσμιοποιητές διάλεξαν σκόπιμα να εξαπολύσουν αυτή χρονική περίοδο την επιχείρηση τους στη Συρία. Εξαπάτησαν & ενέπλεξαν τους Τούρκους και άλλες δυνάμεις, το Κατάρ, για παράδειγμα, καθώς και άλλα Ισλαμικά κράτη, προκειμένου δήθεν να «δείξουν την αδυναμία της Ρωσίας» να υπερασπιστεί τους συμμάχους της. Αυτή δεν είναι αδυναμία μας, γιατί δεν πέτυχαν τον στόχο τους. Ωστόσο, η πτώση ενός καθεστώτος που ήταν φιλικό προς εμάς, στο οποίο έχουμε επενδύσει, ανθρώπους & χρήμα, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ούτε αδιάφορο ούτε ως καλό γεγονός. Αυτό είναι ένα θλιβερό γεγονός για εμάς, ένα θλιβερό αποτέλεσμα του έτους που φεύγει, του 2024.
Η Ανάφλεξη στην Μέση Ανατολή επίκειται
Το νέο έτος 2025, νομίζω ότι η κατάσταση εκεί κάτω στην Μέση Ανατολή θα επιδεινωθεί & θα οξυνθεί ακόμη περισσότερο. Δυστυχώς, αυτή δεν είναι η τελευταία θλίψη που θα μας φέρει η Μέση Ανατολή στο εγγύς μέλλον. Δεν αποκλείω να ξεκινήσει ένας γενικευμένος πόλεμος μεταξύ του Ισραήλ και του Ιράν.
Αλεξέι Όσιν: Και πώς θα πολεμήσουν, αφού δεν συνορεύουν;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Μέσω της Συρίας, μέσω του Ιράκ, μέσω πυραυλικών χτυπημάτων. Το Ισραήλ και το Ιράν έχουν ήδη ανταλλάξει πυραυλικά πλήγματα. Δεν αποκλείω τη συμμετοχή και των Αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, ειδικά της Αεροπορίας, σε αυτή την εκστρατεία. Πλήγματα θα μπορούσαν να εξαπολυθούν κατά των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν. Επίσης, θα μπορούσε να υπάρξει μια άμεση στρατιωτική επέμβαση στην Υεμένη, επειδή οι Χούτι της Υεμένης αντιτίθενται σκληρά απέναντι στο Ισραήλ, είναι γενναίοι και καλά εξοπλισμένοι.
Η περιοχή της Μέσης Ανατολής, στο σύνολό της είναι πολύ τεταμένη μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών. Πολλοί παράγοντες θα μπορούσαν να αποτελέσουν αφορμή για έναν μεγάλο αιματηρό πόλεμο. Αλλά, φυσικά, ο κυριότερος παράγοντας είναι ο παράγοντας του «Μεγάλου Ισραήλ».
Ο Γεωπολιτικός Τυφώνας που λέγεται Τέμενος Αλ-Ακσά, είναι κοντά
Το 2025, ίσως οι ακραίες δεξιές Σιωνιστικές δυνάμεις που ενυπάρχουν στην Ισραηλινή κυβέρνηση, ο Μπεζαλέλ Σμότριχ, ο Μπεν Γκβίρ και άλλοι σκληροί Υπουργοί που υπάρχουν στο περιβάλλον του Νατανιάχου, να περάσουν την δική τους γραμμή και να ανατινάξουν το Τζαμί Αλ-Ακσά για να ξεκινήσουν την κατασκευή του Τρίτου Ναού του Σολομώντα. Έχουν ήδη απειλήσει τους Άραβες, με αυτό πολλές φορές στο παρελθόν, και στην πραγματικότητα, η τρομοκρατική επιχείρηση της Χαμάς τον Οκτώβριο του 2023, προκλήθηκε σε μεγάλο βαθμό εξ αίτιας του. Για αυτό και η επιχείρηση της αυτή ονομάστηκε «Καταιγίδα του Αλ-Άκσα».
Κατά συνέπεια, διάφορες συγκρούσεις θα μπορούσαν να κλιμακωθούν ανεξέλεγκτα στη Μέση Ανατολή. Θα πρέπει κανείς να μελετήσει επιμελώς τον χάρτη της Μέσης Ανατολής. Το πιθανότερο είναι ότι περισσότερες από μία χώρες και περισσότερες από μία περιοχές θα βυθιστούν σε έναν μεγάλο αιματηρό πόλεμο.
Και η Τουρκία, η οποία τώρα πανηγυρίζει ανόητα για την υποτιθέμενη επιτυχία της στη Συρία, νομίζω ότι μπορεί και αυτή επίσης να υποστεί μεγάλες ζημιές από τις φωτιές που πολέμου που είναι φανερό ότι ετοιμάζεται σε αυτή την γωνιά του κόσμου, την Μ. Ανατολή. Εξάλλου, κατά την γνώμη μου, η ανατροπή του Άσαντ ήταν παγίδα για τον Ερντογάν. Σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή υπάρχουν στημένες πλήθος από παγίδες.
Αλλά ας ελπίζουμε στον Θεό και στην Πρόνοιά Του.
ΠΗΓΗ: https://katehon.com/ru/article/eskalaciya-itogi-goda
Μετάφραση: ΒΟΡΕΙΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ
