Εἶναι προφανές ὃτι τά ἐξώδικα τῶν Παμμακεδονικῶν Ἑνώσεων ἒχουν
προκαλέσει τόν προβληματισμό, ἂν ὂχι καί τό ὑποφώσκον δέος τῶν
κυβερνώντων, ἀναλογιζομένων τῶν εὐθυνῶν τους ἂν παραχωρήσουν στά
Σκόπια τό ὂνομα τῆς Μακεδονίας, πού προσπαθοῦν τώρα νά <στρογγυλέψουν>
διά στόματος τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν κ. Ν. Κοτζιᾶ μέ φαιδρές
ὑπεραπλουστεύσεις τοῦ τύπου <δέν ἒχουμε νά φοβηθοῦμε τίποτε, ἐμεῖς
χώρα τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, τοῦ Ἀριστοτέλη κλπ., ἀπό ἓνα μικρό
κράτος, πού δέν ἒχει βρεῖ ἀκόμη τόν δρόμο του, καί τό ὁποῖο…ἐνοχλοῦμε
κι ἐμεῖς!!!
Φαίνεται ὃτι οἱ κυβερνῶντες δέν ἒχουν ἀντιληφθεῖ ὃτι ἒχει ἀνοιχθεῖ
<ἀπό ἂφρονες ἑταίρους> ὁ ἀσκός τοῦ Αἰόλου καί πάντιοι ἂνεμοι φυσοῦν
λυσσωδῶς ἀπό βορρᾶ κάι ἀνατολάς, ἀπειλούντες νά σαρώσουν τήν ἲδια τήν
ἐθνική μας ὑπόσταση καί τήν ἐθνική μας κυριαρχία.
Ἡ Συνθήκη τῆς Λωζάνης εἶναι σαφεστάτη καί δέν ἐπιδέχεται τήν παραμικρή
παρερμηνεία περί τῶν συνόρων μας, ἐνῶ καί ἡ Συνθήκη τῶν Παρισίων ἒχει
ὁριστικά παραχωρήσει τά Δωδεκάνησα στήν Ἑλλάδα. Τό Αἰγαῖο εἶναι
ἱστορικῶς ἡ <ἡμετέρα θάλασσα>, ἡ ὁποῖα συνεχῶς ὑπονομεύεται ἐπί χρόνια
μέ ἓνα <πόλεμο φθορᾶς> ἀπό τήν Τουρκία, ἡ ὁποία ἐπιδιώκει σταθερά τόν
ἒλεγχο τοῦ μισοῦ τουλάχιστον Αἰγαίου, γιά νά γίνουν αὐτοί οἱ διανομεῖς
τῶν κοιτασμάτων ὑδρογονανθράκων. Δέν τό ἀντιλαμβάνονται αὐτό οἱ
κυβερνῶντες;
Οἱ Εὐρωπαῖοι ἑταῖροι μας δέν δείχνουν ἐμπράκτως ὃτι εἶναι
διατεθειμένοι νά προασπισθοῦν τά νότια σύνορα τῆς Εὐρώπης. Ἀπεναντίας
μάλιστα, ἐνισχύουν παντοιοτρόπως οἰκονομικά καί ὁπλικά τόν Ἐρντογάν, ὁ
ὁποῖος κρατεῖ στά χέρια του τήν ἐγκαιροφλεγῆ βόμβα τοῦ
μεταναστευτικοῦ. Οὒτε αὐτό τό καταλαβαίνουν οἱ κυβερνῶντες μας;
Οἱ Ἀμερικανοί σαφῶς δέν θέλουν τόν Ἐρντογάν, ἀλλά καί σαφῶς δέν θέλουν
νά χάσουν τήν Τουρκία γιά γεωπολιτικούς λόγους. Γι᾽ αὐτό κρατοῦν στά
χέρια τους τό <χαρτί Γκιουλέν> γιά κάθε ἐνδεχόμενο. Ἒχει ὁ καιρός
γυρίσματα. Κι αὐτό διαφεύγει τῆς προσοχῆς τῶν δικῶν μας; Τό μέλλον τοῦ
Ἐρντογάν παίζεται τώρα στήν διανυομένη προεκλογική περίοδο, ἡ ὁποία
διανθίζεται μέ κλιμακούμενες προκλήσεις σέ βάρος τῆς Ἑλλάδος,
προκλήσεις οἱ ὁποῖες θά ἐνταθοῦν, μέ ἀπειλή ἀκόμη καί θερμοῦ
ἐπεισοδίου, γιά νά σύρει ἡ Τουρκία τήν Ἑλλάδα σέ τραπέζι διμερῶν
διαπραγματεύσεων γιά τό Αἰγαῖο καί τά νησιά, ἢ ὃ,τι ἂλλο περάσει ἀπό
τό κεφάλι τῆς <Ὑψηλῆς Πύλης>.
Ἡ πολιτική τῶν <γκρίζων περιοχῶν> στό Αἰγαῖο, πού ἂρχισε μέ τά Ἲμια,
συνεχίζεται μέ ἰταμές μάλιστα προκλήσεις καί ἐκ μέρους τῆς τουρκικῆς
ἀντιπολιτεύσεως, ἀλλά ἐμεῖς ἒχομε μείνει στό παπανδρεϊκό δόγμα ὃτι
<δέν παραχωροῦμε σπιθαμή γῆς>. Ναί, ἀλλά πῶς; Δίνοντας τό ὂνομα τῆς
Μακεδονίας στά Σκόπια μέ ἀλυτρωτικές προοπτικές; Άνεχόμενοι τήν
συστηματική ὑλοποίηση τῆς πολιτικῆς τοῦ πασᾶ Ἰσμέτ Ἰνονοῦ ὃτι ἡ Θράκη
πρέπει νά μείνει σέ καθεστώς αὐτοδιαθέσεως καί ἐνδεχομένως νά
προσαρτηθεῖ στό μέλλον μέ δημοψήφισμα στήν Τουρκία (ἒχει περάσει
σχεδόν ἓνας αἰῶνας ἀπό τήν διατύπωση τῆς πολιτικῆς αὐτῆς), εἶναι σάν
νά περιμένουμε τό μοιραῖο. Κι αὐτό δέν τό καταλαβαίνουμε;
Τό ὃτι ὁ <σουλτάνος> Ἐρντογάν ἒχει βάλλει μέσα στό καλάθι τῶν
τουρκικῶν παζαριῶν τήν ὁμηρία τῶν δύο στρατιωτικῶν μας στόν Ἒβρο – πού
θά μποροῦσε νά εἶχε ἀποτραπεῖ ἂν εἲχαμε ἐδῶ καί χρόνια ἐγκαταστήσει
εἰδική συσκευή μέ ρωσικό λογισμικό πού προειδοποιοῦσε σέ πραγματικό
χρόνο κάθε παραβίαση συνόρων, (περιπόλους, λαθρομετανάστες κλπ.)
χερσαίων ἢ θαλασσίων, κόστους συμμετοχῆς συνχρηματοδότησης μόλις
300.000 εὐρώ ἐπί συνολικοῦ κόστους 1,5 ἑκατ. Εὐρώ – καί θά τό παίζει
ὃπως αὐτός νομίζει, οὒτε αὐτό τό καταλαβαίνουμε;
Δέν ἀντιλαμβανόμαστε ὃτι οὒτε τά Σκόπια πρόκειται νά ἀποβάλλουν τίς
ἀλυτρωτικές τους προθέσεις, οὒτε ἡ Ἀλβανία θά παύσει νά ἀπειλεῖ τήν
Ἑλλάδα γιά τοῦ Ἒντι Ράμα μέ τήν ἐπίνευση τοῦ Ἐρντογάν; Τί δέν
καταλαβαίνουμε τέλος πάντων; Καί γιατί δέν συγκροτεῖται, μέ κομματική
ὁμοψυχία, Ἀνώτατο Συμβούλιο Ἀσφαλείας, ὂχι μόνο γιά τήν ὀρθή
διαχείριση καί ἀντιμετώπιση τῶν κλιμακουμένων ἐπιθέσεων, ἀλλά καί γιά
τήν δημιουργία τῆς ἀναγκαίας ψυχολογικῆς ὑποδομῆς γιά τήν ὁμοψυχία τοῦ
Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τοῦ ὁποίου ἡ ἰσχύς βρίσκεται στήν ἑνότητα; Δέν
περισσεύει κανείς σ᾽ αὐτές τίς δύσκολες ὧρες.
Ἡ ἐνδοτικότητα ἀλλά καί ἡ ἀφέλεια τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης θυμίζει τόν
ἀπατημένο σύζυγο, πού ἒβαλε ντετέκτιβ νά παρακολουθήσει τήν μοιχαλίδα,
κι ὃταν αὐτός τόν πληροφόρησε ὃτι ὂντως τόν ἀπατᾶ καί τοῦ περιέγραψε
πῶς παρακολούθησε τούς δύο ἐραστές, πῶς τούς εἶδε νά μπαίνουν σέ
ξενοδοχεῖο, πῶς κοιτοῦσε αὐτός ἀπό τήν κλειδαρότρυπα νά ἀγκαλιάζονται
γυμνοί καί νά ξαπλώνουν στό κρεββάτι, ὁ σύζυγος εἶχε ἀκόμη τίς
ἀμφιβολίες του.
<Καί μετά τί ἒγινε>; ρώτησε ἐναγωνίως.
<Δέν ξέρω, εἶπε ὁ ντετέκτιβ, γιατί σβύσανε τά φῶτα>.
Καί ὁ σύζυγος εἶπε:
<Ἒ νά, αὐτή ἡ ἀμφιβολία θά μέ φάει>…
ΚΩΣΤΑΣ ΔΟΥΚΑΣ
