ΑΝΤΙ-ΜΕΤΑΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΣΧΟΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
(Δεύτερη πράξη του δράματος: Η απάτη της καθαρής εξόδου και η συνέχιση των «μεταρρυθμίσεων»)
Α/Α ΣΧΟΛΙΟΥ: 9
17/09/2018
___________________
Ο ΔΙΣΔΙΑΣΤΑΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΥΨΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ
(ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ)
(Για να προλάβω τον πειρασμό σας, το δισ… δεν αποτελεί το νεοελληνικό συντομογραφικό καθημερινής χρήσης του δισεκατομμυρίου, αλλά το εκ του αρχαιοελληνικού επιρρήματος δίς ορμώμενο. Κατά συνέπεια, ο δισδιάστατος πολιτικός χώρος δεν είναι ένας πολυχώρος δισεκατομμυρίων διαστάσεων, αλλά ένας χώρος δύο διαστάσεων)
«Ο βάτραχος δεν καταπίνει αλλά εξαντλεί όλο το νερό της λίμνης στην οποία ζει» (Ινδιάνικη παροιμία)
Πριν μερικά χρόνια, ταξιδεύοντας στην Αιτωλοακαρνανία έβλεπα κάθε φορά στην περιοχή του Αιτωλικού ένα μονίμως σταθμευμένο καινούργιο τρένο κάτω από ένα υπόστεγο, που μου θύμιζε τον ακίνητο δρομέα, αλλά και μου γεννούσε την απορία της ύπαρξης μιας τόσο ζωντανής, που ξεπερνούσε και τα όρια του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, εικαστικής παρέμβασης.
Ώσπου μια μέρα έμαθα το μυστικό της δημιουργίας της. Ένας φιλόδοξος και φιλόμωρος Αιτωλοακαρνάνας πολιτικός, που χρημάτισε υπουργός συγκοινωνιών την εποχή που το ΠΑΣΟΚ ήταν στην κυβέρνηση και ο λαός στην εξουσία, αλλά αλλοίμονο, και οι πρασινοφρουροί στην παραεξουσία, αποφάσισε να συνδέσει σιδηροδρομικά την ιστορική πόλη του Μεσολογγίου με το Αγρίνιο. Κατασκεύασε, λοιπόν, τη σιδηροδρομική γραμμή και αγόρασε το τραίνο, το οποίο, όμως, δεν ταίριαζε στο πλάτος της γραμμής, με αποτέλεσμα να μείνει ακίνητο ως μια εικαστική παρέμβαση, συμβολική της πολιτικής ανικανότητας και βλακείας.
Και ευτυχώς που δεν μπήκε σε κίνηση, γιατί, κατά τον μεγάλο μηχανοδηγό του Ελληνισμού, Γιώργο Σεφέρη, «ὅταν μπεῖ ἡ βλακεία σὲ κίνηση, ποιός μπορεῖ νὰ τὴν σταματήσει;»
Πριν λίγες μέρες, στη ΔΕΘ είδαμε το ινδιάνικης ονομασίας, προφανώς, λόγω του ότι απευθύνεται σε ιθαγενείς του ελληνικού πολιτικού Αμαζονίου, «Ασημένιο Βέλος», ένα ιταλικό τρένο μεγάλης ταχύτητας σε μια «δοκιμαστική», τουτέστιν, πολιτική παρουσία λίγων ημερών στην Ελλάδα, που συνόδευε τους εξολοθρευτές των ιθεγενών στη ΔΕΘ και επιστροφή του στην Ιταλία με τη μελλοντική υπόσχεση, πως θα ξαναταξιδέψει εδώ, όταν ωριμάσουν οι συνθήκες του σιδηροδρομικού δικτύου για την πραγματοποίηση μιας συγκοινωνιακής «επανάστασης», αφού από τον Μαρξ ακόμα, κάθε επανάσταση χρειάζεται αυτό το ώριμο φρούτο των κατάλληλων συνθηκών – αντικειμενικών και υποκειμενικών προϋποθέσεων.
Εξάλλου, η κυβέρνηση με τις αριστερές της αυταπάτες έχει λόγους να διατηρήσει το όραμα μιας επανάστασης μετά από τόσους ανιστόρητους συμβιβασμούς υποτέλειας και υποταγής.
Από ό,τι διάβασα, λοιπόν, σ’ αυτό το τρένο υπάρχει πρόβλημα μήκους, αφού με το συμπαγές και αδιαίρετο μήκος του δεν χωράει στους σιδηροδρομικούς σταθμούς και το αμαξοστάσιο του Πειραιά.
Βέβαια, υπάρχει και κάτι δευτερεύον. Το «Ασημένιο Βέλος» έχει δύο κεραίες ηλεκτροδότησης τη στιγμή που το ελληνικό σιδηροδρομικό δίκτυο είναι κατασκευασμένο για μία, αλλά αυτό, αν εξαιρέσουμε την ασήμαντη λεπτομέρεια του κινδύνου της ηλεκτροπληξίας, είναι, απλώς, κατά τα φαινόμενα των καιρών, απτό και σημαντικό δείγμα πρωτογενούς πλεονάσματος, ακόμα και κεραιών…
Τελικά, αφού εξαντλήθηκε ο δισδιάστατος πολιτικός χώρος του μήκους και του πλάτους από τον πολιτικό αμοραλισμό, η μόνη διέξοδος για τον ελληνικό λαό είναι το ύψος. Αυτό που τόσο προφητικά μας υπέδειξε ένας «ιδανικός αυτόχειρας», ο Κώστας Καρυωτάκης, με το ποίημά του «Ἐμβατήριο πένθιμο καὶ κατακόρυφο»:
«Στὸ ταβάνι βλέπω τοὺς γύψους.
Μαίανδροι στὸ χορό τους μὲ τραβᾶνε.
Ἡ εὐτυχία μου, σκέπτομαι, θἆναι
ζήτημα ὕψους.
Σύμβολα ζωῆς ὑπερτέρας,
ρόδα ἀναλλοίωτα, μετουσιωμένα,
λευκὲς ἄκανθες ὁλόγυρα σ’ ἕνα
Ἀμάλθειο κέρας.
(Ταπεινὴ τέχνη χωρὶς ὕφος,
πόσο ἀργὰ δέχομαι τὸ δίδαγμά σου!)
Ὄνειρο ἀνάγλυφο, θἀρθῶ κοντά σου
κατακορύφως».
Κι’ αυτό γιατί, ο μόνος ευτυχισμένος Έλληνας είναι ο νεκρός Έλληνας, αφού δεν τον έχει αγγίξει, ακόμα, η δημοσιονομική προσαρμογή του χρηματοπιστωτικού φασισμού, χώρια που αν είναι και λίγο τυχερός μπορεί να κάνει και το τελευταίο του ταξίδι με την απαστράπτουσα Bentley του Φάνη Μπαμπούλα, χωρίς τεκμήριο διανέκρωσης και μακριά από το κακό μάτι των γερμανοφοροναζιστουργημάτων, που περιμένουν στη γωνία τους κληρονόμους του για το «δεῦτε τελευταῖον ἀσπασμόν».
