Ο Σενέρ Λεβέντ με άρθρο του “βομβαρδίζει” και κονιορτοποιεί πολιτικά τον Ακιντζί

Ξέρω ότι αυτά που θα γράψω πιο κάτω δεν θα αρέσουν και πολύ στον Μουσταφά Ακιντζί. Και σίγουρα θα τα διαψεύσει. Διότι δεν θέλει να είναι γνωστό ότι υπάρχει διαφωνία ανάμεσα στον ίδιο και την Άγκυρα. Έστω και αν υπάρχει τέτοια διαφωνία, θέλει να μείνει μυστική αυτή. Ακριβώς όπως έκαναν οι προηγούμενοι. Βαδίζει και αυτός τον ίδιο δρόμο. Ακόμα και ο Ραούφ Ντενκτάς, παρά το γεγονός ότι είχε έρθει σε τόση σύγκρουση με την Άγκυρα, δεν το μοιράστηκε ποτέ αυτό με την κοινότητα. Όμως, όπως όλοι γνωρίζουν, κατά την περίοδο του σχεδίου Ανάν είχαν χωρίσει οι δρόμοι τους με την Άγκυρα. Πάλι όμως δεν αποκάλυψε τις διαφωνίες. Άλλωστε ο εθνικισμός του δεν ευνοούσε κάτι τέτοιο. Ποτέ δεν ήθελε να πάθει ζημιά η Τουρκία.

Μήπως δεν είχε διαφωνήσει καθόλου με την Άγκυρα ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, ο οποίος ανέλαβε το προεδρικό από τον Ντενκτάς; Δηλαδή, μήπως συμφωνούσαν σε όλα τα θέματα; Είναι δυνατόν; Αν είναι δυνατόν, αυτό θεωρείται τραγωδία για εμάς. Ούτε αυτός είπε τίποτα. Ακόμα και αν υπήρξαν διαφωνίες, ούτε αυτός τις αποκάλυψε. Συμπεριφέρθηκε ωσάν να ήταν όλα αρμονικά και έβαιναν καλώς. Ούτως ή άλλως δεν περιμέναμε να μας ψιθυρίσει τέτοια μυστικά ο Ντερβίς Έρογλου, ο οποίος ακολούθησε.
Όμως, όλοι ήξεραν ότι ο Ερντογάν δεν ήθελε καθόλου τον Έρογλου. Και ο Έρογλου ήταν ενοχλημένος από εκείνον. Αλλά ούτε αυτός αποκάλυψε τίποτα. Ούτε αυτός χάλασε την παράδοση.

Και ήρθε η σειρά του Μουσταφά Ακιντζί. Από την αρχή κιόλας ο Ακιντζί μάς έλεγε συνεχώς ότι η Τουρκία θέλει λύση. Επαίνεσε την πολιτική του «ενός βήματος μπροστά» της Άγκυρας. Για να βρεθεί λύση περίμενε να επιδείξει καλή θέληση και κατανόηση η ελληνοκυπριακή πλευρά και όχι η Τουρκία.
Δεν είπε κουβέντα εναντίον της Τουρκίας. Μάλιστα, σιώπησε και δεν απάντησε ακόμα και όταν στην Άγκυρα γίνονταν δηλώσεις που έφταναν στα όρια της προσβολής για τον ίδιο. Για να μην βρεθεί αντιμέτωπος με την Άγκυρα, έχαψε ακόμα και αυτά που είπε ο σύμβουλος του Ερντογάν. Δεν ήταν τόσο δυνατό το πεπτικό του σύστημα όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Αυτά δεν ήταν πράγματα που ανεχόταν. Αλλά συνήθισε να τα ανέχεται αφού κάθισε στον θώκο στο προεδρικό μέγαρο. Δεν ήταν πρόβλημα γι’ αυτόν πλέον η δυσπεψία.

Πού προσέκρουσε τώρα; Στον τοίχο; Δεν μπορώ να ξέρω. Αλλά ελκύει την προσοχή η σιωπή του τον τελευταίο καιρό. Ειδικά μετά τη Γενεύη. Μήπως υπάρχει διαφωνία ανάμεσα στον ίδιο και την Άγκυρα; Εγώ το διάβασα στον «Πολίτη». Ήταν ο προχθεσινός πρωτοσέλιδος τίτλος. Για κάποιο λόγο το δικό μας εθνικό πρακτορείο ΤΑΚ αγνόησε αυτή την είδηση του «Πολίτη». Δεν τη μετάφρασε. Ακόμα και αν το έκανε, δεν τη μετέδωσε. Εγώ την έμαθα από έναν φίλο που γνωρίζει ελληνικά και παρακολουθεί τον Τύπο. Και τώρα διερωτώμαι. Ποιος εμπόδισε τη μετάφραση της είδησης αυτής στα τουρκικά και τη μετάδοσή της στις εφημερίδες; Μήπως η πρεσβεία της Τουρκίας; Ή μήπως ο ίδιος ο Μουσταφά Ακιντζί;
Τώρα σίγουρα θα το διαψεύσει ο Ακιντζί όταν θα το μάθει η κοινή γνώμη με το δικό μας δημοσίευμα. Όπως είπα, δεν θέλει να είναι γνωστό ότι υπάρχουν διαφωνίες ανάμεσα στον ίδιο και την Άγκυρα. Μήπως χωνεύονταν αυτά που του είπε ο Γιγίτ Μπουλούτ, ο αρχισύμβουλος του Ερντογάν; Αφού δεν απάντησε ούτε σε αυτόν, σίγουρα δεν δέχεται ότι υπάρχει τέτοια διαφωνία. Ο Ακιντζί νόμισε ότι θα πείσει γι’ αυτά που πιστεύει ο ίδιος κάποιον σαν τον Ερντογάν του οποίου το κεφάλι έφτασε μέχρι τον ουρανό. Αυτό μας δείχνει μόνο πόσο αφελής είναι. Η Άγκυρα πειράχτηκε πολύ, λέει, από το γεγονός ότι υπέβαλε χάρτη και έκανε αντικείμενο συζήτησης τις εγγυήσεις. Και έχασε για τα καλά την εμπιστοσύνη που του είχε. Έβαλε μπροστά τον Οζντίλ Ναμί, λέει. Ο Ναμί είναι υπό τις διαταγές της Άγκυρας από τον καιρό του Ταλάτ. Μήπως εμείς δεν είναι γι’ αυτό που μαλώσαμε από την αρχή με τον Ακιντζί; Δεν ήταν σωστή η επιλογή διαπραγματευτή. Και αυτή θα εμφανιζόταν μπροστά του ως εμπόδιο αργά ή γρήγορα. Υποδείξαμε τον Αλί Ερέλ. Θίχτηκε, δυσαρεστήθηκε. Παρά το γεγονός ότι πριν από τις εκλογές πήγε στον Αλί Ερέλ και ρώτησε την άποψή του για το τι θα έκανε αν εκλεγόταν, μετά την εκλογή του δεν έψαξε ξανά τον Αλί Ερέλ.
Όσοι εμπιστεύονταν τον Ταγίπ Ερντογάν μέχρι σήμερα πάντα απογοητεύονταν. Και ο Ακιντζί απογοητεύτηκε. Αυτό θα μπορούσε να ήταν πολύ ωφέλιμο για την κοινότητα. Λίγο θάρρος ήταν αρκετό γι’ αυτό. Και δεν θα ήταν καθόλου δύσκολο αυτό για κάποιον που έχει πατήσει τα εβδομήντα πλέον. Αν θέλει μπορεί ακόμα να το κάνει λαμβάνοντας τη στήριξη της κοινότητας. Αλλά ενόσω δεν σταματάει να ακολουθεί τα χνάρια του Ντενκτάς, αυτό δεν είναι δυνατόν…

Πηγή: Εφ. Πολίτης

infognomonpolitics.blogspot.gr