του Χαράλαμπου Παπαδόπουλου
Ο άγιος Νεκτάριος στο βιβλίο του «Χριστιανική ηθική» λέει ότι αβουλία είναι η αβασάνιστη σκέψη. Δηλαδή οι άνθρωποι που εφαρμόζουν τις σκέψεις που έχουν χωρίς να τις αφήνουν κάποιο διάστημα να βασανιστούν μέσα τους χαρακτηρίζονται ως άβουλοι. Άρα βλέποντας τις συμπεριφορές των Υπουργών Παιδείας των τελευταίων Κυβερνήσεων θα μπορούσα να τους χαρακτηρίσω άβουλους. Θα εξηγηθώ με παραδείγματα.
Όλοι μας ξέρουμε ότι μετά από εξετάσεις αναρτώνται τα ονόματα των μαθητών με τις βαθμολογίες τους. Μάλιστα όταν ήμασταν εμείς μαθητές, τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών Εξετάσεων ανακοινωνόντουσαν από το ραδιόφωνο και αργότερα και από την τηλεόραση. Το 2018 όμως ο Υπουργός Παιδείας όρισε να μην αναγράφονται τα ονόματα των μαθητών αλλά μόνο οι κωδικοί τους.
Στο διαδίκτυο βρήκα μόνο μια επιστολή της κ. Μπάσδρα, καθηγήτριας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών να συμβουλεύει τον Υπουργό Παιδείας να ορίσει την απόκρυψη των ονομάτων με σκέψεις όπως : «είναι ένα καίριο και πολύ λεπτό ζήτημα, που αποτελεί και διαχρονικό αίτημα μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών». Αν και το 2018 είχα 23 χρόνια που υπηρετούσα σε Λύκεια δεν είχα ακούσει να υπάρχει τέτοιο αίτημα. «Η δημοσιοποίηση των βαθμολογιών είναι δυνατόν να φέρει πολλούς υποψήφιους σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση». Προφανώς δεν έκανε κάποια έρευνα η κ. Μπάσδρα, αλλά απλώς λέει αυτό που σκέφτεται.
«Είναι προφανές ότι οι βαθμολογίες στα μαθήματα εξέτασης αποτελούν ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα». Τι υποκρισία ευαισθησίας ! Λίγο πριν η Κυβέρνηση είχε πνίξει στα χημικά στο Σύνταγμα εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που διαδήλωναν ειρηνικά εναντίον της Συμφωνίας των Πρεσπών, εντελώς άδικα και αντιδημοκρατικά έβγαλε η Κυβέρνηση 7.000 υγειονομικούς σε αναστολή εργασίας, με το απαράδεκτο εκπαιδευτικό σύστημα τελειώνουν οι μαθητές το Λύκειο αγράμματοι και ακαλλιέργητοι, με την σύγχρονη τεχνολογία γνωρίζουν κάθε στιγμή που βρίσκεται ο κάθε πολίτης και θεωρούν ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα τις βαθμολογίες των μαθητών. Εδώ δεν πρόκειται απλώς για αβασάνιστες σκέψεις. Η έλλειψη διαφάνειας κάμνει ευκολότερη την αλλοίωση της βαθμολογίας από επιτήδειους που βρίσκονται στην κατάλληλη θέση. Για παράδειγμα, αν ένας μαθητής γνωρίζει ότι ένας συμμαθητής του δεν έγραψε τίποτα, δεν μπορεί να δει ότι αλλοίωσαν την βαθμολογία του για να διαμαρτυρηθεί.
Το 2017 ο Υπουργός Παιδείας πέταξε το σύνθημα «η Γ΄ Λυκείου προπαρασκευαστική τάξη για το Πανεπιστήμιο» και το συνέχισαν και οι επόμενοι Υπουργοί. Αυτό πρακτικά σήμαινε διπλασιασμός της ύλης στη Χημεία και στα άλλα μαθήματα της Γ΄. Και φυσικά διπλασιάστηκαν οι απαραίτητες ώρες φροντιστηρίων, διπλασιάστηκαν και τα χρήματα που πληρώνουν οι γονείς. Βέβαια στα λόγια «αγωνίζονται» για το συμφέρον του λαού.
Είναι σίγουρο ότι η σκέψη η Γ΄ Λυκείου να γίνει προπαρασκευαστική τάξη για το Πανεπιστήμιο δεν βασανίστηκε καθόλου μέσα τους. Γιατί προπαρασκευαστική τάξη για το Πανεπιστήμιο δεν σημαίνει μόνο διπλασιασμός της ύλης και τίποτα άλλο. Σημαίνει οι μαθητές να μπουν στο κλίμα του Πανεπιστημίου. Για ποιο λόγο υπάρχουν στην Ελλάδα τα Πειραματικά Λύκεια ; Αν είχε βασανιστεί η σκέψη μέσα τους έπρεπε πρώτα σ’ αυτά να εφαρμοστεί η αλλαγή όπως και κάθε αλλαγή και μετά εφ’ όσον φανεί από το πείραμα ότι είναι σωστή η αλλαγή, τότε να εφαρμοστεί σε όλα τα Λύκεια της Ελλάδας.
Με τις αλλοπρόσαλλες και αβασάνιστες αλλαγές έχουν καταφέρει την αποτυχία του Λυκείου. Μήπως σας φαίνεται υπερβολικό; Ο σκοπός του Λυκείου δεν είναι να πετύχουν οι μαθητές κάποιο επίπεδο μόρφωσης σε όλα τα μαθήματα; Οι μαθητές το πετυχαίνουν μόνο στα 4 μαθήματα των Πανελλαδικών και σε όλα τα άλλα είναι άσχετοι. Νομίζω ότι στο Λύκειο δεν πρέπει να λέμε πλέον «αυτός είναι καλός μαθητής», αλλά να λέμε «αυτός είναι καλός μαθητής σ’ αυτά τα μαθήματα». Άρα δεν είναι αποτυχία του Λυκείου;
Το Υπουργείο Παιδείας αυτό τον καιρό ασχολείται με την αλλαγή του προγράμματος σπουδών των μαθημάτων στο Λύκειο, δηλαδή με τον καθορισμό νέας διδακτέας ύλης στα μαθήματα του Λυκείου και στην Χημεία. Έχει ορίσει 5 συναδέλφους να σκεφθούν και να μελετήσουν το θέμα. Και από ότι ακούω αυξάνουν και άλλο την ήδη υπερβολική ύλη Χημείας στην Γ΄ Λυκείου.
Και δυστυχώς πληροφορούμαι από συναδέλφους ότι δεν συνεργάζονται καθόλου με την Ένωση Ελλήνων Χημικών που είναι ο επίσημος σύμβουλος του Κράτους σε θέματα Χημείας. Καλά δεν ήρθε μέσα τους η σκέψη ότι έχουν να κερδίσουν αν πάρουν και την γνώμη της ΕΕΧ ; Πόσο εγωισμό και εθελοτυφλία πρέπει να έχει μέσα του ο άνθρωπος για να δέχεται τόσο αβασάνιστες σκέψεις ; Εγώ στην θέση τους θα μελετούσα ακόμα και τα άρθρα που έχουν γραφεί πάνω στο θέμα από συναδέλφους για να κλέψω ιδέες.
Το Λύκειο που υπηρετώ είναι μέσα στην πόλη και έτσι για πολλά χρόνια είχαμε πρόβλημα με ζημιές από μαθητές που έμπαιναν στην αυλή, τις ώρες που το σχολείο ήταν κλειστό, συνήθως για να παίξουν. Βέβαια το Λύκειο μαζί με το γειτονικό Γυμνάσιο έχουν φύλακες, αλλά η υπηρεσία τους τελείωνε στις 10 το βράδυ και ήμασταν σίγουροι ( ; ) ότι όλες οι ζημιές γινόντουσαν μετά τις 10. Έτσι σε μια συνεδρίαση του Συλλόγου ένας συνάδελφος είπε την σκέψη να γίνει φραγμός στους μαθητές όλο το σχολείο από την μπροστινή πλευρά. Οι μαθητές βέβαια θα μπορούσαν να μπαίνουν και από άλλη πλευρά, αλλά αυτό το ξεχάσαμε.
Οι υπόλοιποι καθηγητές μάλλον παθητικά δεχτήκαμε την σκέψη, οποία υποβλήθηκε στον Δήμο, και μπήκαν τεράστια κάγκελα για να εμποδίζουν τους μαθητές να περνούν στην αυλή του σχολείου. Οι μαθητές βέβαια συνέχισαν να μπαίνουν περνώντας πάνω από τα τεράστια κάγκελα με κίνδυνο να πέσουν και να χτυπήσουν άσχημα. Οι ζημιές τελικά σταμάτησαν όχι από τα τεράστια κάγκελα, αλλά από κάμερες που έβαλε το σχολείο. Ποιος θα πάρει όμως την ευθύνη να βγουν τα κάγκελα τα οποία πέρα από επικίνδυνα είναι και πολύ αντιαισθητικά ; Νομίζω ότι η σκέψη του συναδέλφου πέρασε αβασάνιστα.
«Να φοβάσαι αυτά που τα θεωρείς οπωσδήποτε σωστά» έλεγε ο σοφός άγιος Ισαάκ ο Σύρος. Είμαστε άβουλοι όταν οποιαδήποτε σκέψη που μας λένε ή περνάει από το μυαλό μας την δεχόμαστε και την εφαρμόζουμε χωρίς να την αφήσουμε να βασανιστεί μέσα μας. Μα πως γίνεται εδώ και χρόνια κάθε αλλαγή να μας την ανακοινώνουν με ενθουσιασμό οι Υπουργοί Παιδείας και η Παιδεία στην Ελλάδα να γίνεται όλο και χειρότερη ;
