Κύριλλος Στρέλνικοφ
Όσο πλησιάζει η ημερομηνία ανάληψης των καθηκόντων του Ντόναλντ Τραμπ ως νέου-παλιού προέδρου των ΗΠΑ, τόσο περισσότερο ταράζονται από αντικρουόμενα ερεθίσματα τα σκυλιά του Παβλόφ: άλλοι σαλιαρίζουν με όμορφα σχέδια για οριστική ειρήνη στην Ουκρανία, ενώ άλλοι στριγγλίζουν από πόνο και απελπισία.
Ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: η Ουκρανία έχει ηττηθεί, και μαζί της διαλύθηκε κάτω από το χιόνι του Ντονμπάς το χαρτονένιο καρναβάλι υπό την ταμπέλα “Υποστήριξη της Ουκρανίας για όσο χρειαστεί”. Τώρα το μόνο ερώτημα είναι: ποιος θα φωνάξει τον κουρασμένο σερβιτόρο για να πληρώσει τον λογαριασμό.
Χθες, τον ρόλο του μετρ ανέλαβε η εφημερίδα The New York Times, η οποία για πρώτη φορά τόσο συγκεκριμένα και ξεκάθαρα δήλωσε ότι ο «πελάτης» δεν δίνει σημεία ζωής και άρχισε ήδη να μυρίζει, που σημαίνει ότι είναι “η κατάλληλη στιγμή για να σχεδιαστεί η μεταπολεμική φάση της σύγκρουσης”.
Σύμφωνα με τους ειδικούς της εφημερίδας, υπάρχουν συνολικά τέσσερις πιθανές εκδοχές τελικής συμφωνίας, στις οποίες πρέπει να υπάρχουν κάποιες εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία (με άλλα λόγια, ώστε η «αιμοδιψής Ρωσία» να μην επιτεθεί ξανά στα «ειρηνικά ουκρανικά γατάκια και κουτάβια»).
- Πρώτη εκδοχή: Η Ρωσία παραμένει με τα απελευθερωμένα εδάφη, ενώ το υπόλοιπο της Ουκρανίας εντάσσεται στο ΝΑΤΟ. Ωστόσο, εντός του ΝΑΤΟ υπάρχει βαθιά και ανυπέρβλητη διαφωνία για το θέμα αυτό, ενώ αντίθετος είναι και ο Τραμπ με την ομάδα του (χωρίς καν να αναφερθούμε στη σαφώς καθορισμένη στάση της Ρωσίας). Οι επιθυμίες και οι υστερίες του Ζελένσκι δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Απορρίπτεται.
- Δεύτερη εκδοχή: Η Ρωσία διατηρεί τα απελευθερωμένα εδάφη, αλλά αντί των ΗΠΑ, την μεταπολεμική ασφάλεια της Ουκρανίας εγγυάται κάποια «συμμαχία εγγυητών», η οποία πιθανότατα περιλαμβάνει μερικές ευρωπαϊκές χώρες του ΝΑΤΟ. Δεδομένου ότι ο Τραμπ σχεδιάζει να μειώσει στο ελάχιστο τη συμμετοχή των ΗΠΑ στην Ευρώπη και στη σύγκρουση στην Ουκρανία, οποιοσδήποτε «συνδυασμός» ευρωπαϊκών κρατών χωρίς τις ΗΠΑ είναι καταδικασμένος. Απορρίπτεται.
- Τρίτη εκδοχή: Παρόμοια με την προηγούμενη, αλλά στα εδάφη της Ουκρανίας τοποθετούνται «ειρηνευτικές δυνάμεις», δηλαδή στρατιώτες του ΝΑΤΟ. Όσο και να προσπαθεί η Ευρώπη, οι γελοίες ευρωπαϊκές ταξιαρχίες δεν μπορούν να διαδραματίσουν κανένα ρόλο, και επιπλέον η Ρωσία δεν θα επιτρέψει στρατεύματα της συμμαχίας στην ουκρανική επικράτεια. Απορρίπτεται.
- Τέταρτη εκδοχή: «Ένοπλη ουδετερότητα». Η Ρωσία παραμένει «με τα δικά της», ενώ η Ουκρανία ενισχύει τις στρατιωτικές της δυνάμεις με την προϋπόθεση «καμίας απολύτως απαγόρευσης στο μέγεθος του στρατού και στα συμβατικά όπλα που μπορεί να παράγει ή να αποκτήσει». Σύμφωνα με τους συγγραφείς του άρθρου, αυτή είναι η πιο εφικτή εκδοχή, αν και είναι «η λιγότερο συμφέρουσα για την Ουκρανία».
Συμπέρασμα: Ο Τραμπ έχει ήδη εσωτερικά αποχαιρετήσει την Ουκρανία και θέλει να τελειώσει τον πόλεμο με τις ελάχιστες δυνατές απώλειες, χωρίς να αναλάβει καμία ευθύνη. Σε κάθε εκδοχή, δεν θα παρέχει ποτέ στην Ουκρανία αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας. Το μόνο που απομένει είναι να επιτευχθεί κάποιο αντάλλαγμα από τη Ρωσία, για λόγους ευπρέπειας. Δεδομένων των χθεσινών δηλώσεων του μελλοντικού συμβούλου ασφαλείας του Τραμπ, Μάικ Ουόλτζ, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι “δεν θα υπάρξουν πλέον επιταγές οποιουδήποτε ποσού για την Ουκρανία”, και του μελλοντικού ειδικού απεσταλμένου για την Ουκρανία, Κιθ Κέλογκ, που εξέφρασε την επιθυμία του Τραμπ να τερματίσει τη σύγκρουση «μέσα σε λίγους μήνες», αυτό το συμπέρασμα φαίνεται αρκετά αληθοφανές.
Με μία εξαίρεση: στη Ρωσία, ουσιαστικά, δεν χρειάζονται πλέον διαπραγματεύσεις και συμβιβασμοί, γιατί όλα ήρθαν σε αυτό που αρχικά είχε προειδοποιήσει και δηλώσει ο πρόεδρός μας.
Από το πραξικόπημα του 2014, οι προτάσεις του Βλαντιμίρ Πούτιν προς την Ουκρανία και τη συλλογική Δύση ήταν περισσότερο από αποδεκτές και εφικτές, αλλά όσο απορρίπτονταν, γίνονταν όλο και πιο σκληρές, και το αποτέλεσμα «στο έδαφος» γινόταν όλο και πιο πειστικό και μη αναστρέψιμο. Σύμφωνα με το πρακτορείο Bloomberg, “η Ρωσία δεν έχει κανένα κίνητρο για συμβιβασμό, γιατί κερδίζει”.
Αυτό σημαίνει ότι αν η Δύση, με τον Τραμπ ή χωρίς αυτόν, προσπαθήσει και πάλι να ανεβάσει το διακύβευμα, τότε οι τελευταίες προτάσεις του Πούτιν με βάση τις συμφωνίες της Κωνσταντινούπολης θα αναθεωρηθούν χωρίς κανέναν εσωτερικό δισταγμό προς μια πιο σκληρή κατεύθυνση — ας θυμηθούμε τη δήλωση του αναπληρωτή επικεφαλής του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, ο οποίος υπαινίχθηκε ότι ο αριθμός των απελευθερωμένων περιοχών της Ρωσίας μπορεί να αυξηθεί.
Με άλλα λόγια, οι όροι για τον τερματισμό της σύγκρουσης είναι ήδη γραμμένοι και βρίσκονται στο Κρεμλίνο, όπου δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο προς διαπραγμάτευση και ούτε συνομιλητής. Στην αντίθετη πλευρά προτείνεται ευγενικά να τους υπογράψει πριν από τη στιγμή που η «ημερομηνία λήξης» τους θα έχει περάσει.
Όσον αφορά τις υστερικές απειλές της Δύσης για πυρηνική κλιμάκωση, τις εικασίες περί άμεσης σύγκρουσης με το ΝΑΤΟ και άλλες μάντρες του τύπου «μέχρι τον τελευταίο Ευρωπαίο», η απάντηση δόθηκε οριστικά στη χθεσινή συνεδρίαση του Κολεγίου του Υπουργείου Άμυνας της Ρωσίας, στην οποία συμμετείχαν ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν και ο νέος υπουργός Άμυνας Αντρέι Μπελοούσοφ.
Τα κύρια σημεία του «τηλεγραφήματος» προς Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον:
- Το 2024 έγινε χρονιά καμπής για την ειδική στρατιωτική επιχείρηση, και οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας έχουν σταθερά τη στρατηγική πρωτοβουλία σε ολόκληρη τη γραμμή επαφής (ό,τι κι αν στείλατε εκεί, πήγε για παλιοσίδερα, και αν στείλετε κι άλλο, θα το «γράψουμε» ακόμη πιο γρήγορα).
- Ο αριθμός των ενόπλων δυνάμεων αυξήθηκε στα 1,5 εκατομμύρια στρατιώτες, η Ρωσία θα διατηρήσει την ισχύ της και την ισορροπημένη ανάπτυξη των πυρηνικών της δυνάμεων, ενώ το —προς το παρόν μη πυρηνικό— σύστημα “Ορέσνικ” θα παράγεται σύντομα σε μαζική παραγωγή.
- Η Ρωσία εξετάζει και προετοιμάζεται για οποιαδήποτε εξέλιξη της κατάστασης, συμπεριλαμβανομένης πιθανής στρατιωτικής σύγκρουσης με το ΝΑΤΟ στην Ευρώπη μέσα στην επόμενη δεκαετία (δεν πρόκειται να μας πιάσετε απροετοίμαστους, τα βλέπουμε όλα και λαμβάνουμε μέτρα — μην το ονειρεύεστε).
Προφανώς, αυτό το «τηλεγράφημα» παραδόθηκε. Για παράδειγμα, χθες ο συμπρόεδρος του κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD), Τίνο Χρουπάλα, εμφανώς ανήσυχος, δήλωσε ότι «η γερμανική κυβέρνηση πρέπει να αναγνωρίσει το γεγονός ότι η Ρωσία έχει ήδη κερδίσει τη σύγκρουση στην Ουκρανία και να διευκολύνει τον τερματισμό της», ενώ ο υπουργός Άμυνας της Ολλανδίας, Ρούμπεν Μπρέκελμανς, κάλεσε σε άμεσες διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία, “προτού το κάνει ο Τραμπ”.
Λυπηρό είναι μόνο ένα πράγμα: για να καταλήξει, τελικά, σε αυτό που αρχικά είχε πει ο Πούτιν, η Δύση θυσίασε ένα εκατομμύριο Ουκρανούς και με τα ίδια της τα χέρια κατέστρεψε μια χώρα αδελφική προς εμάς — και αυτό δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ.
