Μετάφραση: Απολλόδωρος
27 Απριλίου 2023 | Gary D. Barnett | Διαβάστε το εδώ
“Η υπακοή είναι το μεγαλύτερο καταφύγιο των αδύναμων και των δειλών ανθρώπων”!
~ Mehmet Murat ildan
Μερικές φορές, προκειμένου να καθαρίσει ο αέρας, είναι απαραίτητο να εκθέσουμε τον πραγματικό κίνδυνο για την ελευθερία μας, αντί να επικεντρωνόμαστε απλώς στα προφανή κακά που μας περιβάλλουν. Αυτά τα προφανή κακά αποτελούνται φυσικά από το κράτος, την κυβέρνηση, τους εγκληματίες πολιτικούς, τους εκτελεστές τους στην αστυνομία και το στρατό, και τους επικεφαλής των επιχειρήσεων και των τραπεζών, οι οποίοι στην πραγματικότητα ελέγχουν την κυβέρνηση και, επομένως, τους ανθρώπους. Ναι, αυτοί είναι κακοί άνθρωποι και οντότητες που επιδιώκουν την εξουσία και τον έλεγχο, αλλά είναι αυτοί το μόνο πραγματικό πρόβλημα; Οι περισσότεροι θα ισχυρίζονταν ότι το πραγματικό πρόβλημα έγκειται στους άλλους, και ποτέ δεν αναλαμβάνουν οι ίδιοι οποιαδήποτε ευθύνη. Το αν αυτό είναι απλώς ένα ανθρώπινο χαρακτηριστικό αποφυγής ή σκόπιμης εξαπάτησης δεν έχει σημασία, καθώς καταλήγει στην κάλυψη των γεγονότων για την απόκρυψη της αλήθειας προκειμένου να αποφύγουν κάθε ευθύνη.
Η τυραννία και η ολοκληρωτική διακυβέρνηση, ή οποιαδήποτε διακυβέρνηση επί των άλλων για το θέμα αυτό, βασίζεται στο γεγονός ότι οι περισσότεροι κανόνες γίνονται οικειοθελώς αποδεκτοί, και συνήθως αγκαλιάζονται από το συλλογικό πληβιακό κοπάδι. Η σχέση αφέντη/σκλάβου δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει χωρίς τον σκλάβο. Μόλις οποιοδήποτε άτομο αποφασίσει να είναι ελεύθερο, είναι ελεύθερο, επειδή το μυαλό και η ψυχή του είναι ελεύθερα. Αυτή η πραγματικότητα παραβλέπεται από τον γενικό πληθυσμό, διότι οι αντιξοότητες αποφεύγονται με κάθε κόστος, καθώς οι μάζες επιλέγουν οικειοθελώς να αποδεχτούν τη δική τους δουλοπαροικία για να αποκτήσουν δήθεν ψεύτικη ασφάλεια. Αυτό δεν θα αποτελούσε τόσο μνημειώδες πρόβλημα, εκτός αν οι περισσότεροι από όλους εκείνους που αποδέχονται σκόπιμα την κυριαρχία, περιμένουν από όλους τους άλλους να ενεργούν με τον ίδιο τρόπο. Περιμένουν, καθώς η επιλεγμένη συνθήκη τους είναι η υπακοή και η υποταγή στο κράτος, ότι όλοι θα υπόκεινται στην κυβερνητική κυριαρχία, και ως εκ τούτου, τα ελεύθερα και κυρίαρχα άτομα αντιμετωπίζονται με κακό μάτι, λογοκρίνονται, περιθωριοποιούνται και καταριούνται.
Η συμμόρφωση, η υποταγή και η υπακοή απέναντι σε κάθε κυβερνητικό σύστημα που επιδιώκει την κυριαρχία, είναι σαν ένας κακοήθης καρκίνος που εξαπλώνεται σε όλο τον πληθυσμό στο σύνολό του. Βασίζεται εξ ολοκλήρου στο φόβο και τη δειλία, και την επακόλουθη άρνηση να αποδεχτούν την αλήθεια, να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε δυσκολία ή να αναλάβουν οποιαδήποτε προσωπική ευθύνη για την προστασία της ζωής και της ελευθερίας τους. Αυτό που ξεχνιέται είναι ότι κανένα κράτος δεν μπορεί να υπάρξει αν οι μάζες δεν του επιτρέψουν να υπάρξει. Η τυραννία δεν μπορεί να ευδοκιμήσει σε οποιαδήποτε κοινωνία της οποίας οι κάτοικοι είναι πρόθυμοι να αναιρέσουν το κράτος υπέρ της ελευθερίας. Καμμία κυβέρνηση δεν μπορεί να αποκτήσει εξουσία, αν οι άνθρωποι δεν της δώσουν οικειοθελώς αυτή την εξουσία. Αυτό αποδεικνύεται στην παράλογη πράξη της ψηφοφορίας, όπου ο πληθυσμός συγκεντρώνεται για να “εκλέξει” μια τάξη αφεντικών που θα τον κυβερνήσει. Αυτό γίνεται οικειοθελώς, επιλέγοντας σκόπιμα έναν βασιλιά και την αυλή του για να διεκδικήσουν την εξουσία πάνω στον λαό. Όταν κάποιος είναι σε θέση να κατανοήσει ότι αυτή η απάτη με την ψηφοφορία είναι ένα τέχνασμα και προορίζεται μόνο ως επιβεβαίωση της εθελοντικής διακυβέρνησης και τίποτα περισσότερο, τότε γιατί να συνεχίσει να ψάχνει για πολιτικούς σωτήρες αντί να κοιτάξει στον εαυτό του;
Οι κυβερνήσεις λένε ψέματα, οι πολιτικοί λένε ψέματα, οι φασίστες λένε ψέματα και τα ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης λένε ψέματα. Το χειρότερο όμως είναι εκείνοι που παραμένουν σιωπηλοί μπροστά στον πόλεμο, τις δολοφονίες, τις σφαγές, τα βασανιστήρια, τα λουκέτα, την παιδεραστία, την εμπορία παιδιών και την οικονομική καταστροφή. Με αυτή την απαθή συμπεριφορά, αφήνουν τα ψέματα της άρχουσας τάξης να σταθούν, και ακόμα χειρότερα, με τη σιωπή και τη μη δράση τους, επικυρώνουν τις φρικαλεότητες που διαπράττει το κράτος στο όνομά τους. Πολλοί, ειδικά σε αυτή τη χώρα που λέγεται Αμερική, όχι μόνο σιωπούν, αλλά τιμούν και επικροτούν την τρομοκρατία που διαπράττεται από αυτό που αποκαλούν “τη χώρα τους”. Αυτή η αποτρόπαια συμπεριφορά μπορεί να παρατηρηθεί σε κάθε αθλητικό γεγονός, σε κάθε συναυλία, στις περισσότερες εκκλησίες και σε κάθε μεγάλη συγκέντρωση ανθρώπων, ειδικά όταν όλοι αποτελούν μέρος του συλλογικού κοπαδιού σε κάθε περιβάλλον ψωμιού και τσίρκου.
Εκείνοι που στέκονται ενάντια στο κράτος είναι μια τεράστια μειοψηφία και έχουν στοχοποιηθεί εδώ και αρκετό καιρό- από την ακραία λογοκρισία, την απομάκρυνση από αυτή την αξιοθρήνητη κοινωνία, μέχρι την απόλυτη βία εναντίον τους. Αυτό θα επιδεινωθεί μόνο, καθώς η διαφωνία, ειδικά όταν τόσο λίγοι είναι πρόθυμοι να επαναστατήσουν και να μην υπακούσουν, θα φέρει στην επιφάνεια τους κρατικούς εκτελεστές, αλλά θα φέρει επίσης στην επιφάνεια τα κατακάθια και τα καρφιά της κοινωνίας, εκείνους τους κομφορμιστές που επιδιώκουν την εξάρτηση και κρύβονται πίσω από το κράτος.
Όπως έγραψα πριν από μια δεκαετία:
“Στην Αμερική σήμερα, οι πολλοί κυβερνώνται από τους λίγους. Οι πολλοί επιτρέπουν αυτή την τυραννία οικειοθελώς και με ανοιχτές αγκάλες. Οι μόνοι άνθρωποι που μπορούν να υποταχθούν στην υποτέλεια είναι εκείνοι που το επιλέγουν. Διότι οι άνθρωποι που προσκολλώνται με πάθος στην ελευθερία δεν μπορούν ποτέ να κυβερνηθούν και δεν θα επιτρέψουν ποτέ να τους αφαιρεθεί η ελευθερία τους. Αυτοί είναι οι άνθρωποι της αλήθειας και του χαρακτήρα, και δυστυχώς, αποτελούν την ακραία μειοψηφία. Αυτοί οι άνδρες με ακεραιότητα βρίσκονται τώρα κατευθείαν στο στόχαστρο αυτής της ολιγαρχίας που ονομάζεται Αμερική, και χωρίς αυτούς, η υπόλοιπη κοινωνία είναι καταδικασμένη σε μια ζωή δουλοπαροικίας”.
Αρχίζει άραγε να εισχωρεί κάποια διαύγεια της πραγματικότητας στο μυαλό εκείνων που αρχίζουν να αναρωτιούνται για τη δική τους ελευθερία; Δεν είναι προφανές ότι η βασική αιτία της απώλειας της ελευθερίας μας ζει στο μυαλό και το σώμα των περισσότερων απλών πολιτών; Δεν είναι προφανές ότι η σιωπή και η αδιαφορία και η έλλειψη ραχοκοκαλιάς είναι ο πυρήνας των προβλημάτων μας; Είναι εύκολο να κατηγορήσουμε τους αποδεκτούς ανταγωνιστές που ονομάζονται κυβέρνηση, κυβερνήτες και οι εκτελεστές τους. Είναι εύκολο να κατηγορήσουμε τη μία ή την άλλη πλευρά σε μια χώρα που είναι διχασμένη στη μέση και χαρακτηρίζεται θλιβερά ως κόκκινη ή μπλε, ή μαύρη ή λευκή. Είναι εύκολο να είσαι τεμπέλης και δειλός μπροστά στις αντιξοότητες, αλλά δεν είναι εύκολο να αντιμετωπίσεις τις πολύ ακραίες συνέπειες αυτής της έλλειψης θάρρους από εκείνους που έχουν προκαλέσει τόση δυστυχία στους άλλους.
Ναι, η σκληρή αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι που συμμορφώνονται με τα δρακόντεια μέτρα που δρομολογούνται από το κράτος, οι περισσότεροι που έχουν υποκύψει στις κυβερνητικές εντολές, οι περισσότεροι που εξετάζουν μόνο τη δική τους προσωπική προσωρινή θέση, όλοι όσοι αγνοούν τη δυσχερή θέση των θυμάτων των επιθετικών πολέμων και της ολοκληρωτικής διακυβέρνησης, και όλοι όσοι υπακούουν κατ’ εντολή, στην πραγματικότητα φταίνε σε μεγάλο βαθμό για τη δική τους υποδούλωση και την υποδούλωση των άλλων.
Εσείς, ο καθένας από εσάς, είστε πλήρως υπεύθυνοι για τις δικές σας πράξεις και μη πράξεις. Εσείς προκαλείτε τη δική σας υποδούλωση με τη δειλία σας και την απροθυμία σας να πείτε απλά όχι σε αυτή την αποτρόπαια κυβέρνηση και το κράτος. Εσείς που χειροκροτείτε αυτόν τον δολοφονικό στρατό ενώ σφάζει αθώους σε όλο τον κόσμο, και εσείς που κρύβεστε στις σκιές όταν οι γείτονές σας βρίσκονται σε κίνδυνο λόγω της κρατικής τυραννίας, είστε το πρόβλημα. Η υπακοή οδηγεί στη σκλαβιά, και η ανυπακοή οδηγεί στην ελευθερία. Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό από τις μάζες αν ποτέ αυτή η χώρα πρόκειται να είναι ελεύθερη ή να έχει κάποια αξία.
Εσείς που ισχυρίζεστε ότι είστε ξεχωριστοί και αξίζετε περισσότερα μόνο λόγω του χρώματος του δέρματός σας, των σεξουαλικών σας παρανοήσεων, της κουλτούρας σας, της ιδιότητας σας ως μειονότητα ή του πολιτικού σας κόμματος, φταίτε επίσης για την κατάντια μας. Ο διχασμός υποδαυλίζεται πάντα σκόπιμα από εκείνους που επιδιώκουν την εξουσία, ώστε να είναι σε θέση να αποκτήσουν τον έλεγχο, αλλά υλοποιείται από τους ίδιους τους ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι θέλουν “ίση” μεταχείριση. Η διαίρεση καταστρέφει τη δίκαιη μεταχείριση των ατόμων και φέρνει όλους εναντίον όλων. Η υποκρισία και η αντίφαση σε αυτό το επίπεδο είναι ανόητες, καθώς ο καθένας από εσάς αναζητά εχθρούς μεταξύ σας, αντί να ζείτε και να εργάζεστε μαζί αρμονικά ενάντια στα κρατικά τέρατα. Πόσο παράλογη είναι αυτή η αντιστροφή της λογικής, και η προσπάθεια στην ηλιθιότητα;
Κάθε πράξη συμμόρφωσης και υπακοής στην τυραννία, χτυπάει άλλο ένα καρφί στο φέρετρο της ελευθερίας. Όταν πραγματικά θέλετε να μάθετε πώς να ξεφύγετε από αυτή την τρέλα, όταν αναζητάτε και απαιτείτε εύκολες και αδύνατες λύσεις από τους άλλους αντί για τον εαυτό σας, όταν νομίζετε ότι έχετε βαρεθεί και δεν θέλετε να επιτρέψετε να συνεχιστεί αυτή η δυστυχία, και όταν πραγματικά θέλετε να δείτε και να αντιμετωπίσετε τον πραγματικό σας εχθρό- απλά κοιτάξτε στον καθρέφτη!
“Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο η ειδικότητα της κυβέρνησης δεν είναι να υπακούει, αλλά να επιβάλλει την υπακοή. Και μια κυβέρνηση είναι κυβέρνηση μόνο όσο μπορεί να κάνει τον εαυτό της να υπακούει, και γι’ αυτό προσπαθεί πάντα γι’ αυτό και δεν θα εγκαταλείψει ποτέ πρόθυμα την εξουσία της”.
~ Leo Tolstoy, The Kingdom of God Is Within You (Η Βασιλεία του Θεού είναι μέσα σας)
—Δικτυογραφία :
The Compliant and Obedient Are Freedom’s Cancer – garydbarnett.com
https://www.garydbarnett.com/
