Άλλοι από ιδεολογικές καταβολές, άλλοι από εμπειρικά ερεθίσματα, λίγο πολύ όλοι έχουμε αποδεχτεί ως απαράβατο πανανθρώπινο κανόνα τον ιστορικό υλισμό. Ότι δηλαδή η οικονομία κινεί την ιστορία. Κάθε τι άλλο ανήκει σε ένα ιδεαλιστικό εποικοδόμημα που θεωρούμε πως έχει αξία να το δούμε, μόνο στην έκταση που αυτό συνεισφέρει στην οικονομική διαδικασία. Τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους τους απασχολεί η καταναλωτική και σαρκική ευδαιμονία και η ματαιοδοξία που εκφράζουν μέσα από αυτό.
Όσοι λοιπόν ασχολούνται πολιτικά με τον
τρόπο μεγιστοποίησης του οικονομικού (κυρίως ατομικού) αποτελέσματος, εξασφαλίζουν σίγουρα «ευήκοα ώτα» μεταξύ των ψηφοφόρων. Όσοι όμως καταφεύγουν στο ιδεαλιστικό εποικοδόμημα (αξίες, θεσμούς, πολιτεύματα κ.λ.π.) δεν καταφέρνουν να τους ακούσει ούτε η ίδια η μάνα τους. Γι’ αυτό και η θεατρική σύγκρουση μεταξύ των επαγγελματιών πολιτικών και των κομμάτων, που γνωρίζουν άριστα την πιο πάνω πραγματικότητα και την ανθρώπινη φύση, είναι γύρω από το οικονομικό όφελος ή την οικονομική ζημιά, ακόμα και σε ατομικό επίπεδο.
Γι’ αυτό και κάθε μέρα βλέπουμε στα ΜΜΕ να ασχολούνται με τις αυξήσεις ή τις μειώσεις, με τα επιδόματα, με τους μισθούς και τις συντάξεις και με τα οικονομικά σκάνδαλα και όχι με τμήματα του εποικοδομήματος, με αξίες, με θεσμούς, με τη λειτουργία του πολιτεύματος, με τη συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις κ.λ.π. Την μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου δεν την ενδιαφέρουν αυτά, γι’ αυτό και τα ΜΜΕ που θέλουν ακροαματικότητες, καταφεύγουν στα πρώτα.
Όμως, ο τομέας της οικονομίας δεν είναι για απλούς καθημερινούς ανθρώπους ή για ιδεολόγους πολιτικούς. Εκεί, την ιστορία την κινούν «γκάνγκστερς» του χρήματος, απατεώνες με λευκό περιλαίμιο, αδίστακτοι έμποροι ματαιοδοξίας και ελπίδων και κοινοί ληστές που δεν έχουν ακόμα συλληφθεί. Ο τομέας αυτός είναι άγριος, όπως εξάλλου άγρια και γεμάτη πολέμους είναι ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία που κινείται από αυτούς.
Για να αλλάξει η ιστορική πορεία, θα πρέπει να αλλάξει και ο άνθρωπος και να σηκωθεί λίγο πιο πάνω από απλά ένα καταναλωτικό μέσο.
