Μερικές φορές το έλεος είναι κάτι επίπλαστο και παροδικό γιατί δεν έχει γίνει κατανοητή η πραγματική αρχή του. Η γνήσια, μη προσποιητή συμπόνια μπορεί να πηγάσει μόνο αφού ανακαλύψουμε την πραγματική μας κατάσταση.
Παρατηρώντας τους περιορισμούς μας, τις συγκρούσεις μας, τις εξαρτήσεις μας κτλ, αποκτούμε επίσης επίγνωση της δυστυχίας των άλλων και η δική μας εμπειρία μπορεί να αποτελέσει τη βάση ή το μοντέλο για να κατανοήσουμε και να βοηθάμε καλύτερα τους άλλους γύρω μας.
Η μοναδική πηγή κάθε είδους ωφέλειας για τους άλλους είναι η επίγνωση της δικής μας κατάστασης. Όταν ξέρουμε πως να βοηθούμε τον ίδιο τον εαυτό μας και να συνεργαζόμαστε μαζί του, μπορούμε πραγματικά να ωφελήσουμε τους άλλους και το έλεος θα πηγάσει αυθόρμητα, χωρίς να υπάρχει ανάγκη συμμόρφωσης ως προς τους κανόνες συμπεριφοράς κάποιου δεδομένου δόγματος.
Το παραπάνω είναι απόσπασμα από το βιβλίο “Τζοκτσεν”
Ο λόγος που το έγραψα είναι γιατί τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι αναλώνονται στο έλεος και την αγωνία για τους άλλους, κυρίως για τους κατατρεγμένους. Μάλιστα είναι τόση η αγωνία τους που δε διστάζουν να χαρακτηρίζουν αβίαστα όσους δεν εκφράζουν παρόμοιες ανησυχίες ή οι ανησυχίες τους είναι αντίρροπες και σε διαφορετικό πλαίσιο.
Εντυπωσιάζομαι πως ξεσπούν κάθε τόσο “μόδες” που αφορούν κοινωνικά θέματα, πως δημιουργείται ένας πυρήνας από ανθρώπους που συντάσσονται με κοινές ανησυχίες μέχρι να ξεσπάσει ένα άλλο κοινωνικό φαινόμενο και ασχοληθούν με το καινούργιο πρόβλημα. Επίσης εντυπωσιακό βρίσκω την “υποχρεωτική” συλλογικότητα που θα σε χαρακτηρίσει προοδευτικό και ανήσυχο πνεύμα. Σε όλες τις αρχαίες φιλοσοφίες ανεξαρτήτου γεωγραφικής προελεύσεως το ζητούμενο είναι το εγώ και όχι το εμείς.
Όταν το εγώ νοσεί θα μεταδώσει την ασθένεια του και στο εμείς.
Πιθανόν το να μην ασχολούμαστε με το εγώ αλλά να μπαίνουμε με τα μπούνια στο εμείς να αποτελεί ένα είδος φάρμακού για την “νόσο” μας που έχει όμως προσωρινή θεραπεία.
K.K.
