Πως είναι δυνατόν να είναι ένας ο Θεός μα τα δικά μου μάτια αλλιώτικα να βλέπουν;
Πως είναι δυνατόν χρόνια ολάκερα να πορεύομαι σε μονοπάτια που πίστευα ότι οδηγούσαν στον Θεό κι όμως παρηγοριά δεν μπόρεσα να βρω;
Πως είναι δυνατόν να θεωρούσα ότι έπρεπε στους ανθρώπους γύρω μου να μιλώ για έναν Θεό άτεγκτο και σκληρό;
Πως είναι δυνατόν να θεωρούσα πως ο παράδεισος σε εμένα μόνο ανήκει και ο Χριστός μονάχα εμένα περιμένει;
Θυμάμαι, μια ιστορία που κάποτε είχα διαβάσει για έναν μοναχό που αγωνιζόταν το πάθος του να κόψει. Που κάθε ημέρα έφευγε από το μοναστήρι να πάει το πάθος το δικό του να ικανοποιήσει. Μα όταν κάποτε επέστρεφε έκλαιγε και θρηνούσε. Συγχώρεση ζητούσε και υποσχόταν πως πάλι θα αγωνιστεί. Κι ο διάβολος χαιρόταν και ήταν απόλυτα βέβαιος ότι στο τέλος θα του πάρει την Ψυχή. Κάθε ημέρα πήγαινε ο διάβολος κι έκανε τα παράπονα του σε Εσένα γιατί τον άνθρωπο αυτό να συγχωρείς. Θυμάμαι ακόμα, Κύριε, τον τρόπο που αντέδρασες. Όταν ο μοναχός ακόμα μια φορά αμάρτησε κι ήρθε συγχώρεση να σου γυρέψει για πολλοστή φορά, την ώρα που ο διάβολος ακόνιζε τα νύχια του και ετοιμαζόταν να του πάρει την ψυχή, Εσύ την ώρα που θρηνούσε το σπλαχνικό του χέρι Σου, άπλωσες ξαφνικά, κι έσωσες των Ψυχή του από τα νύχια του διαβόλου. Και λύσσαξε ο διάβολος με το πολύ Σου έλεος.
Μέσα στα τόσα χρόνια ποτέ δεν κατάλαβα πως ο Θεός μου, πως ο Θεός που τόλμησα στους άλλους για Εκείνον να μιλώ, δεν ήταν ο Θεός ο αληθινός. Αλλά ήταν ο δικός μου ο Θεός. Ήταν της φιλαυτίας και των παθών μου ο Θεός.
Οφείλω να στο πω και με ταπείνωση να σε παρακαλέσω να με συγχωρέσεις. Γιατί εκείνος ο Θεός που μίλησα σε εσένα, εκείνος ο Θεός που εγώ σε έκανα να στέκεσαι μακριά Του, ήταν εκείνος ο Θεός που στον καθρέπτη αντίκριζα. Ήταν το είδωλο μου. Κι έπρεπε ετούτο το πρωί να σπάσει ο καθρέπτης που τόσα χρόνια μέσα του κοιτούσα, και να χαθεί το είδωλο που δεν μπόρεσε ποτέ χαρά να δώσει στην καρδιά μου. Το είδωλο μου που φάνταζε όμορφο, ηθικό, γεμάτο από αγάπη, που όμως με είχε κλείσει και κλειδώσει σε φυλακή δίχως να μπαίνει ούτε μια στάλα ήλιος.
Είναι η πρώτη μου φορά που στέκομαι με ειλικρίνεια μπροστά σου δίχως το προσωπείο μου, δίχως τους ρόλους που υποδύθηκα, πια να υποδύομαι. Να σου ζητήσω τώρα που ο καθρέπτης έσπασε και χάθηκε το είδωλο που νόμιζα Θεό αληθινό, εσύ που σε βασάνισα να σε παρακαλέσω να με συγχωρέσεις. Κι αισθάνομαι μέσα μου, πρώτη φορά χαρά γιατί μπροστά στο ξεγυμνώθηκα κι ήρθαν στο φανερό όλα όσα χρόνια ολάκερα σου έκρυβα.
Μήπως μπορέσεις κάποτε κι εσύ, εμένα να με συγχωρέσεις που τον Αληθινό Χριστό, δεν είδες στη ζωή μου κι από τα χείλη μου δεν άκουσες. Εκείνον τον Χριστό που όλους τους σπλαχνίζεται και δεν τους κατακρίνει. Εκείνον τον Χριστό που δεν κουράστηκε ποτέ την πόρτα της καρδιάς σου να χτυπά και υπομονετικά να περιμένει εσύ να του ανοίξεις.
*ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΣΤΟ YOUTUBE: «ΤΑ ΕΡΗΜΟΠΟΥΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ».
