ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ: Επειδή πολύς λόγος γίνεται περί αποτείχισης ή μη τώρα που η κρατούσα εκκλησία οδεύει προς την πλήρη ένωση με τον Πάπα, επιλέξαμε να δημοσιεύσουμε μια σειρά σχετικών άρθρων από το βιβλίο του π.Θεοδώρου Ζήση «Δέν εἶναι σχίσμα ἡ Ἀποτείχιση. Ὀφειλόμενες ἐξηγήσεις» Σειρά Καιρός, τεύχος 24
Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr
Δεν είναι σχίσμα η Αποτείχιση
(Μέρος Γ’)
ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ
ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
2. Γιατί θεσπίσθηκε ὁ 15ος Κανών;
Αὐτό πού ἐνδιέφερε τούς Πατέρες τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου τήν περίοδο πού συνεκλήθη ἦταν νά ἀποτρέψουν τήν δημιουργία σχισμάτων στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Εἶχε προηγηθῆ ἡ ἐμφάνιση τῶν μεγάλων αἱρέσεων μέ τελευταία αὐτή τῆς Εἰκονομαχίας, πού πρόσφατα εἶχε καταδικασθῆ καί ἡττηθῆ μέ τήν ἀναστήλωση τῶν εἰκόνων (843), καί ἡ Ἐκκλησία εἶχε θριαμβεύσει. Δέν θά ἤθελαν λοιπόν νέες διαιρέσεις καί ἀναστατώσεις. Προέβλεπαν ὅτι, ἐπειδή ὁ Διάβολος δέν μπόρεσε μέ τίς αἱρέσεις νά διασπάσει τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, θά ἐπιχειροῦσε τώρα νά τήν πλήξει μέ τήν δημιουργία σχισμάτων, προβάλλοντας διοικητικά, οἰκονομικά καί ἄλλα σκάνδαλα ἐκκλησιαστικῶν ἀξιωματούχων.
Τό λέγει σαφῶς ἡ Σύνοδος στήν ἀρχή τοῦ 13ου Κανόνος: «Τάς τῶν αἱρετικῶν ζιζανίων ἐπισποράς ἐν τῇ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίᾳ ὁ παμπόνηρος καταβαλών, καί ταύτας ὁρῶν τῇ μαχαίρᾳ τοῦ Πνεύματος ἐκτεμνομένας προρρίζους, ἐφ᾽ ἑτέραν ἦλθε μεθοδείας ὁδόν, τῇ τῶν σχισματικῶν μανίᾳ τό Χριστοῦ Σῶμα μερίζειν ἐπιχειρῶν». Νομοθετεῖ λοιπόν, ὅπως προείπαμε, μέ τούς τρεῖς κανόνες (13, 14 καί 15) ὅτι ὅποιοι κληρικοί στρέφονται ἐναντίον τοῦ ἐπισκόπου, τοῦ μητροπολίτου καί τοῦ πατριάρχου ἐπικαλούμενοι διάφορα ἀτοπήματα, «ἐγκλήματα», καί διακόπτουν τήν κοινωνία μαζί του ὡς καί τήν μνημόνευση τοῦ ὀνόματός του στίς ἱερές ἀκολουθίες, πρίν νά ὑπάρξει μάλιστα συνοδική ἀπόφαση καί καταδίκη, αὐτοί πρέπει νά καθαιροῦνται. Στίς περιπτώσεις αὐτές ἀπαγορεύεται ἡ διακοπή μνημοσύνου, ἡ ἀποτείχιση.
Γιά νά μή θεωρηθεῖ ὅμως ὅτι ἡ διακοπή μνημοσύνου, ἡ ἀποτείχιση, ἀπαγορεύεται παντελῶς, ὅτι εἶναι κάτι πού δέν πρέπει οὔτε νά συζητεῖται οὔτε νά ἐνθαρρύνεται, καί ἐπειδή ἡ αἵρεση, ὡς προσβολή τῆς πίστεως, τῶν δογμάτων, εἶναι χειρότερο κακό, μεγαλύτερος κίνδυνος γιά τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τό σχίσμα, γι᾽ αὐτό οἱ Πατέρες τῆς Συνόδου στό δεύτερο μισό τοῦ 15ου Κανόνος ὁρίζουν καί θεσπίζουν ὅτι ὅσα προηγουμένως ὁρίσθηκαν, ἡ μή διακοπή δηλαδή μνημοσύνου, δέν ἰσχύουν στήν περίπτωση πού ὁ ἐπίσκοπος, ὁ μητροπολίτης, ὁ πατριάρχης κηρύσσουν αἵρεση.
Στήν περίπτωση αὐτή πρέπει ἀμέσως καί «πρό συνοδικῆς διαγνώσεως» νά ἀποτειχισθοῦμε, νά ὑψώσουμε τεῖχος ἄμυνας, νά ἀποκλείσουμε τήν αἵρεση, νά ὀχυρωθοῦμε. Ὑπάρχει, λοιπόν καμμία ἀμφιβολία ὅτι ἡ ἀποτείχιση εἶναι ἀποτείχιση ἀπό τήν αἵρεση καί ὄχι ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἀπό τούς ψευδεπισκόπους καί ὄχι ἀπό τούς ἀληθινούς ἐπισκόπους; Τόσο πολύ ἔχασαν τά μυαλά τους ἀπό τήν θολούρα τοῦ Συγκρητισμοῦ καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κάποιοι ἐπίσκοποι καί θεολόγοι, οἱ ὁποῖοι εἴτε ἀπό ἀγραμματοσύνη θεολογική εἴτε σκόπιμα, ὡς στρατευμένοι στόν Οἰκουμενισμό, ἐκφοβίζουν καί τρομοκρατοῦν τούς κληρικούς καί τούς πιστούς πώς δῆθεν ἡ διακοπή μνημοσύνου σέ βγάζει ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας καί σέ ὁδηγεῖ σέ σχίσμα; Δέν λέγει ὁ κανόνας ὅτι οἱ διακόπτοντες τό μνημόσυνο, ὄχι μόνο δέν ὑπόκεινται στήν ποινή τῆς καθαιρέσεως, ἀλλά πρέπει καί νά τιμῶνται, γιατί δέν χωρίσθηκαν ἀπό ἐπισκόπους, ἀλλά ἀπό ψευδεπισκόπους, οὔτε προκάλεσαν σχίσμα, ἀλλά προφυλάσσουν τήν Ἐκκλησία ἀπό τά σχίσματα; Θά ἀφήσουμε λοιπόν τούς αἱρετικούς οἰκουμενιστάς νά μᾶς τρομοκρατοῦν μέ τόν δῆθεν κίνδυνο σχίσματος καί μένοντας ἑνωμένοι μαζί τους θά εἴμαστε μέσα στήν Ἐκκλησία; Τότε καί μέ τούς Παπικούς, τούς Προτεστάντες, τούς Μονοφυσίτες ἑνωμένοι εἴμαστε μέσα στήν Ἐκκλησία.
(Μέρος Δ’)
3. Λανθασμένη ἡ θέση: «Ἐμεῖς μένουμε στήν Ἐκκλησία, δέν φεύγουμε». Ποιοί φεύγουν;
Προκαλεῖ ἐντύπωση ὅτι καί πρόσωπα, κατά τά ἄλλα ὀρθοδόξου φρονήματος, καί μάλιστα λόγιοι ἐπίσκοποι, πρεσβύτεροι καί καθηγηταί ἐκλαμβάνουν τήν ἀποτείχιση κακῶς ὡς χωρισμό ἀπό τήν Ἐκκλησία καί ὄχι ἀπό τήν αἵρεση καί τούς ψευδοεπισκόπους· ἰσχυρίζονται καί γράφουν καί κηρύσσουν ὅτι ἐμεῖς μένουμε μέσα στήν ἐκκλησία, δέν ἀποτειχιζόμαστε, δίνουμε τόν ἀγώνα μέσα στήν ἐκκλησία.
Γίνονται ἔτσι καλοί συνεργάτες καί βοηθοί τῶν αἱρετικῶν ψευδεπισκόπων, διότι δέν ἀφήνουν νά ὑψωθεῖ τό τεῖχος τῆς διακοπῆς τῆς κοινωνίας καί τοῦ μνημοσύνου, μέ συνέπεια ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐπί δεκαετίες τώρα νά προελαύνει ἀκάθεκτα, νά καταλαμβάνει πρόσωπα καί θεσμούς, συνόδους, ἱεραρχίες, ἱεράρχες, θεολογικές σχολές, καί ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι ὡς ἐλεύθεροι σκοπευτές νά ρίχνουμε μερικές τουφεκιές ἀπέναντι ἑνός ἐχθροῦ καί ἑνός κινδύνου μέ ἀσύγκριτη ὑπεροπλία καί ἀσύμμετρη ἀπειλή. Αὐτό ὅμως δέν κάνουμε τόσα χρόνια ἀναβάλλοντας τήν κατασκευή τοῦ τείχους; Καί δέν πρέπει τώρα βλέποντας ὅτι ὁ ἐχθρός κατέλαβε ἀκόμη καί τό τελευταῖο θεσμικό προπύργιο πού διαθέτουμε, τό συνοδικό σύστημα μέ τήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, νά βελτιώσουμε τήν στρατηγική μας, νά προσαρμόσουμε τά ἐπιτελικά μας σχέδια, νά χρησιμοποιήσουμε τόν ὁπλισμό πού μᾶς προμήθευσαν μέ Ἁγιοπνευματικές ἀποφάσεις οἱ Ἅγιοι Πατέρες; Ἀπό τό κάστρο τῆς ψευδοσυνόδου ἐξαπολύονται μύδροι καί ἀπειλές, ὑποδουλώνονται στόν Οἰκουμενισμό καί στήν Πανθρησκεία διαρκῶς περισσότεροι, αὐξάνουν οἱ συμπροσευχές καί οἱ οἰκουμενιστικές φιέστες, θρασύτατα ἐπισκοπίδια καί θεολογίσκοι διαστρεβλώνουν καί παραμορφώνουν τόν λόγο τῆς ἀληθείας καί ὡς ἄγρια θηρία τόν κατασπαράσσουν, ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Θεολόγος1, καί ἐμεῖς προβληματιζόμαστε ἀκόμη ποῦ εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἂν εἴμαστε μέσα στήν Ἐκκλησία μένοντας μέ τούς αἱρετικούς ἢ ἂν φεύγουμε ἀπό τήν Ἐκκλησία χωριζόμενοι ἀπό αὐτούς; Δέν εἶναι κατασταλαγμένο ἐκκλησιολογικό ἀξίωμα ὅτι ἡ Ἐκκλησία βρίσκεται ἐκεῖ πού ὑπάρχει ἡ ἀλήθεια, καί ὄχι ἐκεῖ πού ὑπάρχουν ἐπίσκοποι, καί πατριάρχες αἱρετικοί;
1 1. Λόγος 28ος, Θεολογικός 2ος, 2, ΕΠΕ. 4, 36: «Εἰ δέ τις θηρίον ἐστί πονηρόν καί ἀνήμερον καί ἀνεπίδεκτον πάντη λόγων θεωρίας καί θεολογίας, μή ἐμφωλευέτω ταῖς ὕλαις κακούργως καί κακοήθως, ἵνα τινός λάβηται δόγματος ἤ ρήματος, ἀθρόως προσπηδῆσαν, καί σπαράξη τούς ὑγιαίνοντας λόγους ταῖς ἐπηρείαις, ἀλλ᾽ ἔτι πόρρωθεν στηκέτω καί ἀποχωρείτω τοῦ ὄρους, ἢ λιθοβοληθήσεται καί συντριβήσεται καί ἀπολεῖται κακῶς κακός».
