Θα κάνω ένα διάλλειμα δύο άρθρων στην προαναγγελθείσα σιωπή μου. Ένα (τώρα) για τις ευρωεκλογές και ένα για την διαχείριση της βιομάζας, που σχετίζεται και με τις καλοκαιρινές πυρκαγιές.
Ολοι γνωρίζουμε, ότι η αξία αυτών των εκλογών είναι ότι συνιστούν μία επίσημη και έγκυρη δημοσκόπηση. Τα περί δράσεων στο Ευρωκοινοβούλιο είναι μπαρμπούτσαλα, που δεν τα πιστεύει κανείς, ούτε από αυτούς που τα λένε, ούτε από αυτούς που τα ακούνε (κι ας τους ψηφίζουν αυτούς που τα λένε –είναι τα κατά συνθήκη ψεύδη, που λέμε).
Ως εκ τούτου όλοι ψηφίζουν χαλαρά και πολλοί δοκιμάζουν κι άλλες επιλογές, ή εκφράζουν δυσαρέσκεια προς το κόμμα τους. Είναι μεγάλη ευκαιρία για τα μικρά εξωκοινοβουλευτικά κόμματα, όχι τόσο για να βγάλουν ευρωβουλευτές, αλλά για να δείξουν, ότι είναι υπαρκτές πολιτικές οντότητες.
Επίσης είναι ευκαιρία για αναίμακτες μονομαχίες στο εσωτερικό όλων των πολιτικών χώρων, που δημιουργούν συσχετισμούς δυνάμεων και θα καθορίσουν το ειδικό βάρος του κάθε μελλοντικού συνέταιρου σε συμμαχίες για τις εθνικές εκλογές, γι αυτό και δεν έγινε καμία προσπάθεια συνεργασίας σε κανέναν πολιτικό χώρο.
Στον χώρο του εθνικισμού και του συντηρητισμού είναι πάλι πολλοί οι μνηστήρες από τους οποίους μάλλον δύο θα βγάλουν ευρωβουλευτές, αλλά αυτό ποσώς ενοχλεί τους υπόλοιπους, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να ενισχυθεί η διαπραγματευτική τους θέση για τις επερχόμενες συμμαχίες στις επόμενες εθνικές εκλογές. Δεν το βλέπω εύκολο να κατέβει όλος ο χώρος με ενιαίο ψηφοδέλτιο, αλλά το ένστικτο της αυτοσυντήρησης δεν θα επιτρέψει να κατέβουν πάλι 15 κόμματα. [Βέβαια υπάρχουν και ψευτοκόμματα, που μοναδικό ρόλο έχουν να κόψουν ψήφους από άλλους, έστω κι αν πρόκειται για ψώνια, που κάποιοι τους παροτρύνουν.]
Οι ίδιες ανταγωνιστικές διεργασίες υπάρχουν και στον χώρο του δημοκρατικού πατριωτισμού, που με ενδιαφέρει περισσότερο και έχει πολύ μεγαλύτερη δυναμική από τα ασήμαντα ποσοστά που καταγράφει.
Θα είναι μεγάλο κέρδος για την πατρίδα να εκπροσωπηθεί αυτός ο χώρος στην επόμενη εθνική Βουλή, γιατί έτσι θα εκπέσει το «επιχείρημα» των συστημικών ξενόδουλων κομμάτων, ότι κάθε πατριωτική θέση είναι «ακροδεξιά».
Ωστόσο η φιλαρχία και οι εγωισμοί δεν έχουν επιτρέψει μέχρι σήμερα την ενότητα του δημοκρατικού πατριωτισμού και την ανάδυση του από την αφάνεια. Για να πω την αλήθεια, ήμουν πολύ απογοητευμένος, καθώς πίστευα, ότι τα κόμματα του χώρου δεν θα πάρουν αθροιστικά πάνω από 1,5% και κανένα πάνω από 1%. Ωστόσο τα λεγόμενα ενός συστημικού δημοσκόπου στον ΣΚΑΪ πριν 10 ημέρες αναπτέρωσαν κάποιες ελπίδες. Συγκεκριμένα αφού εκτίμησε τα ποσοστά των «μεγάλων» εξωκοινοβουλευτικών κομμάτων (του Βαρουφάκη, του Λοβέρδου, της Λατινοπούλου, του Εμφιετζόγλου –στην συγκεκριμένη δημοσκόπηση οι ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ήταν πάνω από 1% και δεν αποκλείεται να παραμείνουν λόγω υποστήριξης Κασιδιάρη) είπε, ότι τα άλλα μικρά κόμματα μοιράζονται το 10%!!!!!!!!!! [Του ξέφυγε; Εκανε λάθος;]
Αν αυτό ισχύει, τότε η πρόβλεψη του Σ. Καλεντερίδη, ότι το ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ μπορεί να πάρει εξαψήφιο αριθμό ψήφων είναι αρκετά πιθανή. Μάλιστα (πάντα αν ισχύει αυτό το 10%) αθροιστικά τα κόμματα του χώρου αυτού μπορεί να ξεπεράσουν το ψυχολογικό όριο του 3%. Και βέβαια αυτό το όριο δεν είναι η πραγματική δυναμική του, αλλά κλάσμα αυτής.
Θα αναρωτηθεί κανείς: Από πού μπορεί να προκύψει αυτό το ποσοστό, αφού ούτε σε μία δημοσκόπηση δεν καταγράφεται με πάνω από 1%; Α) Οσο κι αν φαίνεται παράδοξο, η αποχή θα ευνοήσει σχετικά κάποια μεσαία και μικρά κόμματα, γιατί η επιπλέον αποχή στις Ευρωεκλογές δεν είναι αναλογική σε όλα τα κόμματα. Αυτή η επιπλέον αποχή αφορά ανθρώπους αδιάφορους και καλοπερασάκηδες, που συνήθως ψηφίζουν τα μεγάλα συστημικά κόμματα για καθαρά συμφεροντολογικούς λόγους, ή εντελώς απολίτικα και φθάνουν στο σημείο να προτιμήσουν το μπάνιο. Οσοι απέχουν συνειδητά ως πολιτική επιλογή, απέχουν και στις εθνικές εκλογές. Κάποια μεσαία και μικρά κόμματα προσελκύουν τους πιο συνειδητοποιημένους πολίτες, οι οποίοι θα πάνε να τα ψηφίσουν όσο μικρή σημασία και αν έχουν οι εκλογές. Αρα με τον ίδιο αριθμό ψήφων, που θα είχαν και σε εθνικές εκλογές, θα πάρουν ελαφρώς μεγαλύτερο ποσοστό. Β) Είναι στρατηγικής σημασίας για το σύστημα η δημοσκοπική υπονόμευση του ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ, ακριβώς για τον λόγο που είπα παραπάνω. Γιατί θα χάσουν το «επιχείρημα», ότι ο πατριώτης και αντισυστημικός πολίτης είναι «ακροδεξιός». Η απειλή και ο κίνδυνος είναι πολύ μεγάλος για το σύστημα, παρότι το κίνημα αυτό δεν μπορεί να διεκδικήσει τίποτε περισσότερο από μία απλή εκπροσώπηση στην επόμενη Ελληνική Βουλή. Κι όμως αυτή η ασήμαντη ποσοτικά πιθανή εξέλιξη φέρνει κρύο ιδρώτα στους καθεστωτικούς, γιατί μπορεί να αποβεί θρυαλλίδα ανατρεπτικών καταστάσεων. Γι αυτό το καλό το παλικάρι πριν πεινάσει, μαγειρεύει και κοιτάνε να πνίξουν το «κακό» εν τη γενέσει…
Δεν λέω, ότι μπορεί να έχει γίνει μεγάλη παρασπονδία, αλλά είναι λίγο παράξενο να έχουν τόσο μικρή απήχηση στο εκλογικό σώμα, αν την συγκρίνουμε με την θέαση στο you tube των Καλεντερίδη, Κούβελα, Αϋφαντή κ.λ.π. Στα επίπεδα των εξωκοινοβουλευτικών κομμάτων μία λαδιά μεγέθους «στατιστικού λάθους» είναι αρκετή για να καταδικάσει μία νέα προσπάθεια στην αφάνεια, γιατί αν είσαι στο 2,5% για παράδειγμα και σε «δείχνουν» λίγο κάτω από την μονάδα, δηλαδή δεν σε δείχνουν καθόλου, θα λειτουργήσει εις βάρος σου το σύνδρομο της χαμένης ψήφου. Δηλαδή εκεί που μπορούσες να κερδίσεις κάτι παραπάνω, κινδυνεύεις να χάσεις και από το 2,5% και τελικά να «επιβεβαιωθούν» οι δημοσκόποι…
Σίγουρα δεν μπορεί να έλθει μόνο του ένα καλό αποτέλεσμα για το ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ. Πρέπει να το στηρίξουμε και όσοι δεν συμμετέχουμε σε αυτό, αφήνοντας πίσω τους εγωισμούς μας…
Αυτό που πρέπει να καταλάβει ο φοβισμένος πολίτης, είναι ότι η ψήφος στα πατριωτικά κόμματα δεν είναι ένα βήμα για τον πόλεμο, αλλά μία ευκαιρία για την ειρήνη, γιατί ο ραγιαδισμός δεν αποτρέπει τον πόλεμο· τον μεταθέτει στο μέλλον, αλλά με πολύ χειρότερους όρους για εμάς. Το μόνο που μπορεί να αποτρέψει τον πόλεμο, είναι η ικανότητα μας να νικήσουμε.
