Π. Ρέππας : Η Πύρρειος νίκη του Ερντογάν… στο πλάι της Ελλάδας Αμερική Ρωσία και μάλιστα όχι σαν νταβατζήδες

Ολοι οι «σοβαροί» αναλυτές μας ζάλισαν για τον «μεγάλο κερδισμένο» της νίκης των τζιχαντιστών στην Συρία, ξεχνώντας το «μηδένα προ του τέλους μακάριζε». Ιδιαίτερα για τους Ελληνες αναλυτές νομίζω, ότι δεν είναι και τόσο αθώα αυτή η εκτίμηση· δεν είναι απλά έλλειψη διορατικότητας, αλλά αβάντα στις κυβερνητικές μειοδοσίες. Θέλουν να μας πουν δηλαδή, ότι η Τουρκία αυτήν την στιγμή είναι «παντοδύναμη» και πρέπει να βάλουμε νερό στο κρασί μας, μην πάθουμε τα ίδια με τον Ασσαντ.

   Μάλιστα τα συστημικά ΜΜΕ φροντίζουν να μας θυμίζουν, πόσο «φίλοι» είναι ο Ερντογάν με τον Τραμπ και αφού δεν κερδίσαμε τίποτα με τον «Μπαϊντενόπουλο», πόσο μάλλον πρέπει να φοβόμαστε με τον Τραμπ… Ελπίζω να μην έχουμε μη αναστρέψιμες εξελίξεις μέχρι την 20^η Ιανουαρίου, γιατί μετά θα είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα γι αυτούς που θέλουν να ξεπουλήσουν Αιγαίο και Κύπρο. Αυτό που με ενθαρρύνει, είναι η ραθυμία των κοπρόσκυλων της εξουσίας. Είναι λίγος ο χρόνος για να ολοκληρώσουν το ξεπούλημα. Πρέπει όμως να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά, γιατί στον πανικό τους δεν ξέρει κανείς, τι μπορούν να κάνουν. [Πρέπει να σημειώσω εδώ, ότι άλλος ένας λόγος, που δεν ανησυχώ πολύ, είναι η εξαιρετική προσαρμοστικότητα του Μητσοτακαίϊκου.]

   Ο Ερντογάν βέβαια δεν είναι τόσο αφελής να νομίζει, ότι ο Τραμπ είναι φίλος του, μάλλον όμως πιστεύει, αυτό που έχω πει κι εγώ πάρα πολλές φορές: Ότι τόσο ο Τραμπ, όσο και ο Πούτιν γουστάρουν τους δυναμικούς παίκτες, άρα ότι θα τον προτιμήσουν έναντι ημών. Την πάτησε όμως, γιατί το κεφάλι του έχει προγραφεί και από τους δύο και τους πρόσφερε μόνος του την απόλυτη δικαιολογία. Κουτί τους ήλθε η ανέλπιστη αφροσύνη του και σε αυτό το κουτί θα τον χώσουν, μόλις έλθει η ώρα, που δεν αργεί.

   Γιατί θα έπρεπε να σώσουν ντε και καλά τον Ασσαντ; Γιατί θα έπρεπε να τινάξουν στον αέρα το αριστοτεχνικό παιχνίδι τους να αποκοιμίσουν το κατεστημένο και το βαθύ κράτος της Δύσης, μέχρι να αναλάβει ο Τραμπ; Δεν βάζω βέβαια και το χέρι μου στην φωτιά για πάρτη τους, αλλά θα τους κρίνω και τους δύο μετά την 20^η Ιανουαρίου και όχι βέβαια σε 24 ώρες. Πιθανόν να χρειαστούν και μήνες, για να λήξουν οριστικά οι πόλεμοι της Ουκρανίας και του Ισραήλ, αν και εκτιμώ, ότι αυτά μπορεί να γίνουν και σε εβδομάδες, ή τέλος πάντων σε πολύ λίγους μήνες. Πάντως πρέπει να λήξουν και οι δύο αυτοί πόλεμοι, για να πάρει σειρά ο Ερντογάν. Επίσης χρειάζεται λίγος χρόνος, για να δείξουν και οι τζιχαντιστές και η Τουρκία το πραγματικό τους πρόσωπο.

   Ποια είναι τα δεδομένα της Συριακής υπόθεσης. Δεν υπήρξε κανένα τμήμα του λαού να υπερασπιστεί το έκπτωτο καθεστώς. Αντίθετα φαίνεται, ότι οι κατηγορίες των συστημικών ΜΜΕ για την βαρβαρότητα του καθεστώτος ήταν αληθείς. Γιατί λοιπόν να αποδεχτούμε ως «προστάτη» των Χριστιανών έναν χασάπη και να απαιτούμε την διάσωση του; Δεν καταλαβαίνουμε, ότι έτσι θα γίνουν και οι ίδιοι οι Χριστιανοί μισητοί στις ευρύτερες μάζες των Σουνιτών ως «συνένοχοι»; Γιατί έπρεπε να εκτεθεί ο Τραμπ σαν επίδοξος διασώστης ενός χασάπη, αυτοκτονώντας πριν καν αναλάβει την εξουσία; Εάν το έκανε, θα έδινε το τέλειο άλλοθι της ανατροπής του από το βαθύ κράτος. Τι θα κέρδιζαν τότε οι Χριστιανοί της Συρίας, που δεν πολέμησαν οι ίδιοι για να σώσουν τον «προστάτη» τους;

   Ο άνθρωπος με έχει αφήσει άφωνο με το ρεσιτάλ υψηλής διπλωματίας, εμένα που μέχρι χτες τον έβριζα (και είχα δίκιο τότε). Η δραματική αλήθεια βέβαια είναι, ότι πολλοί Χριστιανοί και Κούρδοι της Συρίας θα έχουν την τύχη της Ιφιγένειας, για να φυσήξει ο ούριος άνεμος, που θα πάρει και θα σηκώσει τον Ερντογάν και την Τουρκία. Το ξέρω, ότι ακούγεται πολύ κυνικό αυτό, αλλά δεν αποφάσισα εγώ την τύχη τους, ούτε ο Τραμπ, ούτε ο Πούτιν· ο ίδιος ο Ασσαντ την καθόρισε με την διαφθορά του καθεστώτος του. Ακόμα και την βαρβαρότητα θα μπορούσα να την «δικαιολογήσω» λίγο, έστω για την συζήτηση, ως σπασμωδική αντίδραση στις επιθέσεις που δεχόταν. Την διαφθορά όμως δεν μπορώ να την δικαιολογήσω σε κανέναν και για τίποτα. Ούτε θα πάρω διαφθορόμετρο για να την συγκρίνω με άλλους. Όταν μάλιστα η διαφθορά προστίθεται στην βαναυσότητα του καθεστώτος, τότε δεν υπήρχε τίποτα πιο σοφό από την αποστασιοποίηση του Τραμπ. Τα υπόλοιπα που λέει τώρα (να αφήσουν και τους Κούρδους) είναι απλά δηλώσεις για να θολώσει τα νερά, αφού μάλιστα έχει τις εγγυήσεις, ότι ο Μπάιντεν δεν θα το κάνει. Μπορεί μάλιστα να τα λέει, ακριβώς για να μην το κάνει ο Μπάιντεν.

   Ετσι οι Χριστιανοί της Συρίας πρέπει να διαχωρίσουν την θέση τους από το έκπτωτο καθεστώς και στην συνέχεια να αγωνιστούν για τις ζωές τους, μέχρι να έλθει το ιππικό… (γιατί αυτήν την φορά θα έλθει). Αν το κάνουν αυτό, μπορεί να έχουν (και) εκείνοι την τιμή να βρεθούν στην πρωτοπορία του αγώνα ενάντια στο σκοτάδι του τουρκικού τζιχαντισμού.

   Όπως είπα και στο «wind of change», αυτά που συμβαίνουν στο διάστημα μέχρι την 20^η Ιανουαρίου είναι το βαθύ σκοτάδι πριν την αυγή. Και αυτό που συνέβη τόσο απροσδόκητα στην Συρία, ήταν το μεγαλύτερο από όλα τα καλά που θα μπορούσαν να συμβούν σε αυτό το διάστημα. Οι διεφθαρμένοι γερμανοευρωπαίοι και οι ψευτοδημοκράτες του Δυτικού κόσμου δεν θα έχουν πλέον κανένα πάτημα, για να επιχειρήσουν να σώσουν τον Ερντογάν και την Τουρκία. Δεν έχουν πια το πρόσχημα του κακού Ασσαντ. Όπως λέει κι ο ποιητής και επαναλαμβάνουν οι κουλτουριάρηδες: «Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς τους βαρβάρους; Ησαν μία κάποια λύσις»… Την πατήσανε οι βρωμιάρηδες αδέλφια κι εμείς έχουμε κάθε λόγο να το γιορτάζουμε· όχι να κλαίμε για τον Ασσαντ και να βρίζουμε τον Πούτιν. Τι να έκανε δηλαδή; Μετά τον Καντίροφ και τον Κιμ, να συνεχίσει να φορτώνεται και τα εγκλήματα του Ασσαντ; Ποιόν θα βοηθούσε να γίνει ο προστάτης του κάθε δικτάτορα; Την ανθρωπότητα; Την Ρωσία; Τους Χριστιανούς της Συρίας; Την Ελλάδα; Το ότι του χορήγησε ένα τόσο πλούσιο άσυλο, όταν κανένας Σύρος δεν πολέμησε γι αυτόν, είναι υπέρ το δέον αρκετό για έναν λαομίσητο δικτάτορα και υπέρ το δέον θυσία, που επιβαρύνει το ήδη τρωθέν κύρος του. Μην ξεχνάμε, ότι έχει φορτωθεί και τον Ερντογάν, με την λυκοφιλία στην οποία εξαναγκάστηκε. Ηλθε ο καιρός λοιπόν (με την βοήθεια του Τραμπ) να ξεφορτωθεί όλα αυτά τα φασιστοειδή και να μας δείξει, ότι δεν είναι ίδιος με αυτούς που εξαναγκάστηκε να συμμαχήσει. Ας μην βιάζονται λοιπόν, όσοι σπεύδουν να τον καταραστούν, γιατί η πτώση του Ασσαντ άνοιξε τον δρόμο για την πτώση του Ερντογάν. [Ασε που ο Ασσαντ ουσιαστικά είναι φυλακισμένος σε χρυσό κλουβί και η τύχη του επισφαλής. Δεν θα τον δώσει όμως στους τζιχαντιστές να τον δικάσουν, αλλά ενδεχομένως σε κάποια μελλοντική δημοκρατική κυβέρνηση, ή σε διεθνές δικαστήριο.]   Όπως γνωρίζουν, όσοι μου κάνουν την τιμή να με διαβάζουν, τον έχω επικρίνει πολλές φορές και θα συνεχίσω να το κάνω, όποτε βλέπω κάτι στραβό. Τώρα όμως βλέπω μεγαλείο σωφροσύνης και διορατικότητας.

   Ας συνεχίσουμε με τα δεδομένα που διαμορφώνονται. Το πιο έξυπνο που θα μπορούσε να κάνει το Ισραήλ είναι να αναγνωρίσει την ανεξάρτητη Παλαιστίνη, να παραδώσει την Γάζα στην Παλαιστινιακή αρχή, να αποχωρήσει εντελώς από την Δυτική Οχθη μαζί με τους εποίκους (έστω με την ανταλλαγή ισάριθμων Παλαιστινίων και περιουσιών από τους κατοικούντες εντός του Ισραήλ) να ενώσει τα υψίπεδα του Γκολάν με την υπόλοιπη περιοχή των Δρούζων, είτε ως αυτόνομη περιοχή της Συρίας, είτε ως ανεξάρτητο κράτος και να τελειώσει τον «πόλεμο» με το Ιράν με εγγυήσεις φυσικά για το πυρηνικό του πρόγραμμα. Ετσι μόνο θα πάρει συγχωροχάρτι για όσα έκανε από την διεθνή κοινή γνώμη και θα μπει απερίσπαστο στην πρωτοπορία της αντιτουρκικής εκστρατείας. Πιστεύω, ότι σε αυτήν την κατεύθυνση θα τους εξωθήσει ο Τραμπ, αλλά και ότι είναι αρκετά έξυπνοι για να καταλάβουν, ότι αυτό είναι το συμφέρον τους. Αν οι μεγαλοσιωνιστικές ονειρώξεις τους τυφλώσουν, σύντομα θα βρεθούν απομονωμένοι.

   Θα χάσω κάθε ιδέα για την εξυπνάδα τους, αν δεν τα κάνουν αυτά. Αν δεν εκμεταλλευτούν την τεράστια ευκαιρία, που τους δίνεται να καθαρίσουν με όλες τις απειλές κατά του κράτους τους, να φτιάξουν το ζωτικής σημασίας για αυτούς Κουρδιστάν, να γίνουν δύναμη σταθερότητας και όχι παράγοντας αστάθειας, όπως είναι σήμερα, να ανατρέψουν την παγκόσμια αντιεβραϊκή γνώμη (που μόνοι τους τροφοδοτούν και διογκώνουν με την εξαλλοσύνη τους) να αναπτύξουν μεγάλες οικονομικές σχέσεις με όλους τους γείτονες και όχι μόνον.

   Το μόνο πρόβλημα για αυτές τις εξελίξεις, είναι ότι ο Ερντογάν έχει δώσει ρητές εντολές στους τρομοκράτες να το παίζουν καλά παιδιά. Πόσο θα κρατηθούν όμως τα αγόρια του Γκολάνι; Αλλωστε ούτε ο ίδιος μπορεί να συγκρατηθεί βλέποντας τους Κούρδους να πλησιάζουν στο εθνικό τους όραμα. Το σχέδιο του είναι να παραστήσει ο ίδιος τον προστάτη των Κούρδων και ταυτόχρονα το «διαίρει και βασίλευε». Δηλαδή να προσεταιριστεί κάποιους Κούρδους εναντίον άλλων Κούρδων, δίνοντας τους υποσχέσεις αναβάθμισης αλλά εντός Τουρκίας. Πλην αυτής της διάστασης το «διαίρει» αφορά και την υπάρχουσα διαίρεση στα τέσσερα κράτη (Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Ιράν). Δηλαδή θα παρουσιαστεί ως ο υπερασπιστής της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας και του Ιράκ, προσδοκώντας να εντάξει εξ ολοκλήρου αυτά τα δύο κράτη στην σφαίρα επιρροής του. Ετσι ελπίζει να πετύχει: 1) Να μην δημιουργηθεί κανένα Κουρδικό κράτος στην Συρία και το Ιράκ. 2) Να μην φτιάξουν οι Δρούζοι κράτος μαξιλάρι για το Ισραήλ. 3) Να φανεί ως ο υπερασπιστής των Δυτικών αρχών περί εδαφικής ακεραιότητας και μη αλλαγής των συνόρων, όπως διαμορφώθηκαν μετά τον Β΄ΠΠ. Βέβαια η ίδια η Δύση έχει ευτελίσει αυτήν την αρχή στις πρώην ΕΣΣΔ και Γιουγκοσλαβία, αλλά το «δικαιολογούν» με τον ομοσπονδιακό χαρακτήρα αυτών των κρατών. Οσο για την Κύπρο, το ρίχνουν στην «ξεροκεφαλιά» των Ελλήνων… 4) Να πουλήσει εκδούλευση προς το αποδυναμωμένο Ιράν, που έχει επίσης Κουρδικό πρόβλημα. Επίσης παριστάνει τον διαμεσολαβητή μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, η μετριοπαθής νέα ηγεσία του οποίου επιθυμεί διακαώς την επιστροφή σε ομαλές σχέσεις με την Δύση. Βεβαίως ταυτόχρονα του ροκανίζει την επιρροή σε Ιράκ και Συρία, αλλά για τους Ιρανούς αυτό είναι ήδη χαμένη υπόθεση και ο Ερντογάν είναι ίσως η μοναδική τους ελπίδα να μην εξοβελιστούν εντελώς από αυτές τις χώρες και σίγουρα είναι προτιμότερος από την απόλυτη Αμερικανοϊσραηλινή κυριαρχία σε αυτές. Επίσης ελπίζουν, ότι ο Ερντογάν θα προστατέψει έστω σχετικά τους Σιιτικούς και Αλεβιτικούς πληθυσμούς και έχουν δίκιο. Αυτό που δεν έχουν καταλάβει οι περισσότεροι Δυτικοί αναλυτές, είναι ότι ο Ερντογάν δεν προσπαθεί να γίνει ο προστάτης του Σουνιτισμού, όπως οι Σαουδάραβες, αλλά ολόκληρου του Μουσουλμανικού κόσμου. Και πέραν αυτής της φιλοδοξίας έχει και έναν ισχυρότατο πρόσθετο λόγο. Ότι στο εσωτερικό της Τουρκίας ζουν εκατομμύρια Αλεβίτες και Σιίτες.

   Από αυτό το τελευταίο συνάγεται, ότι ο Ερντογάν είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Δύση, καθώς προσπαθεί να αντιστρέψει το «διαίρει και βασίλευε» των Δυτικών στον Μουσουλμανικό κόσμο. Μπροστά του το «ιρανικό πρόβλημα» είναι απλή παρωνυχίδα. Οι Ιρανοί δεν προσπάθησαν ποτέ τίποτα περισσότερο από την κυριαρχία στον Σιιτικό κόσμο. Οσο για τον «αφανισμό του Ισραήλ» είναι μπαρμπούτσαλα για εσωτερική κατανάλωση. Ακόμη και η πυρηνική απειλή τους είναι μικρότερη και λιγότερο άμεση από αυτήν του Ερντογάν, που μπορεί να προμηθευτεί άμεσα πυρηνικά όπλα από το Πακιστάν, ή να βάλει στο χέρι τις 50 Αμερικάνικες ατομικές βόμβες στο Ιντσιρλίκ. Το ότι δεν μπορεί να τις πυροδοτήσει, δεν είναι και μεγάλο πρόβλημα, γιατί θα τις χρησιμοποιήσει ως «βρώμικες» (θα προκαλέσει ραδιενεργή μόλυνση). Επίσης έχει πέσει στα χέρια του πυρηνικό υλικό από την πρώην ΕΣΣΔ.

   Όλα αυτά τα ξέρουν και ο Τραμπ και ο Πούτιν και οι Ισραηλινοί, γι αυτό έχουν προγράψει και τον Ερντογάν και την Τουρκία. Τον Σαντάμ τον ξεπάστρεψαν για πολύ μικρότερους λόγους. Ο Ερντογάν είναι ο υπ αριθμόν ένα προστάτης, χορηγός και συντονιστής όλων των Ισλαμικών τρομοκρατικών οργανώσεων στον κόσμο και τώρα μας λέει όλους κατάμουτρα μαλάκες παρουσιάζοντας τους τρομοκράτες ως «απελευθερωτές» της Συρίας. Νομίζει, ότι τώρα θα ισορροπεί, όχι μόνο σε δύο βάρκες, αλλά σε δεκαπέντε. Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι και δεν κατάλαβε, ότι ΗΔΗ ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΑ ΕΣΚΑΜΜΕΝΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΥΡΙΣΜΟΣ. Το ότι και ο Τραμπ και ο Πούτιν του την φυλάνε τόσα χρόνια είναι το λιγότερο. Είναι τόσοι οι διεθνείς παράγοντες και τα αίτια, που θα στραφούν εναντίον του, που θα έπρεπε να γίνει τεράστιο το άρθρο για να χωρέσει έστω και μικρό μέρος τους. Εγώ που ποτέ δεν δίστασα να εκφράσω τον θαυμασμό μου, γιατί πάντα σέβομαι τον άξιο αντίπαλο, έχω μείνει ενεός από την αφροσύνη του.

   Είναι η πρώτη φορά στην ζωή μου, που πιστεύω, ότι το θεριό μπορεί να καταβληθεί ακόμα και χωρίς εμάς, αλλά άμα βγάλουμε και πάλι την ουρά μας απέξω, τα οφέλη θα είναι ελάχιστα, ενώ η Μεγάλη Ευκαιρία είναι μοναδική. Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν μπορούσα να φανταστώ, ότι θα είχαμε την δυνατότητα να έχουμε στο πλάι μας και την Αμερική και την Ρωσία και μάλιστα όχι σαν νταβατζήδες.

   Είναι τόσο ευνοϊκές οι συνθήκες που διαμορφώνονται, που δεν χρειάζεται να κάνουμε πολλά, ούτε τεράστιες θυσίες, για να κερδίσουμε πολλά. Αρκεί να μην συρθούμε πάλι πίσω από τις παραπαίουσες, διεφθαρμένες, μισελληνικές δυτικοευρωπαϊκές κυβερνήσεις, που αδιάκοπα μας σκάβουν τον λάκκο. Πως μπορεί να γίνει αυτό, αφού κι εμείς τέτοια κυβέρνηση έχουμε; Είναι το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου, που όμως πρέπει να απαντήσουμε άμεσα.

   Την απάντηση, νομίζω, την δίνει αυτό που είπα στην αρχή του άρθρου: Ο Μητσοτάκης αποδεικνύεται βιρτουόζος της προσαρμοστικότητας. Αναμένω, ότι θα φορέσει το πατριωτικό ένδυμα και θα φάει πάλι την μπουκιά από το στόμα του Καραμανλή, του Σαμαρά, του Βελόπουλου κ.λ.π.. Προσωπικά μου είναι αδιάφορο το ποιος θα πάρει την δόξα, αρκεί να αρπάξει την Μεγάλη Ευκαιρία του έθνους.

ΥΓ. Πολλοί αναλυτές και αρθρογράφοι λένε, ότι ο Πούτιν αντάλλαξε την Συρία με την Ουκρανία. Αυτήν την φορά θα συμφωνήσω, αλλά που είναι το κακό; Υπάρχει πιο ευτυχής εξέλιξη από την συμφωνία ΗΠΑ Ρωσίας και για την ανθρωπότητα και για την Ελλάδα;

Π. Ρέππας