Τόσο ζήλο δεν τον περίμενα. Πραγματείες ολόκληρες γεμάτες ναρκισσιστική επίδειξη γνώσεων και φιλολογικών ικανοτήτων. Ούτε τα κόμματα δεν έκαναν τέτοια υπερπροσπάθεια να μας πείσουν, όση οι υπερασπιστές της αποχής… Βεβαίως όποιος εναποθέτει τις ελπίδες του στο εκλογικό καλάθι στρουθοκαμηλίζει, αλλά και αυτή η πρεμούρα να μην μολυνθούμε, «παίζοντας το παιχνίδι του συστήματος», καταντάει τουλάχιστον υπερβολική…
Χωρίς να περιμένω κάτι σημαντικό λοιπόν από οποιοδήποτε εκλογικό αποτέλεσμα, στο ερώτημα «να απέχω, ή να σπαζοκεφαλιάζω για το μη χείρον» προσωπικά προκρίνω το δεύτερο, παρότι ώρες ώρες καταντάει και ψυχοφθόρο. Αλλωστε, όταν λέμε «μη χείρον» δεν εννοούμε πάντα το «σχετικά καλύτερο», αλλά το μη χείρον για την συγκεκριμένη περίσταση.
Προσωπικά αποκλείεται να απογοητευτώ, γιατί περιμένω λιγότερα και από όσα λίγα πιστεύω, ότι θα κάνουν οι υποψήφιοι μεσσίες μας. Υστερα βλέπω τις εκλογές ως μία μικρή ευκαιρία να νοιώσουν κάπως ανασφαλείς οι εξουσιαστές, ώστε να περιορίζουν λίγο τις αυθαιρεσίες τους και όχι απλά για να τους την σπάσω. Νομίζω ότι η αποχή δεν είναι η καλύτερη μορφή πίεσης. Τόσα χρόνια η αποχή είναι πρώτο κόμμα. Δεν είδα καμία πρακτική ωφέλεια. Είναι λίγο φουσκωμένη βέβαια, γιατί δεν ανανεώνονται γρήγορα οι εκλογικοί κατάλογοι και περιλαμβάνει και εκείνους που αντικειμενικά δεν μπορούν να ψηφίσουν, αλλά και εκείνοι που απέχουν από επιλογή, είναι πάντα πρώτο – δεύτερο «κόμμα».
Ας σκεφτούμε λοιπόν την περίπτωση που όλες αυτές οι ψήφοι θα διοχετεύονταν σε ένα δύο τρία κόμματα, πόσο μεγαλύτερη πίεση θα αισθάνονταν οι εξουσιαστές. Το ότι και αυτά αργά, ή γρήγορα θα εκφυλίζονταν, είναι βέβαιο. Εγώ μάλιστα λέω γρήγορα, αλλά αν θέλουμε να εξασφαλιστούμε πολιτικά δια βίου με μία ψήφο που δώσαμε κάποτε σε ένα κόμμα, ή ένα πρόσωπο, είμαστε τουλάχιστον κακομαθημένοι. Εννοείται, ότι στις επόμενες εκλογές πρέπει να τιμωρήσουμε, όσους πήραν ψηλά τον αμανέ χάρη στην ψήφο μας. Εννοείται, ότι και στο ενδιάμεσο πρέπει να τους πιέζουμε διαρκώς.
Ένα παράδειγμα προσωπικό. Ψήφισα κάποτε τον Κ. Στεφανόπουλο, γιατί μου θύμιζε λίγο κάποιες ασκητικές μορφές της πολιτικής (Καποδίστριας, Πλαστήρας). Στις επόμενες εκλογές δεν τον ψήφισα, όχι γιατί έκανε κάτι τρομερό, αλλά γιατί δεν είχε φροντίσει να επιλέξει 300 αξιόπιστους υποψήφιους και μας προέκυψε Κατσίκης… [Όπως λέμε: ανθ ημών Γουλιμής] Δεν έπαψα να τον εκτιμώ και χάρηκα πολύ, όταν έγινε Πρόεδρος, αλλά θεωρώ υποχρέωση μου να κρίνω πιο αυστηρά αυτόν που ψήφισα, παρά αυτόν που δεν ψήφισα και δεν ευθύνομαι για την εκλογή του. Πρέπει να εξαναγκάσουμε τους πολιτικούς να μην μας θεωρούν δεδομένους και ένας από τους τρόπους, που μπορούμε να το κάνουμε, είναι η ψήφος. Μόνο ένας άλλος διεκδικητής είναι απειλή για έναν εξουσιαστή. Ο ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΑΠΕΙΛΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ.
Φυσικά με αυτόν τον τρόπο δεν πρόκειται να πετύχουμε ποτέ τίποτα το σπουδαίο, αλλά ούτε κι εμείς κάναμε κάτι τόσο φοβερό και κοπιώδες για να έχουμε μεγάλες απαιτήσεις. Μία ψήφο ρίξαμε. Εχει αγώνα η ζωή· δεν εξασφαλίζεται με μία ψήφο. Μικροωφέλειες μπορεί να έχει η κοινωνία από αυτήν την τακτική, αλλά γιατί να τις αποποιηθούμε στον βωμό κάποιας «ηθικής ανωτερότητας» ή κάποιας συμβολικής διαμαρτυρίας;
Από εκεί και πέρα, ας συμβάλουμε με τις δυνάμεις του ο καθένας για να βελτιώσουμε την κοινωνική μόρφωση των συμπολιτών και του εαυτού μας και από αυτό θα προκύψουν πολύ μεγαλύτερα οφέλη και μπορεί κάποτε να προκύψουν κόμματα και πολιτικοί, που να τους ψηφίζουμε με την καρδιά μας. Ας βάλλουν τα δυνατά τους λοιπόν αυτοί που θέλουν να αναμορφώσουν και να εξυψώσουν την κοινωνία δίνοντας το πρεπούμενο παράδειγμα της ταπεινότητας και όχι από καθέδρας διαλέξεις.
Μέχρι τότε όμως πρέπει να χρησιμοποιούμε όλα τα όπλα, που μας δίνει το σύστημα για να το πιέζουμε. Η εκλογές είναι ένα από αυτά. Υπάρχει η λαϊκή αρθρογραφία, ή έστω ο σχολιασμός, η ενυπόγραφη διαμαρτυρία και ακόμα πιο πολύ οι ενυπόγραφες προτάσεις κ.α. αλλά ούτε αυτά τα κάνουμε. Αν δεν κάνουμε αυτά που είναι εύκολα και απλά, θα ορθώσουμε κάποτε με λεβεντιά το ανάστημα μας απέναντι στο θεριό και την ΝΤΠ; Οποιος δεν είναι για τα μικρά, δεν είναι ούτε για τα μεγάλα. Μόνιμα θα βρίσκει προφάσεις να μένει αγνός κι αμόλυντος από τα τετριμμένα…
Γι αυτό οι καλοπροαίρετοι πρέπει να αναθεωρήσουν την στάση τους σε αυτό το θέμα, όσο μεγάλη κι αν είναι η απογοήτευση τους. Λειτουργείστε με την λογική, όχι με το θυμικό και θα δείτε, ότι κι αυτό εν μέρει θα ικανοποιηθεί. Δεν είναι κακό να παραδεχτούμε ένα λάθος. Κακό είναι να εμμένουμε στο λάθος μόνο και μόνο για να μην το παραδεχτούμε.
Παραπάνω είπα «τα όπλα που μας δίνει το σύστημα», γιατί ακόμα κι έτσι να ήταν, πρέπει να τα χρησιμοποιήσουμε. Είναι όμως έτσι; Το σύστημα μας έδωσε αυτά τα όπλα, ή οι κοινωνικοί αγώνες χιλιάδων ετών, που κάποιοι πολυδιαβασμένοι διανοούμενοι διαγράφουν μονοκοντυλιά; Δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αίμα γενεών, μας λένε να τα απεμπολήσουμε ως «εργαλεία αποχαύνωσης του συστήματος»!!!!!!!!!!!!!!!!
Μήπως θα έπρεπε και οι κάτοικοι της Χειμάρρας να περιφρονήσουν την αλλοτρίωση του εκλογικού πανηγυριού, επειδή ο Μπελέρης, ή είναι, ή θα γίνει πιόνι του συστήματος; Τι θα πούμε σε αυτούς τους ανθρώπους, που κινδυνεύουν να χάσουν τις περιουσίες τους από την εργολαβική μαφία; Τι θα πούμε στους 700.000 Ελληνες, που κινδυνεύουν από την τραπεζιτική μαφία; Αμπελοφιλοσοφίες περί ηθικής; Μπορούν να περιμένουν μέχρι να έλθουν «άλλες συνθήκες» και θεόσταλτοι ηγέτες; Μπορούν να περιμένουν μέχρι να στάξει η ουρά του γαϊδάρου και να φιλοτιμηθεί το σύστημα από την μεγάλη αποχή;
Βεβαίως ούτε η ψήφος στον Μπελέρη, ούτε η ψήφος στα Ελληνικά κόμματα θα εξασφαλίσει τις περιουσίες του κοσμάκη. Ένα επικουρικό μέσο πίεσης είναι. Τα πράγματα είναι απλά. Όλα τα άλλα κόμματα υποσχέθηκαν νέα διευθέτηση χρεών, εκτός από την ΝΔ, που μας λέει «Οσοι σώθηκαν, σώθηκαν. Οι υπόλοιποι είναι μπαταχτσήδες και βαρίδια, που δεν αφήνουν την οικονομία να απογειωθεί». Υπόσχεται (η ΝΔ) μόνο μικροδιευθετήσεις για πρόσφατα χρέη. Πως θα τους πούμε λοιπόν αύριο, ότι αθέτησαν την υπόσχεση τους, πως θα βγούμε στους δρόμους να αγωνιστούμε, αφού δεν μας έδωσαν καμία τέτοια υπόσχεση και δεν τους καταψηφίσαμε, αλλά καταψηφίσαμε τις ίδιες τις εκλογές με την αποχή;
Καταψηφίσαμε όχι μόνο τα κόμματα που έχουν δοκιμαστεί στην εξουσία, αλλά και οποιονδήποτε τόλμησε να εκτεθεί απέναντι τους, λέγοντας του προκαταβολικά, ότι είναι, ή θα γίνει προδότης!!!!!!!!!!! Σαν να λέμε, να δώσουμε μήνυμα σε οποιονδήποτε θελήσει στο μέλλον να κάνει το ίδιο, ότι θα φάει μαύρο… Οποιος υποσχεθεί, ότι θα ρυθμίσει ξανά και θα διαγράψει χρέη, θα φάει μαύρο από εμάς τους κατάλευκους…
Μα και όσοι δεν έχουν αυτά τα προβλήματα (γι αυτό το έχουν ρίξει στην βαθιά φιλοσοφία) αν έχουν ελάχιστη τσίπα, θα «λερώσουν» λίγο τον εαυτό τους, για να βοηθήσουν αυτούς που βρίσκονται στην απελπισία. Ή μήπως θα κάνουν άλλα μεγαλύτερα πράγματα, όταν θα πετάνε τον κόσμο έξω από τα σπίτια του; Τι θα κάνουν δηλαδή; Θα πάνε να καπηλευτούν κι από πάνω την δυστυχία των συμπολιτών τους με εκδηλώσεις συμπαράστασης; Ποιος θα τους υπερασπιστεί στην Βουλή, στα μεγάλα ΜΜΕ (που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη) στα δικαστήρια; Ο Κανένας, που εκλέγει η αποχή;
Αν τα εκατομμύρια που απέχουν, δεν θέλουν να χαρακτηρίζονται αδιάφοροι, απαθείς, εγωπαθείς νάρκισσοι, ας βγάλουν τους δικούς τους Βουλευτές να υπερασπιστούν εκείνοι τον λαό.
Σίγουρα θα ήταν πολύ βολικό για εμένα να οχυρωθώ στην απαξίωση όλων, αφού άλλωστε ούτε στα λόγια δεν είμαι κοντά με κάποιον· δεν χρειάζεται καν να εξετάσω την αξιοπιστία τους. Θα ήταν πολύ βολικό να παραστήσω έναν από τους άσπιλους πνευματικούς καθοδηγητές του «κινήματος» της αποχής, αλλά η Αρβανίτικη γκλάβα μου δεν μου επιτρέπει κουτοπονηριές. Δεν θα το παίξω απαξιωτής, επειδή ο ίδιος είμαι απαξιωμένος (δηλαδή δεν έχω απήχηση). Δεν θα το παίξω ηγετίσκος ανύπαρκτου κινήματος. Απλά παραδέχομαι την αδυναμία μου να αγγίξω τις καρδιές και τα μυαλά των ανθρώπων. Δεν θα φθονήσω όποιον άλλο το επιχειρεί. Δεν θα τον πω προκαταβολικά ενεργούμενο του συστήματος.
Από τα εκατομμύρια των απεχόντων, που πολλοί έχουν όντως μία σεβαστή επιχειρηματολογία, λίγες χιλιάδες αντιλαμβάνονται την αποχή ως «κίνημα» και απλά προσπαθούν να καπελώσουν τα εκατομμύρια, γνωρίζοντας ότι κανείς δεν θα διαμαρτυρηθεί. [Σαν τον τύπο που ονόμασε το κόμμα του ΛΕΥΚΟ.] Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ψηφίζουν από απογοήτευση (και πολλοί από αδιαφορία) όχι για να γιγαντωθεί το ποσοστό της αποχής και να φοβηθεί τάχα το σύστημα.
Όμως ακόμα κι αυτοί που μιλάνε για «κίνημα αποχής», κάνουν υπαινιγμούς, ή και σαφείς αναφορές, για μελλοντική ύπαρξη «σωστών» κομμάτων. [Ας το τολμήσουν, να δουν πως θα τους απαντήσουν οι «σύντροφοι» τους στο «κίνημα» της αποχής. Και θα είναι δίκαια τα επίχειρα με την στάση που κρατάνε τώρα.] Ο ένας μάλιστα δεν κρατήθηκε και μας αποκάλυψε μόνος του, γιατί έγραψε 50 σελίδες πραγματεία. Γιατί τα έσπασε με τον Κούβελα. Αν τα είχανε βρεί, δεν θα ίσχυε τίποτα από τις 50 σελίδες…
