Π. Ρέππας : Το μετέωρο βήμα του Μητσοτάκη

Πήγε να κάνει την καθιερωμένη κωλοτούμπα ο Μητσοτάκης, αλλά ένα αόρατο νήμα τον τράβηξε από τα χλαμπαλίκια και έμεινε μετέωρος στον αέρα σαν τα καρτούν, που τρέχουν, περνάνε το όριο του γκρεμού, συνεχίζουν να τρέχουν στον αέρα, και μόλις αντιλαμβάνονται ότι είναι στον αέρα, πέφτουν στο κενό. Ετσι έμεινε ακίνητος στον αέρα κι ο Κυριάκος και δεν ξέρουμε, αν θα σκάσει με το κεφάλι, την πλάτη, ή αν θα ολοκληρώσει την τούμπα και θα προσγειωθεί με τα πόδια.

   Δεν είναι μόνο η αντιγουόκ «διαμαρτυρία» του που πιστοποιεί την τούμπα, αλλά και κάτι πολύ σημαντικότερο που είπε, αλλά πέρασε στο ντούκου, γιατί τον έχουμε συνηθίσει στον ρόλο του εθνικού μειοδότη. Βλέποντας τον άνεμο να αλλάζει, καθώς και την εθνική ευκαιρία που γεννιέται στην Συρία, είπε «αν θέλετε την γνώμη μου, η Τουρκία δεν έχει καμία διάθεση να τα βρούμε». Ηταν ένα πολύ διακριτικό, διερευνητικό βήμα, για να περάσει στην αντίπερα όχθη. Είναι όμως διστακτικός, καθώς βλέπει μεν από την μία ο Τραμπ να διορίζει αντιτούρκους στην κυβέρνηση του, από την άλλη όμως να δηλώνει φίλος του Ερντογάν και αδιάφορος για τους Κούρδους. Ολοι βέβαια πιστεύουμε και ελπίζουμε, ότι αυτά είναι σκέτα λόγια, για να οδηγήσει τον Ερντογάν σε ακόμα μεγαλύτερα σφάλματα.

   Πρέπει να κατανοήσει ο αναγνώστης, ότι δεν τα βλέπει όλος ο κόσμος τα πράγματα όπως εμείς. Για εμάς δεν χρειαζόταν ο τελευταίος τζιχαντιστικός πόλεμος στην Συρία, για να φανεί το εγκληματικό καθεστώς της Τουρκίας. Όμως για τον Ευρωπαίο και τον Αμερικάνο (εκφυλισμένο) πολίτη αυτά είναι πολύ μακρινά πράγματα και δεν έχουν διάθεση να κάνουν και πολλά για τους Σύριους, πολύ περισσότερο να εμπλακούν τα κράτη τους σε ένα πόλεμο εναντίον της Τουρκίας, ο οποίος θα αλλάξει ριζικά τα σύνορα της περιοχής και μπορεί να γίνει η αρχή ενός ντόμινο, που θα φτάσει και στις δικές τους αυλές. Δυστυχώς πρέπει να δουν πολύ περισσότερο αίμα αθώων για να ταρακουνηθούν και αυτό το ξέρει ο Τραμπ, γι αυτό αφήνει τον Ερντογάν να κάνει τα δικά του και θα τον αφήσει και στο επόμενο διάστημα. Ισως να τον ενθαρρύνει κιόλας, λέγοντας ότι θα αφήσει τους Κούρδους, ή κάνοντας «ντα» τον Νετανιάχου… [Επίσης θα αφήσει να αιωρούνται σενάρια περί επίθεσης στο Ιράν, ενώ έχει πολύ διαφορετικές προθέσεις και τις ίδιες φήμες θα ενισχύει και το Ισραήλ, που επίσης έχει πολύ διαφορετικούς στόχους.]

   Ακριβώς εκεί (στα μειωμένα ηθικά αντανακλαστικά του Δυτικού πολίτη) πιάνονται, όσοι προσπαθούν να σώσουν την Τουρκία, δηλαδή οι απερχόμενες κυβερνήσεις της απερχόμενης ΝΤΠ, που την συμβουλεύουν να συγκρατήσει λίγο τους τζιχαντιστές, καθώς έρχεται η νέα ΝΤΠ των Τραμπ, Πούτιν, Ζιπίνγκ.

   Υπάρχει χώρος για την Ευρώπη στην νέα Νέα Τάξη Πραγμάτων; Η Ευρώπη δεν κατάλαβε, ότι μόνο αν έμπαινε και η Ρωσία στο ΝΑΤΟ, θα υπήρχε χώρος γι αυτήν και αυτοκτόνησε μόνη της στοχοποιώντας το μόνο στρατιωτικό και ενεργειακό αντίβαρο στην παντοδυναμία των ΗΠΑ. Το τραγικό και η έσχατη προδοσία είναι, ότι επιμένουν μέχρι τελευταία στιγμή κι ενώ το παιχνίδι έχει χαθεί. Πιστεύω, ότι βασικός λόγος της παράλογης εμμονής τους είναι τα πάμπολλα σκάνδαλα, που φοβούνται ότι θα αποκαλυφθούν. Κακώς. Ο Τραμπ, όπως ήδη έχω πει, δεν έρχεται με εκδικητικές διαθέσεις, ότι κι αν λένε μερικοί ανά τον κόσμο οπαδοί του, που στην ουσία εκφράζουν τις δικές τους επιθυμίες κι όχι τις προθέσεις του Τραμπ. Παρά το αγροίκο στυλ του, είναι πολύ συζητήσιμος και το έχει αποδείξει. Εδωσε και θα δώσει λίγες ακόμα ευκαιρίες στους Ευρωπαίους, χωρίς να ψειρίζει την ηθική τους.

   Θα έλεγα μάλιστα, ότι η μόνη ελπίδα τους να μην αποκαλυφθούν όλες οι βρωμιές τους και στην Ουκρανία και στην «πανδημία» και τα διαστροφικά τους εγκλήματα, είναι να υποταχτούν άνευ όρων. Υπ αυτήν την έννοια καλά κάνουν και επιμένουν στο αδιέξοδο τους, γιατί θα ήταν άδικο να μην τιμωρηθούν τέτοια γουρούνια (τουλάχιστον οι χειρότεροι και οι πρωταίτιοι). Για όσους δεν εμπλέκονται σε πολύ ειδεχθή εγκλήματα και είναι απλώς διεφθαρμένοι (που στις μέρες μας κατάντησε πταίσμα) πιστεύω, ότι υπάρχει διέξοδος. Βέβαια για να παραμείνουν και στην εξουσία, το βλέπω κομμάτι χλωμό, αλλά λίγο είναι να γλιτώσουν το τομάρι τους;

   Το τομάρι τους δεν κινδυνεύει από τον ίδιο τον Τραμπ (που είναι πρόθυμος να συμφωνήσει με όποιον δέχεται τους όρους του) αλλά από τους λαούς τους και την ανερχόμενη αντισυστημική δεξιά. Πιθανολογώ, ότι σε κάποιες χώρες η αντισυστημική δεξιά θα συνεργαστεί με την συστημική δεξιά και κεντροδεξιά μετά από κάποια «αυτοκάθαρση» της δεύτερης και κάποιες δηλώσεις πίστης στην δημοκρατία από την πρώτη. Αρα τουλάχιστον αυτοί μπορούν να διασωθούν, αν τρέξουν να προσκυνήσουν. Μάλιστα μπορούν να διασώσουν και κάποια εκλογικά ποσοστά, αν βιαστούν να γίνουν οι ίδιοι συνομιλητές του Τραμπ και να συγκυβερνήσουν με την αντισυστημική δεξιά τουλάχιστον με όρους ισοτιμίας, αν όχι υπεροχής.

   Δεν έρχεται ως εκδικητής λοιπόν, αλλά ως σκληρός διαπραγματευτής. Την Τουρκία δεν θα την καταστρέψει για λόγους εκδίκησης (αντίθετα πιστεύω, ότι όντως εκτιμάει τον Ερντογάν) αλλά γιατί δεν χωράει (ολόκληρη) στην νέα γεωπολιτική μοιρασιά της νέας Νέας Τάξης Πραγμάτων. Στην νέα αυτή μοιρασιά κάτι θα δώσει στους άλλους δύο μεγάλους, γιατί ήδη τους κάνει σαφές, ότι την Αμερικάνικη ήπειρο την θέλει όλη δικιά του (βλέπε Παναμάς, Γροιλανδία). Εκτιμώ, ότι σε αντίβαρο της χασούρας της Κίνας σε Παναμά, Βενεζουέλα, θα της δώσει την Ταϊβάν και δεν θα θίξει τα συμφέροντα της σε Απω Ανατολή και Αφρική. [Και γενικότερα νομίζω, δεν θα θίξει τα συμφέροντα της, εκτός ίσως από τις μεταξύ τους συναλλαγές κι αυτό όχι τόσο πολύ, όσο έλεγε.]

   Τι θα δώσει στην Ρωσία, εκτός από τμήμα της Ουκρανίας και την ουδετερότητα της υπόλοιπης; Ελεύθερη και ασφαλή διέλευση στα Στενά. [Όχι κυριαρχία όμως.] Με δεδομένη την εχθρική στάση των Σκανδιναβικών και Βαλτικών κρατών, που πέρασε και στους λαούς και θα πάρει χρόνια να αποκατασταθεί πλήρως η σχέση τους με την Ρωσία, η ελεύθερη διέλευση από τα Στενά είναι το ελάχιστο και το μόνο ουσιώδες και δίκαιο, που θα μπορούσε να δώσει ο Τραμπ στον Πούτιν. Τα Στενά είναι ζωτικής σημασίας για την Ρωσία, αλλά για όλες τις άλλες δυνάμεις η χρησιμότητα τους είναι μόνο για να στενεύουν την Ρωσία. Κι αφού ο Τραμπ στην αυλή του δεν ανέχεται κανέναν, φυσικό είναι να παραχωρήσει στον Πούτιν ένα ανάλογο δικαίωμα. [Και επειδή οι Ρώσοι είναι μεγάλα γατόνια, του είπαν, ότι δεν θα ανεχτούν επέμβαση στον Παναμά. Για να το πάρουν πίσω αυτό, πρέπει να τους δώσει κάτι ανάλογης αξίας γι αυτούς.]

   Και μόνο αυτό θα ήταν αρκετό για να παρθεί η απόφαση διάλυσης της Τουρκίας, αλλά προς κακή τύχη του Ερντογάν έπεσε στην παγίδα του Ισραήλ, το οποίο θα διευρύνει την επιρροή του σε όλη την (μελλοντικά) πρώην Συρία και τμήμα της (μελλοντικά) πρώην Τουρκίας μέσω του μεγάλου Κουρδιστάν και της Νέας Συρίας, που θα περιλαμβάνει και την Αντιόχεια, Αλεξανδρέττα. Ετσι το συμμαχικό μεγάλο Κουρδιστάν δεν θα έχει διέξοδο στην θάλασσα, παρά μόνο μέσω της Νέας Συρίας, που επίσης θα ανήκει στην σφαίρα επιρροής του Ισραήλ. [Η «Νέα Συρία» δεν θα περιλαμβάνει τα εδάφη των Κούρδων και δεν ξέρω αν θα περιλαμβάνει τα εδάφη των Δρούζων, αν και ψυχανεμίζομαι, ότι θα τα περιλαμβάνει και ότι οι Δρούζοι θα γίνουν οι πραιτοριανοί του του Ισραήλ στην «Νέα Συρία».]

   Αυτή η νέα μοιρασιά, που περιέχει διάλυση υφιστάμενων κρατών, δημιουργία νέων και τεράστιες αλλαγές συνόρων, έχει ως βασικό συστατικό της την διάλυση της Τουρκίας. Πολύ πιθανό είναι να υιοθετήσουν το σενάριο του προηγούμενου άρθρου. Το θέλει και η Ρωσία και το Ισραήλ, που έχει έναν πρόσθετο υπαρξιακό λόγο. Δεν μπορεί να ανεχτεί κοντά του Μουσουλμανικά κράτη με πυρηνικά όπλα. Τώρα διαπίστωσε, ότι η Τουρκία αποτελεί πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο από το ξεδοντιασμένο Ιράν. Δεν είναι μόνο τα δύο πυρηνικά εργοστάσια, που φτιάχνει, αλλά και τα έτοιμα πυρηνικά υλικά από την πρώην ΕΣΣΔ, που έβαλε στο χέρι πιάνοντας τους λαθρέμπορους στο έδαφος της, καθώς και οι 50 ατομικές βόμβες στο Ιντσιρλίκ, που εύκολα μπορεί να βάλει στο χέρι και παρότι μάλλον δεν μπορεί να τις χρησιμοποιήσει με τον κλασσικό τρόπο, σίγουρα μπορεί να τις χρησιμοποιήσει ως «βρώμικες». [Σημείωση. Το αν οι Τούρκοι έπιασαν, ή παριστάνουν ότι έπιασαν τους λαθρέμπορους, παίζεται. Εγώ πιστεύω, ότι ο πραγματικός αγοραστής ήταν η ίδια η Τουρκία και οι λαθρέμποροι κάνουν τις διακοπές τους σε καμιά Αττάλεια, ή τους σκότωσαν για να μην μιλήσουν. Πάντως το υλικό ούτε το έδωσαν πουθενά, ούτε τους το ζήτησε κανείς.]

   Υπάρχει και τρίτος εξίσου σημαντικός λόγος. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα, που ετοιμάζεται να εξαπολύσει στην Αίγυπτο ο Ερντογάν. Αν η Γάζα στα χέρια της Χαμάς ήταν πρόβλημα, η Αίγυπτος στα χέρια της Μουσουλμανικής Αδελφότητας είναι ο απόλυτος εφιάλτης. Το λογικό είναι να αντιμετωπίσουν αυτήν την απειλή πριν φτάσει στην Αίγυπτο, δηλαδή στην Τουρκία και στην Συρία, παρά να τρέχουν και να μην φτάνουν, αν οι σύμμαχοι του Ερντογάν επικρατήσουν στην Αίγυπτο. [Για τον λόγο αυτό είναι καθοριστικής σημασίας για τον Σίσι, αλλά και για το Ισραήλ να μην επικρατήσουν οι τουρκόφιλοι και στην ανατολική Λιβύη – για να μην μπουν από εκεί οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι. Αλλά αυτά είναι ημίμετρα πλέον – το κακό μόνο στην ρίζα του μπορεί να πολεμηθεί.]

   Για όλους αυτούς τους λόγους το Ισραήλ έβαλε ως πρώτη προτεραιότητα την Τουρκία. Παρά τα όσα αντήλλαξαν στο παρελθόν με την Ρωσία, πιστεύω, ότι θέλει διακαώς την Αμερικανορωσική προσέγγιση, που θα του αποφέρει πολλαπλά οφέλη. Μεταξύ αυτών την ειρηνική επίλυση του Ιρανικού προβλήματος. Δηλαδή την μόνιμη παρουσία διεθνών (Ρωσοαμερικάνων) παρατηρητών στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, καθώς και την ελεύθερη πρόσβαση και έλεγχο σε όλη την επικράτεια του Ιράν. Σε αντάλλαγμα το Ιράν θα πάρει την άρση της απομόνωσης του, αφού βέβαια κάνει έστω για τα μάτια του κόσμου μία «μεταρρύθμιση». [Θα το πάω λίγο παραπέρα το σενάριο. Το Ιράν θα μπει τόσο πολύ στο παιχνίδι, που θα δεχτεί ακόμα και να χάσει εδάφη από το Κουρδιστάν, που θα τα ρεφάρει από την διάλυση του Ιράκ και τις Σιιτικές περιοχές του.]

   Αλλά το μεγαλύτερο όφελος για το Ισραήλ θα είναι η δημιουργία της πολύ μεγάλης συμμαχίας εναντίον της Τουρκίας, που θα περιλαμβάνει τους πάντες και θα το απενοχοποιήσει στην διεθνή κοινή γνώμη. [Το πολύ πολύ να συνταξιοδοτήσουν τον Νετανιάχου, για να το κάνουν πιο εύκολο.] Μόνο του δεν μπορεί να τα βάλει με την Τουρκία. Όμως τα συμφέροντα του πλέον ταυτίζονται με τα πάγια συμφέροντα της Ρωσίας, που και για αυτήν διαγράφεται η μεγάλη ευκαιρία να λύσει το πρόβλημα των Στενών δια παντός, αλλά και να απαλλαχτεί από την ίδια πυρηνική απειλή, που θα απαλλαχτεί και το Ισραήλ. Είναι πλήρης ταύτιση συμφερόντων και είναι δύο πολύ έξυπνοι παίκτες, για να μην το καταλάβουν.

   Η ευκαιρία αυτή δεν θα ισχύει για πάντα, ούτε για την Ρωσία, ούτε για το Ισραήλ, ούτε για την Ελλάδα. Αν ο Ερντογάν καταφέρει να την γλιτώσει με τέτοια συντριπτική συγκυρία, θα αποδειχτεί ο μεγαλύτερος μάγκας όλων των εποχών και η Τουρκία θα εδραιωθεί ως μεγάλη δύναμη, στην οποία δεν θα μπορούμε πλέον να αντισταθούμε.

   Καθώς τα λένε κι άλλοι αυτά στο διαδίκτυο, μυρίστηκε κι ο Μητσοτάκης το όφελος του «ελευθερωτή» Κύπρου και Πόλης (θα μας κυβερνάνε και τα τρισέγγονα του) και είπε ο άνθρωπος «ήλθε η ώρα για την πιο εντυπωσιακή κωλοτούμπα της καριέρας μου». Ελα όμως που όσο ήταν στον αέρα, του ήλθαν δυό κακά μαντάτα. Το ένα του το σφύριξαν τα συνεταιράκια του, οι Ευρωπαίοι «Αν μας εγκαταλείψεις, θα βγάλουμε στην φόρα τα άπλυτα σου». Το άλλο δεν ξέρω ποιοι του το σφύριξαν, αλλά του είπαν, ότι ο Τραμπ το χει πάρει απόφαση να τον φάει. Για μένα δεν έκανε καλά που τους άκουσε. Αλλωστε και το επιχείρημα ότι δεν τον κάλεσε στην ορκωμοσία είναι ανυπόστατο. Όπως είθισται, ελάχιστους ηγέτες κάλεσε. Αυτό δεν σημαίνει, ότι θα ρίξει όλους τους άλλους. [Αν πολλοί πέσουν, δεν θα είναι επειδή τους στοχοποίησε ο Τραμπ, αλλά ο ίδιος ο λαός τους.]

   Προφανώς ο Τραμπ έχει έμπιστους, που παρακολουθούν την πολιτική κατάσταση σε όλες τις χώρες και δεν μπορεί να μην του έχουν πει, ότι προς το παρόν τουλάχιστον δεν έχουν εναλλακτική για την Ελλάδα, όπως επίσης ότι οι εκλογές αργούν. Τα σχέδια των Τραμπ –Πούτιν δεν μπορούν να περιμένουν τόσο πολύ και σαν ρεαλιστές που είναι, θα βολευτούν με ότι έχουν στην Ελλάδα. Γιατί λοιπόν σταμάτησε την τούμπα στον αέρα κι άρχισε πάλι τα φιλοουκρανικά του; Δεν βλέπει το αδιέξοδο, ή είναι τόσο πολλά τα ράμματα της γούνας του και φοβάται τόσο πολύ τα συνεταιράκια του στην Ευρώπη, που του διαμήνυσαν, ότι θα τον δώσουν, αν τους εγκαταλείψει;

   Αλλωστε δεν θα είναι η πρώτη κωλοτούμπα που άφησε στην μέση. Τις πρώτες ημέρες του 2021, λίγο πριν τα εμβόλια, ανακοίνωσε απόφαση να περάσουμε όλοι τέστ και να μπουν σε καραντίνα όσοι βρεθούν θετικοί. Βέβαια και αχρείαστο ήταν το μέτρο, αφού υπήρχε το απόλυτο όπλο των μονοκλωνικών και αμφίβολης αποτελεσματικότητας, αλλά πάντως χίλιες φορές προτιμότερο από τα εμβόλια. Αν είχε έστω και μικρή επιτυχία, πόσοι θα έκαναν εμβόλια; Γι αυτό μία που το ανακοίνωσε, μία που το έκανε γαργάρα…

   Βλέποντας την αναποτελεσματικότητα των εμβολίων και ότι δεν μείναμε στα αρχικά, αλλά μπήκαμε σε έναν φαύλο κύκλο εμβολιασμών, έκανε ακριβώς το ίδιο στο τέλος της ίδιας χρονιάς και πάλι το έκανε γαργάρα σε μία ημέρα.

   Τρίτη περίπτωση· όταν παραδέχτηκε, ότι έχουμε δώσει πολλά στην Ουκρανία και έχουν δημιουργηθεί κενά στην δική μας άμυνα. Κι όμως οι αποστολές δεν σταμάτησαν ποτέ!!!!!!

   Τώρα πάλι κάτι τον σταμάτησε να κάνει το σωστό. Το θέμα είναι, ότι τα γεγονότα τρέχουν και η ιστορία δεν θα περιμένει τον Μητσοτάκη, ούτε εμάς, που αντιμετωπίζουμε μοιρολατρικά την έλλειψη ηγετών. Η χώρα αυτήν την στιγμή χρειάζεται στιβαρό ηγέτη, που θα φέρει σε πέρας την μεγάλη εθνική ευκαιρία που διαγράφεται. Η μεγάλη ευκαιρία έρχεται χεράκι χεράκι με τον μεγάλο κίνδυνο και πλέον δεν θα μπορέσουμε να μεταθέσουμε την λύση των εθνικών μας θεμάτων στο μέλλον. Τέλος, το ότι δεν υπάρχει αυτήν την στιγμή ορατή (για εμάς, το πόπολο) εναλλακτική, δεν σημαίνει, ότι δεν μπορούν να την δημιουργήσουν και να βρεθούμε προ (ίσως και καλών) εκπλήξεων…

Επίλογος

   Αυτήν την στιγμή δυσκολεύομαι κι ο ίδιος να πιστέψω τα σενάρια που περιγράφω. Δεν περίμενα βέβαια, ότι θα τελείωνε τον Ουκρανικό πόλεμο σε μία ημέρα από την εκλογή του, ούτε καν σε μία ημέρα από την ανάληψη των καθηκόντων. [Γιατί αν δεν τελειώσει ο Ουκρανικός, δεν θα αρχίσει ο Τουρκικός –και υποψιάζομαι, ότι αυτοί που προσπαθούν να παρατείνουν τον Ουκρανικό χωρίς καμία ελπίδα νίκης, απλά δίνουν χρόνο στην Τουρκία.]

   Ξεκίνησε όμως πολύ άγαρμπα την «διαπραγμάτευση» και κυρίως την ξεκίνησε δημόσια. Δεν είναι τρόπος αυτός να διαπραγματεύεσαι με την Ρωσία. Αυτά που πρέπει να πουν (για να επιβεβαιωθούν τα σενάρια μου) δεν λέγονται με τίποτα δημόσια αυτήν την στιγμή. Μήπως όμως όσα λέγονται δημόσια είναι ένα θέατρο και η ουσιώδης διαπραγμάτευση έχει αρχίσει μυστικά; Μακάρι. [Θα συμφωνήσω με τον πρέσβη Αϋφαντή, ότι οι Ρώσοι δικαίως είναι επιφυλακτικοί. Αυτό όμως ενισχύει τα σενάρια μου για τα Στενά. Μάλιστα σε συνάρτηση με την απαίτηση του Τραμπ για περιορισμό τους στην Αρκτική και την εχθρική στάση των Ευρωπαίων στην Βαλτική, τα οφέλη των Ρώσων δεν μπορούν να περιοριστούν στην Ουκρανία και να έχουν κλειστές όλες τις δυτικές διόδους. Μόνο με κάτι πιο σημαντικό θα «ζεσταθούν». Αχ βρε έρμε Ταγίπ. Αρχισα να σε λυπάμαι. Δεν θα χεις καλά στερνά…]

ΥΓ. Όπως είπα και σε προηγούμενο άρθρο, το βέβαιο είναι, ότι στην δεύτερη θητεία του Τραμπ δεν θα πλήξουμε. Είναι τόσοι πολλοί οι παίκτες, τόσα πολλά που εννοούνται πίσω από αυτά που λέγονται και τόσο πολλά αυτά που λέγονται, χωρίς να μαθαίνονται, που δεν ξέρεις, από πού θα σου έλθει η έκπληξη. Σα να λέμε, η μεγάλη χαρά του αρθρογράφου, αλλά και το μεγάλο στοίχημα ανάμεσα στα πάρα πολλά σενάρια, που καταγράφονται από ειδικούς, αλλά και λαϊκούς αρθρογράφους, όπως εγώ.

Π. Ρέππας