- Βγάλτε τώρα τό τετράδιο σας καί τά χρωματιστά μολύβια, εἶπε ἡ δασκάλα μέ γλυκειά φωνή.
– Κυρία, ἐγώ δέν τό ἔχω στήν τσάντα μου, ψές κοιμήθηκα στόν μπαμπά μου καί τό ξέχασα ἐκεῖ. Ἡ μαμμά μου δέν ἦταν ἐκεῖ γιά νά μέ βοηθήσει νά φτιάξω τήν τσάντα μου, εἶπε ὁ Φοῖβος καί ἡ φωνή του βγῆκε πνιγμένη ὄχι ἀπό τό στόμα του, ἀλλά ἀπό τήν καρδιά του. Τά μάτια του βούρκωσαν κιόλας. Τό ἴδιο, τά μάτια καί ἡ ψυχή τῆς Δασκάλας!
Ναί, οἱ γονεῖς τοῦ Φοίβου χώρισαν πρόσφατα. Ἡ ἀπόφαση τοῦ δικαστηρίου συνέπεσε μέ τό ἄνοιγμα τοῦ Σχολείου. Δέν πρόλαβε νά δρασκελίσει τήν πόρτα τοῦ καινούργιου του Σχολείου καί μιά ἄλλη πόρτα ἄνοιξε γι᾽ αὐτόν, ἄγνωστη καί ξένη μέ πολλούς συμβιβασμούς. Οἱ καλοκαιρινές ἀναμνήσεις μοιράστηκαν στά δυό… τώρα καί ἡ σχολική ζωή! Κάθε τι πού περίμενε τόν Φοῖβο ἀπό τοῦδε καί στό ἑξῆς θά ἐρχόταν μοιρασμένο. Αὐτό, ἄν καί μικρός τό γνώριζε πολύ καλά. Τοῦ τό εἶπε πρίν λίγες βδομάδες τό λυπημένο βλέμμα τῆς μανούλας του ὅταν τοῦ ἐξηγοῦσε πώς μερικές φορές δέν θά μποροῦν νά διαβάζουν μαζί καί θά χρειάζεται νά προσέχει πολύ μέσα στήν τάξη, γιά νά εἶναι πιό εὔκολο ἀργότερα τό διάβασμα μέ τόν μπαμπᾶ. Τό κατάλαβε καί στίς βιαστικές ἐξηγήσεις πού τοῦ ἔδωσε ὁ μπαμπᾶς του ὅταν τόν ρώτησε πότε θά ξαναπᾶνε ὅλοι μαζί γιά κολύμπι σέ ἐκείνη τήν θάλασσα πού βρῆκαν στά βράχια ἕνα μικρό χταπόδι καί ἡ μαμμά τό φοβήθηκε… Ἦταν ἔξυπνο παιδί ὁ Φοῖβος. Δέν χρειαζόταν πολύ γιά νά ἀντιληφθεῖ πώς ὅλα ἄλλαξαν καί ὅλα γι᾽ αὐτόν καί τούς γονεῖς του θά ἀλλάξουν στή συνέχεια. Πᾶνε ὅ,τι ἔκαναν ὅλοι μαζί. Ἄραγε πῶς θά εἶναι τά Χριστούγεννα μόνο μέ τήν μαμμά καί μόνο μέ τόν μπαμπᾶ; Πῶς θά εἶναι τά γενέθλια, τά δικά του καί τῶν φίλων του; Πῶς θά εἶναι νά κοιμᾶται χωρίς τήν ἀγκαλιά τῆς μαμμᾶς του; Ἄραγε ἐκεῖνο τό ἀδελφάκι πού τοῦ ὑποσχέθηκαν θά μπορέσουν νά τοῦ τό φέρουν; Φοβᾶται νά ρωτήσει ὁ μικρός Φοῖβος. Βλέπει τήν μοιρασμένη του ζωή καί φοβᾶται. Ὅλα μοιράστηκαν γι᾽ αὐτόν. Οἱ φόβοι του ὅμως διπλασιάστηκαν. Καί ὅσο καί ἄν οἱ γονεῖς του προσπαθοῦν νά τοῦ κρύβουν πράγματα αὐτός τά καταλαβαίνει. Τούς ἀκούει νά μιλοῦν ἔντονα στό τηλέφωνο. Νέες λέξεις μπῆκαν τώρα στήν καθημερινότητά του: Δικαστήριο, διατροφές, διατάγματα…
Κάθε δεύτερο Σαββατοκυρίακο, ὁ Φοῖβος θά μένει στό σπίτι τοῦ πατέρα του. Τό ἴδιο καί ἄλλες δύο μέρες μέσα στή βδομάδα, ἀλλά ὄχι συνεχόμενες… Ἔτσι λέει τό διάταγμα. Ἐκεῖνο τό δισέλιδο ἔντυπο μέ τά μαῦρα σκληρά γράμματα, πού καθορίζει τίς ζωές χιλιάδων παιδιῶν καί τήν δική του. Πού σάν μαχαίρι μοιράζει στά δύο τήν τοσοδούλα τήν ζωή τους καί τά ὄνειρά τους… πού γεμίζει τίς ζωές τους μέ φόβους καί ἀνασφάλειες. Τό διάταγμα προνοεῖ γιά τά πάντα, ἀλλά δέν προνοεῖ γιά τό πῶς θά φτάνει σέ αὐτόν τό χάδι τῆς μανούλας του τό βράδυ, ἀφοῦ αὐτή δέν θἆναι ἐκεῖ… οὔτε προνοεῖ γιά τό πῶς θά νικᾶ τόν μπαμπᾶ του στίς κούρσες μέ τά αὐτοκινητάκια, ἀφοῦ αὐτός δέν θἆναι ἐκεῖ. Θά πρέπει νἆναι πολύ σκληρό αὐτό τό διάταγμα, ψυχρό καί ἄκαρδο γιά νά χωρίζει ἔτσι τήν ζωή τοῦ Φοίβου καί ὅλων τῶν ἄλλων παιδιῶν πού βρίσκονται στήν ἴδια θέση μέ αὐτόν, χωρίς κἄν νά τά ρωτήσει… Χωρίς κανένας νά νοιαστεῖ γιά τά δικά τους θέλω… χωρίς κανένας νά ἀφουγκραστεῖ τίς δικές τους ἀνάγκες. Αὐτό τό δίχως ἄλλο, θά θυμηθεῖ τό βράδυ στήν προσευχή του νά τό ζητήσει ἀπό τόν καλό Χριστό… καί θά τοῦ πεῖ νά σκίσει ὅλα τά διατάγματα πού ἀπαγορεύουν στά παιδιά τήν ἀγκαλιά τῆς μάνας καί τά παιχνίδια μέ τόν πατέρα. Δέν θέλει ὁ Φοῖβος, κι᾽ οὔτε τά ἄλλα τά παιδιά αὐτά τά διατάγματα. Θέλει κάθε βράδυ, ἀφοῦ χορτάσει τά παιχνίδια μέ τόν πατέρα του, νά τόν φιλᾶ γλυκά γιά καληνύκτα, -ἀλλοιῶς ἡ καληνύκτα δέν ἔχει νόημα-, καί νά τρέχει στό δωμάτιό του, ἐκεῖ πού ἔχει ὅλα του τά παιχνίδια καί ὄχι τά μισά, πού ἔχει ὅλα του τά πράγματα καί ὄχι τά μισά, καί πού ἡ ἀγκαλιά τῆς μανούλας του κρύβει τόσες ἱστορίες καί τόσα χάδια πού κανένα διάταγμα δέν μπορεῖ νά τά φανταστεῖ. Αὐτό θέλει ὁ Φοῖβος καί ὅλα τά παιδιά! Τίποτε παραπάνω καί τίποτε λιγότερο!
«Τά παιδιά συνηθίζουν εὔκολα, θά συνηθίσει καί αὐτό στά νέα του δεδομένα», μυρικάζουν οἱ μεγάλοι ἑκατέρωθεν. Καί τά παιδιά πᾶνε κι᾽ ἔρχονται, μέ θλιμμένα καί ἀπορημένα μάτια, μέ μιά τσάντα στό χέρι, μέ τό ἀγαπημένο τους παιχνίδι παραμάσχαλα καί ἕνα σωρό ἐρωτηματικά στοιβαγμένα στό μυαλό καί στήν καρδούλλα τους. Ἡ ζωή τους μερίστηκε ἀνάμεσα σέ δύο κόσμους, σέ δύο σπίτια, (τέσσερα μέ αὐτά τῶν γιαγιάδων) καί κυβερνᾶται ἀπό ἕνα ἄψυχο διάταγμα πού τά ὁδηγεῖ σέ μιά ψυχρή καί σχεδόν βίαιη πραγματικότητα, ἀπό τήν ὁποία λείπουν πολλά, ἀλλά κυρίως ἡ οἰκογενειακή θαλπωρή, τῆς ὁποίας τό κενό παίρνει μαζί του καί πολλά ἀπό τά ὄνειρα τῶν παιδιῶν.
Τά παιδιά τῶν διαταγμάτων, ἔτσι ὅπως γυροφέρνουν ἀπό τό ἕνα σπίτι στό ἄλλο, νοσταλγώντας τό δικό τους σπιτικό, ἀποτελοῦν τούς πρόσφυγες μιᾶς ἀγάπης, τά ἐκτοπισμένα παιδιά ἑνός γάμου δίχως ἅρμοσμα, μοιάζουν μέ ἀκροβάτες ἑνός κόσμου καί μιᾶς κοινωνίας πού βρίσκεται σέ ἀποσύνθεση.
Τά παιδιά τῶν διαταγμάτων εἶναι καί δικά μας παιδιά. Ὅταν τά συναντοῦμε ἄς γίνουμε ἔστω καί γιά λίγο ἡ λάμψη στό χαμόγελό τους καί ἔστω φευγαλέα, ὁ οὐρανός στά ὄνειρά τους! Τούς τό χρωστοῦμε!
