Ο Χριστός έχει πει: «Αν έχετε πίστη ελάχιστη, όση κι ένας σπόρος σιναπιού μπορείτε και βουνά να μετακινήσετε. Και δεν το είπε μοναχά, αλλά και το απόδειξε:
Τη φουρτουνιασμένη θάλασσα την πρόσταξε να ηρεμήσει και υπάκουσε. Στα παράλυτα ανθρώπινα μέλη και στα νεκρά έδωκε τη χαμένη τους ισχύ και ζωντάνια. Στα μάτια που δεν έβλεπαν, στ’ αυτιά που δεν άκουγαν και στη γλώσσα που δεν μιλούσε έδωκε την υγεία τους.
Κι αυτά τα θαύματα δεν τα έκαμε μόνο κάπου και κάποτε. Τα κάνει παντού και πάντοτε. Εδώ και τώρα. Και δεν τα κάνει με κάποια δυσεύρετα υλικά αλλά με το ευτελέστατο χώμα. Που το πλάθει και το μεταπλάθει σε μύριες μορφές και μύριες αποχρώσεις. Και του δίνει την πνοή του μυστηρίου της ζωής. Όμως…
Τη γλώσσα του θαύματος δεν τη συλλαβίζουμε μόνο στο χώρο της ύλης αλλά και στο χώρο του πνεύματος. Έτσι ο ποιητής πάνω στον Παρνασσό της ιδιοφυΐας του φαίνεται σάμπως να κάθεται παράμερα και ν’ αφουγκράζεται τη μούσα, που του υπαγορεύει τι να γράψει. Αλλά και ο Εβραίος προφήτης δεν έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι τα όσα λέει και γράφει δεν είναι δικά του λόγια, αλλά του Θεού. Και γι’ αυτό των λόγων του το ασφαλές δεν διστάζει κάποτε να το υπογράψει ακόμη και με το αίμα του.
Βέβαια μετά τον ερχομό του Χριστού η γλώσσα του θαύματος δεν αποτελεί κάποιο σπάνιο περιστασιακό γεγονός, αλλά γίνεται μια καθημερινή πλημμυρίδα. Και καθιερώνει μια καινούργια αριστοκρατία ανθρώπων, που είναι τελείως απροϋπόθετη. Γιατί μπορεί να γίνει μέτοχός της ακόμη και ένας αγράμματος ή ένας εγκληματίας ή κι ένας άσωτος. Και προπάντων αυτοί. Σε βαθμό μάλιστα τόσο προκλητικό ώστε να σκανδαλίζονται οι ενάρετοι.
Συμβαίνει κι εδώ κάτι ανάλογο μ’ αυτό που συμβαίνει και στη φύση: Εκεί απ’ το βούρκο και την κοπριά βγαίνουν τα ωραιότερα λουλούδια και τα ευγευστότερα φρούτα. Το ίδιο κι απ’ την κοπριά της αμαρτίας και τις πέτρες της άγνοιας αναδύονται και λαξεύονται πολύχυμα και αθάνατα αγάλματα αγιότητας και σοφίας.
Γιατί οι αμαρτωλοί έχουν πείνα και δίψα σε ασύγκριτα μεγαλύτερο βαθμό απ’ αυτούς που έχουν αποτελματωθεί και απολιθωθεί στη ναρκισσιστική αυτάρκεια της οποιασδήποτε ανθρωποσύστατης αρετής. ΄Έτσι ο μεγάλος και ενάρετος γιος της παραβολής του Ασώτου σκανδαλίζεται απ’ την ακατανόητη σ’ αυτόν αδυναμία του πατέρα στον άσωτο μικρό αδελφό του. Κι ο φαρισαίος,- ακόμη και οι μαθητές- μπαίνουν σε πνευματική περιπέτεια, όταν ο Χριστός δίνει τη συγνώμη του στην πασίγνωστη αμαρτωλή. Όπως έκπληξη προκαλεί στους μαθητές η συνομιλία του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα. Κι ακόμη μεγαλύτερη θα ήταν έκπληξή τους, αν γνώριζαν την αμαρτωλή της ζωή. Κι όμως σ’ αυτήν ο Χριστός αποκαλύπτει κάποιους απ’ τους πιο πολύτιμους πνευματικούς θησαυρούς του. Μεταξύ των οποίων και τη γλώσσα του θαύματος. Που η Σαμαρείτιδα στη συνέχεια τη μετάγγισε ως ιεραπόστολος, σύμφωνα με την παράδοση, σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους.
Ο Χριστός δεν επιστρατεύει μόνο την εικόνα του νερού για να παραστήσει το Άγιο Πνεύμα. Επιστρατεύει και την εικόνα του αέρα: «Ο αέρας, όπου θέλει φυσάει, λέει στο Νικόδημο. Κι έτσι, σαν δυνατός αέρας, παρουσιάζεται το Άγιο Πνεύμα κατά την ημέρα της Πεντηκοστής. Αλλά μέσα στο υπερώο μετασχηματίζεται σε πύρινες φλόγες.
Είναι δε αξιοσημείωτο ότι και οι αρχαίοι φιλόσοφοι είδαν την αρχή του κόσμου κάτω από τις τρεις μορφές: τη φωτιά (Ηράκλειτος), το νερό (Θαλής) και τον αέρα (Αναξιμένης).
Μια πτυχή της γλώσσας του θαύματος είναι και το θαύμα της γλωσσολαλίας. Αυτό που έκανε το κήρυγμα του Πέτρου, μετά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος να το ακούνε οι ακροατές του ο καθένας τους στη δική του γλώσσα. Και το θαύμα αυτό συνεχίζεται στις μέρες μας: Ο Άγιος Πορφύριος, που βέβαια δεν ήξερε γαλλικά, συνομιλούσε για πολλή ώρα με μια γαλλίδα, που και αυτή δεν ήξερε ελληνικά.
Τη γλώσσα του θαύματος την ξέρει και τη μιλάει ολάκερο το σύμπαν μαζί με τους αγίους. Με εξαίρεση εμάς τους υπόλοιπους ανθρώπους, που είμαστε οι χειρότεροι μαθητές της.
Αν όμως δεν μπορούμε να μιλήσουμε τη γλώσσα του θαύματος, ας μάθουμε τουλάχιστο τη γλώσσα του ανθρώπου. Τη γλώσσα, που δεν βρίσκεται στο στόμα μας αλλά στην καρδιά μας. Και μας βοηθάει να συνεννοούμαστε με όλους τους συνανθρώπους μας, έστω κι αν δεν γνωρίζουμε τη γλώσσα τους. Έτσι ώστε να χαιρόμαστε στη χαρά τους, να συμπονάμε στη θλίψη τους, να συμπάσχουμε στα παθήματά τους και να τους συντρέχουμε στις ανάγκες τους…
Κι αυτή τη γλώσσα να την αντιτάξουμε στη γλώσσα της απανθρωπιάς και της βαρβαρότητας. Τη γλώσσα Βαβέλ. της, που μιλούν σε Δύση και Ανατολή οι μεγάλοι κακούργοι της Ανθρωπότητας.
Είναι κρίμα και ντροπή να ζητούν οι ταπεινωμένοι και καταφρονεμένοι της Γης ψωμί και ειρήνη απ’ τους έχοντες και τους κατέχοντες κι αυτοί να τους στέλνουν το θάνατο και την καταστροφή.
Είναι κρίμα και ντροπή, ενώ υπάρχουν άνθρωποι του Θεού, έντιμοι και ικανοί, εμείς να ψηφίζουμε απατεώνες και αγιογδύτες: Εφιάλτες της Νέας Τάξης, που προδίδουν την πίστη μας και την πατρίδα μας και δολοφονούν εμάς και τα παιδιά μας!…
Κι, ενώ υπάρχει η γλώσσα του Αγίου Πνεύματος εμείς να μιλούμε τη γλώσσα των πιστών του αντίχριστου που χαίρουν μετά κλαιόντων και κλαίνε μετά χαιρόντων!…
