Γράφει Η Παρασκευή Σιδέρη
Οι άρρωστοι στα μυαλά δυστυχώς είναι πολλοί και ενώ νοσούν οι ίδιοι από σατανίτιδα προσπαθούν να θεραπεύσουν άλλους αρρώστους τους οποίους οι ίδιοι αρρώστησαν… τρέλα μ’ακουγεται!
Και αναφέρομαι πρωτίστως στους ντοκτοραδες της Ν.Τ.Π χωρίς να μένουν απέξω οι οπαδοί της “θεραπείας”…Ν.Τ.Π αγκαζε με Έλληνα ορθόδοξο λοιπόν!
Θα καταπιαστώ με ένα απο τα πιο σημαντικα, κατά την κρίση μου, θέματα, χωρίς να κατέχω διπλώματα ψυχολογιας και πτυχία κοινωνιολογίας αλλά αξιοποιώντας την κοινή λογική και σαφώς την προσωπική μου εμπειρία..
Το μεγάλωμα των παιδιών λοιπόν και οι ηθικές αξίες…
Δεν θα αναπτύξω την ξέφρενη και αποκαρδιωτική συμπεριφορά των σημερινών παιδιών(σαφώς και δεν αναφέρομαι σε όλα τα παιδιά και ευτυχώς) αλλά στην γενεσιουργό αιτία..
Αν και με κατέκριναν κάποιοι σε παλαιότερο άρθρο, θα ξανατονίσω ότι το μεγάλωμα και η ανατροφή των τέκνων είναι κατεξοχήν μέλημα της μητέρας.. η γυναίκα από την φύση της, παρέχει με τις ευλογίες του κυρίου μας, την φροντίδα εντός του σπιτιού και ο πατέρας, ο προστάτης της οικογένειας, είναι υπεύθυνος για την ασφάλεια της οικογένειας και ‘κινείται” κυρίως έξω από το σπίτι για την επίτευξη αυτής..
Τώρα αν κάποιοι έπεσαν στην παγίδα του φεμινισμού και του εκμοντερνισμόυ και μπήκε σφήνα ο ένας στα χωράφια του αλλουνού είναι υπεύθυνοι καί για τις επιλογές τους και για τις συνέπειες αυτών..
Οι κανόνες είναι ξεκάθαροι και δόθηκαν από τον ίδιο τον Κύριο και απλά οι υποκινητές του αντιχρίστου βάλθηκαν να τους ανατρέψουν και εν τέλει τα κατάφεραν..
Σαφώς και δεν μπορεί κανείς να συμπεριλάβει σε ένα άρθρο τις απόψεις του ολοκληρωμένες και θα αναφερθώ σε δύο κυρίως θεματα και ο Θεός βοηθός!
1)Η επιστήμη σήμερα οργιάζει και είναι σε θέση να ανατρέψει κοσμοθεωρίες, θρησκείες, μυαλά, κοινωνίες και δυστυχώς πετυχαίνει τους στόχους της!
Μεγάλωσα σε οικογένεια όπου δεν κυριαρχούσαν τα σύγχρονα συστήματα διαπαιδαγώγησης όπως τιμωρία, αυστηρά όρια, ενσυναίσθηση και πολλοί άλλοι σύγχρονοι όροι αυτής…
Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να πνίγεται από τα “μη” και τα “όχι”, τώρα θα μπεις τιμωρία για να μάθεις”, “όχι εκεί γιατί θα λερωθεις” και τα συναφή αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ήμουν ανεξέλεγκτη και “παραβατική”..
Αντίθετα ήμουν ένα υπάκουο και φρόνιμο παιδί γιατί μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον με ηθικές αξίες και χωρίς πολλά μη και τιμωρίες και μια αόρατη δύναμη με έκανε από μικρό παιδί να βάζω μόνη μου τα όρια και έτσι δεν αισθάνθηκα ποτέ μου καταπίεση και ούτε ένιωσα την ανάγκη να τα υπερβω και είχα δόξα τω θεώ ήρεμα παιδικά χρόνια, σχεδόν ανύπαρκτη “εφηβεία” και εύχομαι μην τα βρω μπαστούνια στα γεράματα μου😒
Οι σύγχρονες μητέρες έχουν κατακλυστεί από κιτ οδηγιών, από don’t και do, από μαμαδογκρουπακια στο φέις, από συμβουλές και έπαθαν παρακρουση από την υπερπληροφορηση οι έρμες..
Οι ηθικές όμως αξίες δεν διδάσκονται απλώς, αλλά αποτυπώνονται στην καρδιά και στο μυαλό των παιδιών μέσα από πράξεις και συναισθήματα και μένουν ανεξίτηλες… ακόμη θυμάμαι καί τις εικόνες καί τα συναισθήματα που πήγαζαν από τις αξίες που διδάχτηκα μεσα από την ίδια την οικογένεια και το ίδιο ισχύει για όλα τα παιδάκια που μεγάλουν κατ’ αυτόν τον τρόπο…
Το άλλο το καινούριο,όσον αφορά τον χρόνο, τον ποιοτικό χρόνο, που προτείνουν οι παιδαγωγοί να αφιερώνουν οι γονείς στα παιδιά και καλώς προτείνουν, αλλά η αλήθεια είναι κάπου στην μέση..
Φόρτωσαν με ενοχές την σημερινή μάνα ,της έριξαν το ηθικό αλλά με λάθος κατά την γνώμη μου κριτήρια..
Η μάνα σήμερα για να συνεισφέρει στο σπίτι εργάζεται πυρετωδώς και σαφώς όπως προανέφερα είναι αποτέλεσμα του μοντερνισμού και θέτω το ερώτημα: Πώς οι παλιές δεν δούλευαν καί είχαν 3-4 παιδιά, καί είχαν και δικό τους σπίτι (όχι ενοίκιο 50 τ.μ 600€) καί τα παιδιά τους πρόκοβαν;
Δηλαδή τα άρρωστα μυαλά που λέγαμε, αφού έβγαλαν την μάνα από το σπίτι, αφού την φόρτωσαν με χίλια δυο βάρη και άλλα χίλια δυο περιττά πράγματα της πετάνε ένα δηλητηριώδες ξεροκοματο και δώστου τα ολοήμερα, και δώστου οι νταντάδες της γειτονιάς και να σου σε λίγο και οι ψυχολόγοι στα σχολεία και τόλμα να πεις τον γιο μην βάφεις τα φρύδια, σηκωτη θα σε φέρουν στο σχολείο για να απολογηθεις για την ψυχική καταπίεση που προκαλείς στο βλαστάρι σου…
Και επανέρχομαι στο θέμα και πάλι θυμάμαι τον εαυτό μου ως ένα χορτασμένο παιδί, να παίζει όλη μέρα, μακριά από την οικογένεια και η γυναίκα του σπιτιού να είναι απίκο από τα ξημερώματα με δουλειές σπιτιού καί με γεωργικές δουλειές αν ζούσε σε χωριό, μέχρι το βράδυ.. μια από τα ίδια περίπου με τις σημερινές ,αλλά με μια μεγάλη διαφορά που αλλάζει τα πάντα!
Είχαν ηθικές αξίες που διαπερνούσαν όλη την οικογένεια.. υπήρχε ιεραρχία και σεβασμός!
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ότι η μάνα λείπει από το σπίτι αλλά ότι καταπατήθηκαν οι ηθικές αξίες.. η ίδια η μάνα βρίζει τον πατέρα, μία κουβέντα να πει ο άντρας, δέκα θα πει με τα γνωστά αποτελέσματα… είναι μοντέρνα τακτική το “με κερατωσες; θα σε κερατωσω κι εγώ”, είναι στην μόδα οι χωριστές διακοπές, οι έξοδοι με τις φίλες αλά Κάρι Μπράντσο και τα παιδιά διδάσκονται από καταστάσεις που βιώνουν και όχι από τα μπλα μπλα!
Τα περισσότερα παιδιά λοιπόν μεγάλωναν στην αλάνα, έξω από το σπίτι και μακρυά από την εποπτεία των γονιών και κατ’ επεκταση μακριά από τα do και τα don’t και όμως είχαν ήθος και αρχές γιατί είχαν ήθος και αρχές η οικογένεια και ας περνούσαν λίγες μόνο ώρες μαζί!
2)Και το άλλο ζήτημα το κυριότερο,η απουσία του Χριστού από τις ζωές τους..
Δεν είπαμε να γίνουν παπαδοπαιδια, ούτε καν να πάνε κατηχητικό αλλά όταν οι γονείς αμφισβητούν την ύπαρξη και την δύναμη της πίστης μας (μέσα από τα Μ.Μ.Ε και από την καθημερινότητα αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο Έλληνας το έχει χάσει το παιχνίδι και σε πνευματικό επίπεδο ηττήθηκε, δυστυχώς) τα παιδιά αυτομάτως εισπράττουν αυτήν την απαξίωση και την χαλαρότητα των γονιών απέναντι στην θεία πρόνοια του Κυρίου μας…
Και θρησκους δεν μας κάνει μόνο το γεγονός ότι πάμε εκκλησία, νηστεύουμε κ.α αλλά κατά πόσο εκτελούμε έστω και κατά πόσο κάνουμε αναφορά στα παιδιά μας για τις διδαχές του Κυρίου μέσα από τον τρόπο ζωής μας και όχι από την σκέτη κατήχηση, είχαμε ένα καντηλάκι με μικρό ηλεκτρικό φωτάκι και κάθε βράδυ λέγαμε μια μικρή προσευχή πριν κοιμηθούμε.. είναι τόσο δύσκολο να μάθουμε στα παιδιά να προσεύχονται;
Η θρησκεία μας εν ολίγοις δεν είναι μόνο πίστη ή μόνο έργα και αυτό καλουμαστε σαν γονείς να διδάξουμε και στα παιδιά μας… δυστυχώς σε πολλές ελληνικές οικογένειες λείπουν καί η πίστη καί τα έργα!
Και όπως ανέφερα σε κάποιο παλιό σχόλιο μου δεν μιλάω από το βάθρο του αναμάρτητου αλλά από το χαντάκι του αμαρτωλού που προσπαθεί να βρει τον ίσιο δρόμο μέσα από την οδό της μετάνοιας…
Η σωτηρία μας λοιπόν, η σωτηρία των παιδιών μας και της χώρας μας είναι στα δικά μας χέρια… δεν υπάρχει απολύτως καμία δικαιολογία πάνω σ’ αυτό και απλά καλή μετάνοια εύχομαι σε όλους ανεξαιρέτως…
Και όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός “κάθε πέρσι και καλύτερα” έτσι και οι παλιές παιδαγωγικές μέθοδοι είναι αποτελεσματικότερες από τις σημερινές-κουραφεξαλα με βάση την δική μου αντίληψη και δυστυχώς μέσα από τα τερατουργηματα της σύγχρονης εποχής, που μόνο θλίψη προκαλούν, επιβεβαιώνομαι..
Το άρθρο το αφιερώνω στην γιαγιά μου, ασχέτως αν δεν ξέρει να διαβάζει και είναι 95 χρόνων και ακατηχητη στα σοσιαλ μιντια🥴
