Η σύγκρουση με το Ιράν εξελίσσεται πολύ ευνοϊκά για το Ισραήλ. Το Ισραήλ κατάφερε να μετατρέψει τη σύγκρουση σε μια αντιπαράθεση μεταξύ του Ιράν και του εκπροσώπου του Ισραήλ, της Ουάσιγκτον, ακριβώς όπως η Ουάσιγκτον κατάφερε να μετατρέψει την Ουκρανία σε μια σύγκρουση μεταξύ της Ρωσίας και του Ουκρανικού εκπροσώπου της Ουάσιγκτον. Τόσο η Ιρανική όσο και η Ρωσική ηγεσία εμπλέκονται σε συγκρούσεις «οφθαλμός αντί οφθαλμού» με τους αντιπροσώπους, με πληρεξούσιους, και όχι με τους πραγματικούς εχθρούς τους.
Αυτό λειτουργεί άψογα για το Ισραήλ και την Ουάσιγκτον, καθώς κανένα από τα δύο δεν υφίσταται στρατιωτικές συνέπειες από τους δύο πολέμους που έχουν προκαλέσει. Η Ουάσιγκτον επιτίθεται στο Ιράν, και οι αμερικανικές βάσεις και το στρατιωτικό προσωπικό υφίστανται τις συνέπειες, όχι το Ισραήλ. Η Ουάσιγκτον επιτίθεται στη Ρωσία, και η Ουκρανία υφίσταται τις συνέπειες, όχι η Αμερική.
Ήλπιζα ότι ο Πρόεδρος Τραμπ είχε βρει τη στρατηγική εξόδου του από το Ιράν, όταν ανακοίνωσε πριν από λίγες ημέρες ότι εφεξής ο πόλεμος κατά του Ιράν θα διεξαγόταν οικονομικά με κυρώσεις. Αλλά προφανώς ο Νετανιάχου αρνήθηκε να αφήσει τη μαριονέτα του να βγει από τη σύγκρουση του Ισραήλ με το Ιράν, καθώς το ίδιο το Ισραήλ δεν επαρκεί για να συνεχίσει τη σύγκρουση.
Υπενθυμίζω ότι, στον 21ο αιώνα, το Ισραήλ έχει χρησιμοποιήσει τη μαριονέτα του στην Ουάσιγκτον για να απορροφήσει την Παλαιστίνη στο Ισραήλ. Δεν έχει απομείνει τίποτα από την Παλαιστίνη. Το Ισραήλ χρησιμοποίησε την Ουάσιγκτον, στο πλαίσιο αυτού που η Ουάσιγκτον παρουσίασε ως «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», για να εξαλείψει τρία εμπόδια στο δρόμο προς το «Μεγάλο Ισραήλ»: το Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία. Επί του παρόντος, το Ισραήλ έχει βάλει πιστή του μαριονέτα του, τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, να επιτίθεται στο Ιράν.
Ο Νετανιάχου γνωρίζει ότι ο Τραμπ δεν μπορεί να ανεχθεί την ήττα και ότι η απογοήτευσή του από τη στρατιωτική αδυναμία των ΗΠΑ έναντι του Ιράν πιθανότατα θα οδηγήσει στη χρήση πυρηνικών όπλων από τον Τραμπ.
Ο μουσουλμανικός κόσμος έχει την ευκαιρία να το αποφύγει αυτό, αν υπάρχει κάποια μικρή εξυπνάδα, λίγη νοημοσύνη στον μουσουλμανικό κόσμο. Πρόσφατα, η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν υπέγραψαν μια συμφωνία αμοιβαίας ασφάλειας. Η Τουρκία διαθέτει ικανές συμβατικές στρατιωτικές δυνάμεις και ελέγχει ένα σημαντικό στενό. Η Σαουδική Αραβία διαθέτει πετρέλαιο. Το Πακιστάν διαθέτει πυρηνικά όπλα. Πρόκειται για μια σημαντική συμμαχία. Αυτό που λείπει είναι το Ιράν.
Η προσθήκη του Ιράν στην συμμαχία παρέχει αποφασιστική ηγεσία και το μπλοκ των τεσσάρων χωρών, εάν σχηματιζόταν, καταλαμβάνει ένα στρατηγικό μέρος του κόσμου και θα ελέγχει τις θαλάσσιες οδούς μέσω των οποίων ρέει το πετρέλαιο.
Γιατί δεν έχει σχηματιστεί αυτή η συμμαχία; Θα ήταν μια μουσουλμανική συμμαχία Σουνιτών και Σιιτών. Θα αποτελούταν από 458.000.000 Μουσουλμάνους έναντι 7.700.000 Ισραηλινών. Θα ήταν μια μουσουλμανική συμμαχία με συμβατική και πυρηνική ισχύ, την οποία ούτε το Ισραήλ ούτε η μαριονέτα του – οι Ηνωμένες Πολιτείες – θα μπορούσαν να αντισταθούν. Μια λέξη από τη συμμαχία αυτή και το πετρέλαιο θα σταματήσει να ρέει. Και ο Δυτικός κόσμος θα πεθάνει.
Αν σχηματιζόταν μια τέτοια συμμαχία, ο Λίβανος, η Ιορδανία, η Αίγυπτος και η Υεμένη θα έσπευδαν να ενταχθούν σε αυτήν. Ολόκληρη η μουσουλμανική Μέση Ανατολή θα ενωνόταν ενάντια στο σιωνιστικό σχέδιο του «Μεγάλου Ισραήλ». Επιπλέον, αν μια τέτοια συμμαχία σχηματιζόταν τώρα, θα μπορούσε να έχει σημαντικές επιπτώσεις και στις επικείμενες ισραηλινές εκλογές.
Το κόμμα του Νετανιάχου και τα κόμματα του συνασπισμού του είναι όλα κόμματα μειοψηφίας. Οι Σιωνιστές του «Μεγάλου Ισραήλ», που κυβερνούν το Ισραήλ επειδή η συνένωση των σιωνιστικών κομμάτων σε έναν συνασπισμό δημιουργεί μια κυβερνών «πλειοψηφία».
Οι Ισραηλινοί έχουν ανεχθεί τα ακραία σιωνιστικά κόμματα, λόγω της επιτυχίας της σιωνιστικής προπαγάνδας και επειδή, μέχρι τον πρόσφατο πόλεμο των 12 ημερών, δεν κόστισε τίποτα στους Ισραηλινούς. Όμως, από τη στιγμή που οι ιρανικοί πύραυλοι διαπέρασαν το «Σιδηρούν Θόλο», οι Ισραηλινοί βίωσαν για πρώτη φορά το κόστος του Σιωνισμού.
Αν ο ισραηλινός λαός πάει στις εκλογές αντιμετωπίζοντας μια συμμαχία 458.000.000 ενωμένων μουσουλμάνων που διαθέτουν πυρηνικά όπλα, οι Ισραηλινοί, ως έξυπνοι άνθρωποι, είναι πιθανόν να αναρωτηθούν αν θέλουν στην εξουσία ένα κόμμα που συνεχίζει να προκαλεί τη μουσουλμανική Μέση Ανατολή.
Είναι πιθανό να αναδυθεί μια νέα ισραηλινή κυβέρνηση που, ακόμη και αν το Ισραήλ διατηρήσει την αμερικανική μαριονέτα του, θα κατανοήσει ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την τεράστια αλλαγή στην ισορροπία δυνάμεων και θα εκλέξει μια κυβέρνηση που αντιλαμβάνεται ότι το Ισραήλ πρέπει να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση προκειμένου να διασφαλίσει τη δική του επιβίωση ως χώρα.
Αν και ο Νετανιάχου μπορεί να είναι κακός, δεν είναι ηλίθιος. Όσο περισσότερο το Ιράν συνεχίζει να ανταποδίδει τα χτυπήματα στον εχθρό που ενεργεί ως πληρεξούσιός του, τόσο περισσότερο χρόνο έχουν οι σιωνιστές να σκηνοθετήσουν ένα γεγονός που θα οδηγήσει την Ουάσιγκτον να αποδεχτεί τη χρήση πυρηνικών όπλων εναντίον του Ιράν. Η αδυναμία του μουσουλμανικού κόσμου να λάβει σημαντικές αποφάσεις αποτελεί το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του Σιωνισμού.
Αν χρησιμοποιηθούν πυρηνικά όπλα εναντίον του Ιράν, η μουσουλμανική αντίσταση θα καταρρεύσει. Η Τουρκία θα υποχωρήσει στο ΝΑΤΟ. Οι Σαουδάραβες θα καταφύγουν στο να γίνουν η δοκιμασμένη και αληθινή μαριονέτα της Ουάσιγκτον. Το Πακιστάν θα υποχωρήσει στην Ασία.
Ο Νετανιάχου το γνωρίζει αυτό. Μπορείτε να στοιχηματίσετε ότι εργάζεται προς αυτή την κατεύθυνση, ενώ το Ιράν τον διευκολύνει παίζοντας το παιχνίδι «οφθαλμό αντί οφθαλμού» με την Ουάσιγκτον, και οι τρεις χώρες της Συμφωνίας της Μέκκας κάθονται και σκέφτονται αν θέλουν η συμφωνία ασφάλειας να έχει ουσία.
