Προς τον «Κρυπτώνυμον» Αναγνώστη – σχολιαστή (;) των άρθρων μου: «Το καθεστώς Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ (1974-1998) και η καιρική εκκλησιαστική εικόνα του» – ΜΕΡΟΣ Η

Βόλος 9/10/2024 

Προς τον «Κρυπτώνυμον» Αναγνώστη – σχολιαστή (;) των άρθρων μου: «Το καθεστώς Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ (1974-1998) και η καιρική εκκλησιαστική εικόνα του» – ΜΕΡΟΣ Η 

Ιστολόγιο Triklopodia  

Αγαπητέ 

Όταν σήμερα λένε «ομολογία πίστεως», μέσα στην υπάρχουσα θολή οικουμενιστική ατμόσφαιρα της εποχής μας, εννοούν ένα πολύχρωμο καμβά, όπου προσπαθούν με παράταιρες βελονιές να παρουσιάσουν την ορθόδοξη παράδοση με διάφορα συμπιλήματα (πασαλείμματα, παραλλαγές), μακρυά από την «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ» της διαχρονικής Εκκλησίας. 

Δυστυχώς, το σχόλιό σας στερείται αυτής της απλότητας της ορθόδοξης ομολογίας – πνευματικότητας, αποκομμένο από την διδασκαλία των Αγίων Πατέρων και των Οικουμενικών Συνόδων. Δεν μπορεί να αποτελέσει (το σχόλιό σας) εφαλτήριο πνευματικής αφύπνισης και έλλαμψης. Οι συνιστώσες του κειμένου σας δεν εκφράζουν λιτή – κόσμια μεγαλοπρέπεια, αλήθεια, πνευματικά συμπεράσματα ή μεστή σοφία, συμβατή με την ηλικία σας. Στο βάθος της σκέψης σας δεν υπάρχει η κοφτερή ματιά της ορθόδοξης ομολογίας παρά μονοδιάστατη υβρεολογία. Εντύπωση προκαλεί, για ένα υποτιθέμενο θεματοφύλακα της παράδοσης (ομολογίας) η απόκρυψη του ονόματος διότι, αγαπητέ, η κατά Θεόν ομολογία δεν γίνεται ανωνύμως. 

Προς στιγμή σκέφθηκα να μην απαντήσω σε μια τόσο (ανώνυμη) και ανύπαρκτη λίμνη επιχειρημάτων. Εστίασα όμως την προσοχή μου στον μέγα Απόστολο Παύλο, που στους διανοητικούς κραδασμούς της αρνητικής κριτικής, προτρέπει – ομολογεί: «Ελλησί τε και βαρβάροις, σοφοίς τε και ανοήτοις οφειλέτης ειμί» (Ρωμ. Α΄, 14). 

Αγαπητέ, αφ’ ότου υπάρχει εκκλησιαστική ιστορία και ιστορική μνήμη, δεν πρέπει να υπάρχει χώρος για όποια εξιδανίκευση προσώπων ή του παρελθόντος, όταν δεν υπάρχουν οι πνευματικές – αντικειμενικές προϋποθέσεις. Πριν από τα γραφόμενά μου, ήδη ο Μητροπολίτης Χριστόδουλος, ως αντικανονικός Μητροπολίτης Δημητριάδος, στο βιβλίο του «Γιατί απομακρύνονται οι νέοι από την Εκκλησία», είχε τονίσει (μεταξύ άλλων): 

«Σαν φορείς εξουσίας (εννοεί τους Εκκλησιαστικούς ηγέτες) εκάναμε πολλές φορές κατάχρησι, εξουθενώνοντας ανθρώπινα πρόσωπα, που όμως είχαν ανεπανάληπτη αξία σαν εικόνες του Θεού, κι εδώσαμε όπλα στους εχθρούς της Εκκλησίας να την πετροβολούν εξ αιτίας μας. Συμβιβαστήκαμε ενίοτε με την κρατούσα κατάστασι και εξουσία κι όταν ακόμη αυτή κατέφευγε σε μέσα όχι ηθικά και έντιμα, για την στερέωσή της, ενώ θα μπορούσαμε με μοναδική ευστοχία να επισημάνουμε τα σφάλματά της χάριν του λαού… αγκαλιάσαμε τους ισχυρούς, αλλοτριώνοντας έτσι την αποστολή της Εκκλησίας χωρίς να νοιώσουμε τύψεις και μετάνοια» (Σελ. 7-8). 

Σε προσεκτική ανάγνωση, το ανωτέρω κείμενο ασκει (στην πραγματικότητα) δριμύ έλεγχο και στο Σεραφειμικό καθεστώς που τον ανέδειξε. 

Εφ’ όσον τα γραφόμενά μου προκάλεσαν τριβές στον εσωτερικό σας κόσμο, στην διαμαρτυρία σας (σχόλιό σας) έπρεπε να είσθε σαφής, δηλ.: 

Α) Ποιοι είναι οι «σκαιώτατοι», «βλάσφημοι», «αισχροί» και «ανυπόστατοι» υπαινιγμοί μου; 

Β) Ως προς τι ήτο «ακραιφνώς Ορθόδοξος Ιεράρχης», ο Ιωαννιδοπρόβλητος αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ; 

Γ) Εις το «όνομα του Χριστού και της πατρίδος», ποία ήτο η προσφορά του εις «το μέγιστον δυνατόν»; 

Να μου απαντήσετε επωνύμως, ώστε να επακολουθήσει ήρεμος, σεμνός και γόνιμος διάλογος. 

Ως προς την εκθρόνιση των 12 Μητροπολιτών υπό του Σεραφειμικού καθεστώτος, οι 12 Ιεράρχες είχαν επαναλάβει τα λόγια του υπερασπιστού του Χριστού, του Νικοδήμου: «Μη ο νόμος ημών κρίνει τον άνθρωπον, εάν μη ακούση παρ’ αυτού πρότερον και γνώ τι ποιεί;» (Ιωάν. 7, 51). Μήπως ο νόμος (μας) καταδικάζει τον άνθρωπο, εάν ο δικαστής δεν ακούσει πρώτα απ’ αυτόν την απολογία του και μάθει τι έχει κάνει; 

Το Σεραφειμικό καθεστώς, δυστυχώς, δεν είχε εμπεδώσει το μάθημα που παρέδωσε (διαχρονικά) ο καλός, σεμνός και ταπεινός μαθητής του Ιησού, ο Νικόδημος. 

Αναπολογήτους εκδίωξε τους 12 ιεραποστολικούς Ιεράρχες. Ούτε οι Εβραίοι δεν τόλμησαν (χωρίς «δίκη») να σταυρώσουν τον Κύριό μας!! 

Αυτή την εξαίρεση την σφυρηλάτησε ο Σεραφείμ πάνω στο σώμα της Ιεραρχίας∙ πράξη τόσο πρωτοφανής, δυσώδης και αποπνικτική, όσο και ανίερη! Η κανονικότης που επικαλείτο ο Σεραφείμ ήτο άνευ σημασίας και βάθους. 

Ισχύει η παρατήρηση του Carl Schmitt: 

«Το κανονικό δεν αποδεικνύει τίποτε, η εξαίρεση αποδεικνύει τα πάντα» (1994, σ. 31-32 – Η έννοια του πολιτικού – Εκδόσεις Κριτική, Αθήνα 1988). 

Με τιμή και αγάπη Χριστού 

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ 

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ 

Υ.Γ.: Να διευκρινίσετε τι περιλαμβάνει η «ομολογία» σας, «υπέρ της πίστεως». Πριν απαντήσετε, σας προτείνω να διαβάσετε και τα βιβλία του Κων. Μουρατίδου για το «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ». 

Ίσως χρειασθεί να επανέλθω… 

Σχόλιο Αναγνώστη στο άρθρο : «Το καθεστώς Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ (1974-1998) και η καιρική εκκλησιαστική εικόνα του» ΜΕΡΟΣ Η΄