Χριστιανοί Κοιμάστε;
«Διά τούτο λέγω υμίν, πάσα αμαρτία και βλασφημία αφεθήσεται τοις ανθρώποις, η δε του Πνεύματος βλασφημία ουκ αφεθήσεται τοις ανθρώποις… ούτε εν τω νυν αιώνι ούτε εν τω μέλλοντι»
(Ματθ. ιβ΄. 31-32. βλ. και Μάρκ. γ΄. 28-30. Λουκ. ιβ΄. 10.).
Το ιερότατο απόφθεγμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού λέει, ότι «κάθε αμαρτία και βλασφημία θα συγχωρεθεί στους ανθρώπους, όποιος όμως βλασφημήσει κατά του Αγίου Πνεύματος, δεν θα συγχωρεθεί ούτε στον παρόντα αιώνα ούτε στον μέλλοντα».
Άς εξετάσουμε, όμως, ποιά είναι η βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος.
«Βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, είναι το να αποδίδουμε τις ενέργειές Του στο αντίθετο πνεύμα, δηλαδή στον διάβολο καθώς αναφέρει και ο Μέγας Βασίλειος».
(Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος)
Σύμφωνα με την Ιερά διδασκαλία των Θεοφόρων Πατέρων των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων, Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού-Θεού με Κεφαλή τον Χριστό. Μέλη δε του Χριστού είναι οι Χριστιανοί (κλήρος και λαός) και κάθε μέλος του Χριστιανού είναι όλος ο Χριστός.
Επομένως, όποιος εξακολουθεί, μετά τη ληστρική σύνοδο της Κρήτης (2016) να αποδέχεται τους βλάσφημους και ακάθαρτους αιρετικούς ψευδεπισκόπους (βλ. Ιερό Πηδάλιο σελ. 358) της συνόδου αυτής, που κατέστησαν πλέον επίσημα, συνοδικά, μέλη του λεγόμενου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.E.), δηλ. της ψευδεκκλησίας του αντιχρίστου, για μέλη της Εκκλησίας, υβρίζει τον Χριστό-Θεό, διότι, δογματικά, αμέσως αποδέχεται ότι και ο Χριστός είναι βλάσφημος και ακάθαρτος αιρετικός, μέλος της «εκκλησίας» του αντιχρίστου, του (Π.Σ.Ε.)!
Άπαγε της μεγάλης βλασφημίας.
Αγαπητοί αδελφοί, διανύουμε ήδη τον τέταρτο κατά σειρά χρόνο, χωρίς να έχει εμφανισθεί καμία επίσημη αντίδραση από τους καλούμενους επισκόπους για το φθοροποιό έργο που έχει κορυφωθεί δια της αποστασίας της αυτοαποκαλουμένης «Αγίας και Μεγάλης Συνόδου», η οποία έχει αλλοιώσει και καταπατήσει επίσημα με λόγο και με γράμμα τα «αιώνια όρια των Πατέρων», Δόγματα και Παραδόσεις, νομιμοποιώντας όλες τις αιρέσεις και επικυρώνοντας συνοδικά(!) το Παγκόσμιο Συμβούλιο των «εκκλησιών» (Π.Σ.Ε.), δηλαδή την ψευδεκκλησία του αντιχρίστου, καθιστώντας επίσημα μέλη του, τους συμμετέχοντες και συνυπογράφοντες τις εν λόγω αποφάσεις της ληστρικής συνόδου της Κρήτης και όσους έχουν εκκλησιαστική κοινωνία με αυτούς.
Πότε επιτέλους θα αρχίσουν να εξετάζουν το θέμα αυτό οι «στρατηγοί» και λοιποί «φύλακες», προκειμένου να δώσουν το σύνθημα της Ορθοδόξου αντιδράσεως;
Μετά από τέτοια βλάσφημα και αντίχριστα κείμενα και τις δημόσιες εμφανίσεις του ψευδοπατριάρχου και των λοιπών ψευδεπισκόπων του (Π.Σ.Ε.) που ολοφάνερα προδίδουν την μοναδικότητα της Ορθοδοξίας, πώς είναι δυνατόν να τους ανέχονται ακόμα (κλήρος και λαός) μνημονεύοντάς τους, για Ορθοδόξους καθημερινώς;
Μέχρι πότε θα ξεγελάνε τον εαυτό τους, με τις δήθεν διαμαρτυρίες τους, ενώ βλέπουν ότι καθημερινώς αποθρασύνονται και αλλοιώνονται όλο και περισσότερο ξεπουλώντας τον θησαυρό της Ορθοδόξου Πίστεως;
Δεν αντιλαμβάνονται ότι έπρεπε προ πολλού να είχαν διακόψει την Εκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους, σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες και την Αγιοπατερική διδασκαλία;
Και το πιο παράδοξο είναι ότι αυτό το αποκαλούν δήθεν αγώνα, εντός των τειχών της Εκκλησίας, ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, καθότι βρίσκονται εντός της κακοδοξίας και εκτός της Αληθείας δηλαδή της Εκκλησίας.
«Κληρικοί, μοναχοί» και διάφοροι θεολόγοι-θολολόγοι γράφουν και ομιλούν σαν να μην υπάρχει η ληστρική σύνοδος της Κρήτης, σαν να μην υπάρχει η αίρεση του οικουμενισμού που διά του λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλίου των «εκκλησιών» (Π.Σ.Ε) ο αντίχριστος έχει εγκαθιδρύσει την εγκόσμια «εκκλησία» του!
Το θέμα αυτό είναι τεράστιο και ελεεινό, διότι αναφέρεται πλέον στην εσωτερική αλλοίωση των ορθοδόξων κριτηρίων του κλήρου και του λαού.
Το μόνο παρήγορο σημείο είναι η αφύπνιση αρκετών πιστών λαϊκών, οι οποίοι με το Παραδοσιακό και Ορθόδοξο φρόνημά τους, με λόγο και με έργο αντιδρούν στους ψευδοποιμένες και φθορείς του Θείου Αμπελώνα.
Πρέπει, όμως όλο το ποίμνιο να αντιληφθεί ότι δεν είναι αμέτοχο ευθύνης, όταν εφησυχάζει και αδιαφορεί την ώρα που προδίδεται η πίστη!
Ο Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης γράφει σε σχετική επιστολή του: «Είναι εντολή του Κυρίου να μη σιωπάμε, όταν κινδυνεύει η Πίστη. Όταν πρόκειται για την πίστη, δεν μπορούμε να πούμε· Εγώ ποιός είμαι; Είμαι ιερέας; Όχι. Άρχοντας; Ούτε. Στρατιώτης; Από που; Γεωργός; Ούτε και αυτό. Είμαι φτωχός, εξασφαλίζοντας μόνο την καθημερινή μου τροφή. Δεν έχω λόγο ούτε ενδιαφέρον για το θέμα αυτό. Αλίμονο! Οι πέτρες θα κράξουν, και συ μένεις σιωπηλός και αδιάφορος; Ώστε ακόμα και ο φτωχός την ημέρα της κρίσεως δεν θα έχει καμιά δικαιολογία, αν τώρα δεν μιλά, γιατί θα κριθεί και μόνο γι’ αυτό».(Προς Παντολέοντι Λογοθέτη, επ. 425, Φατουρ.)
Ευχόμαστε από εδώ και στο εξής, συν Θεώ, κανείς να μην βρεθεί μεταξύ των Ορθοδόξων σιωπηλός και αμέριμνος και αυτό διότι ο κίνδυνος είναι μεγάλος δια την σωτηρία της Αιώνιας ψυχής του.
Χριστιανοί, «Αυτή είναι η ευαγγελική πίστις ημών των αμαρτωλών. Αυτή είναι η Αποστολική ομολογία ημών των ταπεινών, ή με άλλους λόγους, η πατροπαράδοτη θρησκεία ημών των ελαχίστων. Εκτός από αυτή δεν αποδεχόμαστε, όχι μόνο τι λέει ο τάδε ή ο δείνα από τους σημερινούς ή τους παλαιούς, αλλά ούτε και αν αυτός είναι ο Πέτρος και ο Παύλος. Αλλά και αν ακόμη έρθει κάποιος από τους ουρανούς και διδάσκει και κηρύττει (Γαλ. Α΄. 8.9.), δεν μπορούμε να τον δεχθούμε σε εκκλησιαστική κοινωνία, εφόσον δεν ακολουθεί την υγιή διδασκαλία της πίστεως (Τίτ. Β΄. 1.). Επιπλέον δε, η ταπεινώτης μας είναι έτοιμη μέχρι θανάτου να υποστεί, παρά να γίνουμε αρνητές αυτής της ειλικρινούς ομολογίας μας».
(Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης. Τη εικονομαχική συνόδω, ως εκ προσώπου πάντων των ηγουμένων 2,1, P.G. 99,1120A)
