Η κόρη του παπα-Γιάννη Καλαΐδη ήταν πελάτισσά μου. Σε κάνα δυο αποστροφές του λόγου της, είχα αντιληφθεί ότι πρέπει να έχει σχέση με την Εκκλησία αλλά ως εκεί.
Αρκετά χρόνια πριν, κοντά στα δέκα, είχα επισκεφθεί τους γονείς της στο Νεοχώρι Σιντικής με έναν παλιό μου συμφοιτητή που είχα βρει στην Θεσσαλονίκη και του πρότεινα να πάμε. Εντελώς φρέσκος στα της Εκκλησίας, χωρίς διάκριση – κι ακόμη έτσι είμαι – πήγαμε στο σπίτι κι επιμένοντας, “αναγκάσαμε” τον παπα-Γιάννη και την σύζυγό του να μας δεχτούν. Να μην τα πολυλογώ, όντας άσχετος, πήραμε την ευχή του, μας μίλησε αφού πρώτα μας κέρασε η σύζυγός του και φύγαμε. Δεν ήταν όμως μια απλή ευχή, όπως συνηθίζεται…
