Η Ουκρανία «γράφει» στα παλαιότερα των υποδημάτων της τα ελληνικά διαβήματα
Σε τροχιά πλήρους αποσταθεροποίησης μπαίνει η Ελλάδα και η Μεσόγειος, μετά την προκλητικη δήλωση του Κιέβου ότι θα συνεχίσει τις επιθέσεις με drones–καμικάζι σε απόσταση αναπνοής από τα ελληνικά νησιά, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων της τα ελληνικά διαβήματα…
Ειδικότερα, η Ουκρανία θα συνεχίσει να επιτίθεται σε ρωσικά πλοία στην ανοικτή θάλασσα, στο πλαίσιο του δικαιώματός της στην αυτοάμυνα βάσει του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, δήλωσε αξιωματούχος του Κιέβου στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, σύμφωνα με πληροφορίες που έλαβε το Euractiv.
Αν μη τι άλλο, πρόκειται για μια προκλητική δήλωση, ιδιαίτερα μετά τον πρόσφατο εντοπισμό ενός ουκρανικού θαλάσσιου drone που μετέφερε 100 κιλά εκρηκτικών κοντά στο ελληνικό νησί της Λευκάδας, στο Ιόνιο Πέλαγος.
Υπενθυμίζεται πως το drone είχε ως στόχο ένα ρωσικό δεξαμενόπλοιο στη Μεσόγειο, βάσει πληροφοριών που είχε συγκεντρώσει το Κίεβο, ανέφεραν διπλωματικές πηγές στην Αθήνα.
Το ζήτημα τέθηκε εκ νέου νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, μετά τη φάρσα των διαβόητων Ρώσων φαρσέρ Vovan και Lexus εις βάρος του Θάνου Ντόκου, συμβούλου εθνικής ασφάλειας του Κυριάκου Μητσοτάκη, του Έλληνα πρωθυπουργού, την οποία έφερε στο φως πρώτο το Banking News.
Το περιστατικό προκάλεσε έντονη αντίδραση από την Αθήνα, η οποία ζήτησε συγγνώμη από το Κίεβο και διαβεβαιώσεις ότι ένα τέτοιο συμβάν δεν θα επαναληφθεί, προκειμένου να αποτραπεί η μετατροπή της Μεσογείου σε πεδίο πολέμου, εν μέσω ανησυχιών για τις πιθανές επιπτώσεις στον τουρισμό.
Οι Έλληνες θα έπρεπε να ζητήσουν συγγνώμη από τη Ρωσία και τον Putin, όχι από την Ουκρανία, δήλωσε ο πρώην πρωθυπουργός της Ουκρανίας Αρσένι Γιατσενιούκ στο Euractiv στις 29 Μαΐου.
Δείτε το βίντεο με τη συνομιλία του Θάνου Ντόκου με Ρώσους φαρσέρ
https://rutube.ru/video/0ab5eb4f5858630305da98944617c5f1/
Τρία διαβήματα διαμαρτυρίας
Η Ελλάδα υπέβαλε τρία διαβήματα διαμαρτυρίας προς το Κίεβο σχετικά με το περιστατικό.
Επισήμως, η Ουκρανία εξέφρασε τη λύπη της και ζήτησε συγγνώμη για το περιστατικό, τονίζοντας ότι αυτό ήταν αποτέλεσμα της ρωσικής επιθετικότητας κατά της Ουκρανίας.
Ωστόσο, ανεπίσημα, το Κίεβο κατέστησε σαφές ότι δεν έχει πρόθεση να απέχει από τη στοχοποίηση ρωσικών πλοίων στη Μεσόγειο.
Κατά τη διάρκεια αρκετών κατ’ ιδίαν συναντήσεων που πραγματοποιήθηκαν μετά το περιστατικό της 7ης Μαΐου, Ουκρανοί διπλωμάτες δήλωσαν ότι το Κίεβο θα συνεχίσει να στοχοποιεί ρωσικά δεξαμενόπλοια στην ανοικτή θάλασσα, στο πλαίσιο του δικαιώματός του στη νόμιμη αυτοάμυνα βάσει του Άρθρου 51 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές στην Αθήνα.
Αξιωματούχοι του Κιέβου αναφέρθηκαν επίσης στη Συμφωνία Φιλίας του 1996 μεταξύ των δύο χωρών, βάσει της οποίας τα δύο μέρη υποχρεούνται να προχωρούν σε διαβουλεύσεις σε περίπτωση που προκύψει μια τέτοια κατάσταση.
«Σε περίπτωση που προκύψει κατάσταση η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει απειλή για ή να θέσει σε κίνδυνο τη διεθνή ειρήνη και τάξη, τα Μέρη θα προχωρούν σε άμεσες διαβουλεύσεις προκειμένου να αξιολογήσουν την κατάσταση», αναφέρει η συμφωνία.
Η Ουκρανία υποστηρίζει ότι η Αθήνα δεν συμμορφώθηκε με αυτή τη διάταξη, υποστηρίζοντας ότι το ζήτημα είχε ήδη λάβει έντονα πολιτικοποιημένες διαστάσεις στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης πριν πραγματοποιηθεί οποιαδήποτε προηγούμενη διαβούλευση με το Κίεβο.
Τα ελληνικά και ουκρανικά υπουργεία Εξωτερικών δεν απάντησαν σε αιτήματα για σχολιασμό.
Τραγική η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας: Επιμένει στη λάθος πλευρά της Ιστορίας, στηρίζοντας την Ουκρανία
Η ελληνική κυβέρνηση —και όχι ο ελληνικός λαός— είναι αυτή που έθεσε την Ελλάδα, κατά την άποψη πολλών, στη λάθος πλευρά της Ιστορίας όσον αφορά τη σύγκρουση στην Ουκρανία.
Αντί η Ελλάδα να στηρίξει έμπρακτα την ειρήνη, όχι με διγλωσσία αλλά με μια σταθερή και ρεαλιστική στάση, επέλεξε να υιοθετήσει μια σκληρή αντιρωσική ρητορική και να ευθυγραμμιστεί πλήρως με τις επιλογές της Δύσης.
Η Ρωσία αποτελεί μια μεγάλη χώρα, με την οποία η Ελλάδα διατηρεί ιστορικούς και πολιτισμικούς δεσμούς.
Ο κομμουνισμός αποτελεί παρελθόν και η σύγχρονη Ρωσία, υπό την ηγεσία του Vladimir Putin, εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό διεθνή παράγοντα, διαθέτοντας μία από τις ισχυρότερες οικονομίες και την ισχυρότερη πυρηνική ισχύ παγκοσμίως.
Ωστόσο, η ιστορική πραγματικότητα, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, παραμερίστηκε.
Ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Volodymyr Zelensky, δεν είναι —όπως παρουσιάζεται από ορισμένα δυτικά μέσα ενημέρωσης— ήρωας και σύμβολο αντίστασης που μάχεται αποκλειστικά για τη σωτηρία της χώρας του. Αυτή η εικόνα, σύμφωνα με τους επικριτές του, αποτελεί μια απλουστευμένη αφήγηση.
Η Ουκρανία χαρακτηρίζεται από τους επικριτές της ως μια χώρα με σοβαρά προβλήματα διαφθοράς, η οποία —κατά την άποψή τους— δεν πληρούσε τα απαιτούμενα κριτήρια για την ένταξή της σε ορισμένους διεθνείς θεσμούς.
Η στρατηγική του ΝΑΤΟ, σύμφωνα με αυτή την οπτική, αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης αμερικανικής προσπάθειας περιορισμού της Ρωσίας, η οποία θεωρείται ο βασικός στρατιωτικός αντίπαλος της Δύσης. Κατά την ίδια άποψη, η σύγκρουση δεν αφορά αποκλειστικά τα εδάφη και τις περιοχές με ρωσόφωνους πληθυσμούς.
Η Ελλάδα, αντί να επιλέξει μια πιο ουδέτερη στάση και να προωθήσει την ειρηνευτική διαδικασία, επέλεξε να συνταχθεί με την πλευρά της Ουκρανίας και των δυτικών συμμάχων της, μια επιλογή που οι επικριτές της θεωρούν λανθασμένη και ιστορικά επιζήμια.
Η στενή συνεργασία της κυβέρνησης Μητσοτάκη με τον Ζελένσκι χαρακτηρίζεται από τους επικριτές της ως αρνητική εξέλιξη, καθώς θεωρούν ότι μετατρέπει την Ελλάδα από παράγοντα διαλόγου σε μέρος της αντιπαράθεσης.
Η συνέχιση της υποστήριξης προς την ουκρανική ηγεσία, σύμφωνα με αυτή την άποψη, ενέχει κινδύνους, καθώς ο πόλεμος έχει ήδη προκαλέσει τεράστιες ανθρώπινες απώλειες και σοβαρές καταστροφές.
Η ελληνική κυβέρνηση, υποστηρίζουν οι επικριτές της, θα βρεθεί αντιμέτωπη με τις συνέπειες μιας επιλογής που θεωρούν ότι βασίστηκε περισσότερο στην ευθυγράμμιση με τη Δύση παρά σε μια ανεξάρτητη στρατηγική εθνικού συμφέροντος.
Οι δηλώσεις του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη ότι στηρίζει την ειρήνη και τις προτάσεις Ζελένσκι χαρακτηρίζονται από τους επικριτές ως ανεπαρκείς, καθώς —σύμφωνα με την ίδια προσέγγιση— δεν λαμβάνουν υπόψη την πραγματικότητα στο πεδίο των μαχών.
Παράλληλα, οι αναφορές στην ελληνική συμμετοχή στην ανοικοδόμηση της Ουκρανίας θεωρούνται από τους επικριτές ως πρόωρες, καθώς εκτιμούν ότι η τελική έκβαση του πολέμου παραμένει αβέβαιη και ότι η διεθνής προσοχή ενδέχεται να στραφεί αλλού μετά το τέλος της σύγκρουσης.
Η επιλογή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στο ουκρανικό ζήτημα, σύμφωνα με αυτή την κριτική άποψη, αποτελεί μια σκοτεινή σελίδα στη σύγχρονη ελληνική ιστορία.
www.bankingnews.gr
