Πύρινος Λόγιος : Μήπως ήταν…συννενοημένο; Οι ΗΠΑ, η Ρωσία, οι Κούρδοι και η Τουρκία που…πιάστηκε στα τέσσερα !

Φωτογραφία : SLpress

Καλημέρα Ελλάδα, καλημέρα πατρίδα μου, καλημέρα Έλληνες αδέρφια μου και συναγωνιστές!
Χτες το βράδυ και στον απόηχο των κατηγορηματικών δηλώσεων του φίλου μου του Μιχάλη του Ιγνατίου περί ανακοινώσεως από ώρα σε ώρα των κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας, είχα βγεί για δείπνο με μια φίλη μου, στέλεχος μεγάλης τράπεζας στην Αυστραλία. Στη συζήτηση που είχαμε σχετικά με τα τεκταινόμενα στη Συρία, σε κάποια στιγμή καγχάζει ακούγοντας τις… “βαθυστόχαστες” αναλύσεις μου, λέγοντας ότι “εσείς οι θεωρητικοί που καταπίνετε τη γκαμήλα και τεμαχίζετε τα κουνούπια, δεν καταλαβαίνετε ότι…όλα είναι συννενοημένα και ότι ο Τούρκος θα βρεθεί με τη θηλιά στο λαιμό; Σιγά μη θέλουν αυτοί οι δύο να αποκτήσουν κι άλλο ανταγωνιστή στη περιοχή και ποιόν; Τον Τούρκο; Χαχα!”.

Εγώ δεν είμαι της…συνωμοσιολογίας. Ως Ιστορικός και ως υπηρέτης της επιστήμης αυτής κι όχι του κομπογιαννιτισμού, είμαι άνθρωπος που κρίνει εκ των γεγονότων το τι συμβαίνει και δεν μπλέκομαι των “πίσω από τις κουΐντες” θεωριών. Αφ’ ενός μεν διότι αυτές δεν έχουν καμμιά εγκυρότητα, αφ’ ετέρου διότι είναι τόσο ριζοσπαστικές, που μπορεί να έχουν βάση σε αυτά που εμείς θέλουμε κι όχι σε αυτά που είναι η αλήθεια. Κι ως γνωστόν, “η αλήθεια βρίσκεται ΠΑΝΤΑ εκεί έξω”.

Όμως εχτές βράδυ, και στην απίστευτη εξέλιξη που είχαν τα γεγονότα με τους Σύριους και τους Ρώσους οι οποίοι τελικά ήρθαν σε συννενόηση με τους Κούρδους, ξαφνικά σαν να…φωτίστηκε το θολωμένο μου μυαλό και μονολόγησα μια λέξη: “Λές να..;”

Για να δούμε λοιπόν το θέμα με μια…άλλη σκοπιά που ίσως και να στέκει, όσο απίθανο κι αν μοιάζει.

Ο Τράμπ, φέρθηκε όπως φέρθηκε, γιατί, όπως ισχυρίζονται πολλοί μέσα στο Κογκρέσσο (στη πλειοψηφία τους Δημοκρατικοί) εκβιάζεται από τον Ερτογάν επειδή έχει, στην καλύτερη περίπτωση, οικονομικά συμφέροντα ο ίδιος στην Τουρκία. Στη χειρότερη, με κανα βιντεάκι που τον δείχνει να…εκφράζει την συμπαθειά του σε κάποια θηλυκή ύπαρξη σε κάποια σουΐτα της Κων/πολης ή της Μόσχας. Αυτά λέγονται ψιθυριστά και στους διαδρόμους του Λευκού Οίκου.

Ο Πούτιν από την άλλη, έδειξε να μην έχει συγκινηθεί καθόλου από το δράμα των ηρωικών μαχητών Κούρδων, που στην ουσία των πραγμάτων, εκτός από τους Αμερικανούς, και οι Ρώσοι τους οφείλουν αν όχι πολλά, τουλάχιστον τόσα όσα χρειαζόταν για να κερδίσουν κι αυτοί τον πόλεμο εναντίον των τζιχαντιστών. Άρα λοιπόν, αντικειμενικά μιλώντας, οι δύο υπερδυνάμεις θα έπρεπε να αισθανόταν τουλάχιστον ευγνώμονες μπροστά στην γενναιότητα, την αυταπάρνηση αλλά και τη θυσία των Κούρδων, που έδωσαν το αίμα τους για να εξαλειφθεί από τον πλανήτη μια τρομερή απειλή που αν επικρατούσε, θα μπορούσαμε να μιλάγαμε για “νέα μάστιγα του Θεού επί της Γης”. Αντιθέτως, ο Πούτιν, δια στόματος Άσαντ, τους χαρακτήρισε…προδότες και υπονομευτές της συριακής εδαφικής επικράτειας, ξεπλένοντας με αυτόν τον τρόπο τον Ερτογάν που επιδιώκει αυτό ακριβώς τον ίδιο. Την εδαφική επικράτεια της Συρίας σε μια ύστατη προσπάθεια να καταλάβει τα εδάφη τα οποία ήθελε εξ αρχής, με τη έναρξη του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, σαπορτάροντας τους τζιχαντιστές με κάθε τρόπο. Και εφ’ όσον οι τζιχαντιστές ηττήθηκαν, δεν είχε άλλον τρόπο παρά να εισβάλλει για να τα διεκδικήσει, προβάλλοντας ως δικαιολογία τον…πόλεμο ενάντια στην…τρομοκρατία (αορίστως, χωρίς να κατονομάζει τους Κούρδους) αλλά και να εγκαταστήσει εκεί τους Σύρους πρόσφυγες, λες και αυτοί δεν είχαν το ελεύθερο να γυρίσουν από μόνοι τους στις εστίες τους, όταν ο πόλεμος θα είχε πια τελειώσει.

Όλο το πράγμα, θύμιζε συμπαιγνία που έβγαζε μάτι και δικαίως ξεσήκωσε όλο τον πλανήτη έναντιον των υπερδυνάμεων και ειδικά για την Αμερική και τον Τράμπ. Από τη μία δηλαδή βόλευε τον Πούτιν η σφαγή των Κούρδων, εξαλείφοντας μια και καλή ό,τι στοιχείο αμερικανικό υπήρχε στη περιοχή κι από την άλλη τον Τράμπ, ο οποίος γλιτώνει το “δόσιμο” του Ερτογάν στο FBI και εκπληρώνει και την υπόσχεση που έδωσε στον αμερικανικό λαό περί απόσυρσης των στρατιωτών από κάθε εύφλεκτη εστία πολέμου στη Μέση Ανατολή. Είναι όμως έτσι τα πράγματα όντως; Ή μήπως…βγαίνει για άλλη μια φορά τελικά αληθινός ο Άγιος Παΐσιος, ο οποίος μίλησε για την Τουρκία που…πηδάει με τα τέσσερα και στο τέλος θα πιαστεί και με τα τέσσερα;

Στο ζουμί τώρα.

Αν κρίνει κανείς πως…πολύ γρήγορα πήραν άλλη τροπή τα πράγματα, τότε ναί, μπορούμε να μιλάμε για ενός είδους…συννενόηση μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων.

1) Ο Τράμπ βρίσκει την πιο κατάλληλη δικαιολογία για να μην έρθει τελικά σε κατά μέτωπο σύγκρουση με την Τουρκία του Ερτογάν, όχι γιατί τη φοβάται, αλλά γιατί δεν έχει καμμιά διάθεση να διαλύσει εκείνος το ΝΑΤΟ. Κυρώσεις μπορεί να επιβάλλει, όχι όμως να προτάσσει όπλα εναντίον “συμμάχου”, έστω κι αν αυτός δεν είναι πλέον επί της ουσίας σύμμαχος.

2) Ο Πούτιν από την άλλη, ναί μεν θέλει τη Τουρκία ως σύμμαχο, αλλά όχι και…νταβατζή στο κεφάλι του και κυρίως να τον έχει στα πόδια του μέσα στη Συρία. Άρα; Η κάθε υπερδύναμη βολεύεται αφάνταστα, αφήνοντας τον Ερτογάν να μπεί μέσα στη Συρία εξ αρχής, να δείξει τις πραγματικές διαθέσεις του, να ξεβρακωθεί και εν συνεχεία να…πάρει τον “πούλο”.

Από την άλλη, δεν ήθελε να πάει εκείνος στους Κούρδους. Ήθελε ΑΥΤΟΙ να πάνε σ’ αυτόν. Όπως ακριβώς πήγε και ο Ερτογάν, όταν κατάλαβε ότι οι Αμερικανοί του την έχουν στημένη και σκοπεύουν να ιδρύσουν κράτος για τους Κούρδους (σχέδιο Τσένεϊ). Ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό, ήταν να …αποσυρθούν οι Αμερικανοί, να αφήσουν ξεκρέμαστους τους Κούρδους, οι Τούρκοι να εισβάλλουν και να δείξουν το τρομακτικό τους πρόσωπο παρέα με τους τζιχαντιστές του FSA που στο μεταξύ ακόνιζαν τα χατζάρες τους στο Αφρίν και να ορμήσουν στους άμαχους Κούρδους με μανία. Αυτό ήταν! Οι Κούρδοι, αμέσως προχώρησαν σε επαφή με τον Άσσαντ και αφού ζήτησαν και την παρουσία του Λαβρόφ, προχώρησαν στη συμφωνία.
Ο Πούτιν με σαρδόνιο χαμόγελο, βλέπει πως πετυχαίνει όλα όσα ήθελε. Και να βάλει τον Ερτογάν στη θέση του δείχνοντας πως αυτός κάνει κουμάντο εκεί αλλά καί να περιορίσει τις διαθέσεις των Κούρδων, προς το παρόν τουλάχιστον.

Συννενοημένα όλα λοιπόν; Ναί, γιατί όχι! Φαίνεται απολύτως λογικό και απολύτως αληθινό.
Όσο για την Ευρώπη των…ευρωπαίων, είναι απλώς για κλάμματα. Οι άνθρωποι δεν είναι μόνο μικροί. Είναι παντελώς ασήμαντοι. Συνεχώς επικαλούνται αυτό το …φουκαριάρικο το Διεθνές Δίκαιο, αυτή τη καραμέλα που ακούγεται τόσο ασήμαντη και τόσο μικρή, που στο άκουσμά της γελάνε ακόμη και οι κολόνες των κτιρίων μέσα στα οποία ακούγεται. Τελικά, τείνω να πιστέψω πως αυτό καθ’ αυτό το Διεθνές Δίκαιο, δημιουργήθηκε για να…αποτελεί το πλαστικό ξίφος των αδύναμων, οι οποίοι θα προστρέχουν σε αυτό επειδή θα φρόντιζαν οι μεγάλοι να τους έχουν αποδυναμώσει από όλες τις πλευρές για να τους ελέγχουν.

Έχω πεί επανειλλημένα ότι ΗΠΑ και Ρωσία δεν θέλουν επ ουδενί μια Τουρκία ισχυρή, στο επίπεδο δηλαδή της περιφερειακής υπερδύναμης. Την θέλουν τόση, όσο χρειάζεται για να μπορούν αργότερα, για να έχουν δηλαδή τη δυνατότητα αργότερα να τη διαλύσουν οποιαδήποτε στιγμή θέλουν. Και τα γεγονότα και οι εξελίξεις αυτών, δικαιώνουν τη σκέψη αυτή, η οποία δεν είναι μόνο δική μου, αλλά πολλών άλλων πολύ πιο έγκυρων και έγκριτων αναλυτών. Άφησαν την Τουρκία να μπεί μέσα στη Συρία, να …ξεβρακωθεί, να μπεί στο λάκκο με τα φίδια και να βγεί τραυματισμένη. Έτσι, θα την ελέγχουν καλύτερα και αποτελεσματικότερα, θυμίζοντάς της πως χωρίς την υποστήριξή τους, δεν πάει ούτε βήμα παραπάνω. Κι έτσι, ελέγχουν και προωθούν μαζί με αυτήν και τα συμφέροντά τους σε κάθε περιοχή μεγίστου ενδιαφέροντος, όπως η Συρία, το Αιγαίο και η Κύπρος. Και “άσε τους μικρούς, όπως η Ελλάδα επί παραδείγματι, να προτάσσουν τα …διεθνή δίκαια και τα λοιπά κουραφέξαλα για να πετύχουν ό,τι θέλουν”. Δηλαδή, να τρώνε τις φάπες…και με τον νόμο!

Παρ’ όλα αυτά, η κατάσταση στη Συρία θα παραμείνει για πολλά χρόνια ακατάστατη, αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Η Τουρκία έχει ημερομηνία λήξης, γιατί ο όγκος της πάντα θα προκαλεί διαρκώς προβλήματα δυσεπίλυτα. Και γι αυτό θα διαλυθεί. Το ζήτημα των Κούρδων δεν παραγράφεται, ούτε διαγράφεται. Είναι πλέον μέρος της Γεωπολιτικής ατζέντας που θα απαιτεί διευθέτηση. Και όχι μόνον αυτό. Τα ενεργειακά και οι λογαριασμοί που έχουν μείνει ανοιχτοί από τον Α’ ΠΠ, είναι καταδικασμένοι να διευθετηθούν με κάθε τρόπο. Κι όσο αυτό αναβάλλεται λόγω οικονομικών συγκυριών, δηλαδή της εύθραυστης παγκόσμιας οικονομίας, τόσο αυτά θα διογκώνονται. Και αργά η γρήγορα, η έκρηξη θα ξεσπάσει. Μια σπίθα χρειάζεται. Και είναι νομοτελειακά σίγουρο ότι καί θα συμβεί καί θα ανάψει το φυτίλι.

Πύρινος Λόγιος