Η Ευρωπαϊκή Ένωση προωθεί την εισαγωγή του Ευρωπαϊκού Πορτοφολιού Ψηφιακής Ταυτότητας (Πορτοφόλι EUDI) & το παρουσιάζει ως πρόοδο:
Μια ενιαία ψηφιακή ταυτότητα με την οποία οι πολίτες θα μπορούν να ταυτοποιούνται ηλεκτρονικά στο διαδίκτυο, να υπογράφουν έντυπα ή να αποδεικνύουν την ηλικία τους – με ασφάλεια, ευκολία, άνεση και εθελοντικά.
Ωστόσο, πίσω από αυτή την καθησυχαστική γλώσσα κρύβεται ένα φρικαλέο σύστημα ψηφιακής υποδούλωσης που ήδη οδεύει προς έναν διαφορετικό στόχο:
Την απόλυτη συνδεσιμότητα της ψηφιακής ταυτότητας, των δεδομένων και της συμπεριφοράς – και μια υποδομή που ουσιαστικά εξαναγκάζει τον ιδιωτικό τομέα να την καταστήσει υποχρεωτική.
Η Παράκαμψη μέσω των Big Tech (μέσω της Μεγάλης Τεχνολογίας)
Η ΕΕ, είναι πανούργα, δεν χρειάζεται να διατάξει άμεσα κανέναν να χρησιμοποιήσει υποχρεωτικά την ψηφιακή ταυτότητα.
Αντίθετα, αντ’ αυτού, υιοθετεί μια κανονιστική προσέγγιση:
Με Νόμους όπως ο “Νόμος περί Ψηφιακών Υπηρεσιών” & ο “Νόμος περί Δεδομένων” υποχρεώνουν τις διαδικτυακές πλατφόρμες να…
- Να διασφαλίζουν την επαλήθευση της ηλικίας, προκειμένου τάχα να προστατεύουν τα παιδιά και τους έφηβους,
- Να ελέγχουν την αξιόπιστη επαλήθευση των ψηφιακών ταυτότητων και
- Να αποτρέπουν την κατάχρηση.
Αυτό ακούγεται αβλαβές & ακίνδυνο – μέχρι να συνειδητοποιήσετε το ποιος θα φέρει το βάρος της επαλήθευσης: οι ιδιωτικές εταιρείες.
Οι ιδιωτικές Εταιρείες αντιμετωπίζουν πρόστιμα δισεκατομμυρίων ευρώ εάν παραβιάσουν τους κανονισμούς & τις προδιαγραφές της ΕΕ.
Έτσι, τους απομένει μόνο μία λύση:
Στο μέλλον, θα δέχονται μόνο χρήστες που ταυτοποιούνται μέσω της επίσημης ψηφιακής ταυτότητας της ΕΕ.
Αυτό που παραμένει «προαιρετικό» από πολιτική άποψη, καθίσταται αναπόφευκτα υποχρεωτικό από οικονομική άποψη.
Αυτό δημιουργεί καταναγκασμό & υποχρεωτικότητα – μέσω της ευθύνης, όχι μέσω του νόμου. Το τελικό αποτέλεσμα είναι να καταστούν οι ψηφιακές ταυτότητες υποχρεωτικές, δια της τεθλασμένης οδού, έμμεσα.
Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν), η πλήρης εφαρμογή των συστημάτων ψηφιακής ταυτότητας και επαλήθευσης της ηλικίας θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί έως το τέλος του 2026.
Αυτό ορίζει επίσημα το χρονοδιάγραμμα της ΕΕ: Σε λιγότερο από δύο χρόνια, το σύστημα θα είναι τεχνικά και νομικά λειτουργικό.
Από τότε, οι πλατφόρμες και οι εταιρείες δεν θα μπορούν να αποφύγουν την πίεση να απαιτούν την ψηφιακή ταυτότητα ως πρότυπο πρόσβασης – και αυτό ακριβώς μετατρέπει την «εθελοντικότητα» σε πίεση μέσω της δομής. Πηγή
Από τότε και στο εξής, οι διαδικτυακές πλατφόρμες και οι ιδιωτικές εταιρείες δύσκολα θα είναι υποχρεωμένες να απαιτούν την ψηφιακή ταυτότητα ως την τυπική μέθοδο πρόσβασης στο περιεχόμενο τους – και αυτό ακριβώς μετατρέπει την «εθελοντική» συμμόρφωση σε υποχρεωτική απαίτηση που επιβάλλεται από τη δομή. Πηγή
Από την Άνεση στον Ψηφιακό Έλεγχο
Το Πορτοφόλι EUDI (EUDI Wallet) έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να εμπεριέχει τις ψηφιακές ταυτότητες, τις άδειες οδήγησης, τα δεδομένα των πληρωμών και τα ιατρικά αρχεία.
Επισήμως, οι πληροφορίες λέγεται ότι παραμένουν στον χρήστη – αλλά είναι τυποποιημένες και διαλειτουργικές, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να κοινοποιηθούν στις κυβερνητικές αρχές ή στις ιδιωτικές εταιρείες με το πάτημα ενός και μόνο κουμπιού.
Αυτό ανοίγει την πόρτα για συστηματική μόνιμη σύνδεση μεταξύ της δημόσιας διοίκησης, των τραπεζών και διαδικτυακών ηλεκτρονικών υπηρεσιών κλπ. Επομένως, ο πολίτης βρίσκεται υπό τον απόλυτο έλεγχο, του ψηφιακού συστήματος που καθοδηγείται από την πανίσχυρη Τεχνητή Νοημοσύνη.
Η τάχα “Προστασία” ως Πολιτική Αφήγηση
Όπως και με την επαλήθευση της ηλικίας ή την προστασία των παιδιών, οι Βρυξέλλες επικαλούνται προσχηματικά τον υψηλό, ευγενή στόχο της ασφάλειας των παιδιών από τις “κακές επιρροές”.
Ωστόσο, στην ψηφιακή πρακτική, η προστασία σημαίνει πάντα συλλογή δεδομένων – και η συλλογή δεδομένων σημαίνει εξουσία πάνω στους ανθρώπους.
Όσο περισσότερα δεδομένα συγκεντρώνονται ή τυποποιούνται, τόσο πιο εύκολη είναι η κατηγοριοποίηση, η αξιολόγηση και η παρακολούθηση των πολιτών, δηλαδή το φακέλωμα των πολιτών σε όλη την επικράτεια της ΕΕ, η οποία θα μετατραπεί σε Οργουλιανή ολοκληρωτική δικτατορία.
Η φράση «Κανείς δεν εξαναγκάζεται, ούτε υποχρεούται» χάνει κάθε νόημα, όταν η πρόσβαση στην ψηφιακή ζωή είναι απαγορευμένη χωρίς την ψηφιακή ταυτότητα.
Συμπέρασμα
Η ψηφιακή ταυτότητα της ΕΕ δεν θα είναι επισήμως υποχρεωτική από το νόμο – θα καταστεί όμως απαραίτητη προϋπόθεση, υποχρεωτική μέσω των μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών (της Big Tech), & των κυβερνητικών υπηρεσιών. Αλλιώς κάθε άνθρωπος που δεν την έχει θα αποκλείεται.
Οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες, οι τράπεζες, τα ταξιδιωτικά portals (πύλες), οι υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης κλπ. Όλες αυτές οι υπηρεσίες & οργανισμοί θα πρέπει να προσαρμόσουν στη υποδομή τους ώστε να αποφύγουν τα υπέρογκα, τσουχτερά πρόστιμα.
Αυτό δημιουργεί ένα υποχρεωτικό ψηφιακό πλαίσιο που κανείς δεν έχει επιλέξει ποτέ.
Η Μεγάλη Ειρωνεία:
Αυτό που ξεκίνησε ως ένας τρόπος δήθεν προστασίας των πολιτών, τους καθιστά πιο διαφανείς από ποτέ, και στην πραγματικότητα του υποδουλώνει.
Πηγές & Τεκμηρίωση:
Η Ε. Επιτροπή (Κομισιόν) δημοσιεύει ένα σχέδιο επαλήθευσης ηλικίας
