#-Οι γιαγιάδες μας το ήξεραν καλά αυτό.
Ήξεραν ότι πρώτα ανήκουν στην Εκκλησία και μετά στον εαυτό τους.
Πρώτα στην Εκκλησία και μετά στο σπίτι τους.
Για αυτό συμμετείχαν ολόκαρδα στις ανάγκες της.
Στο χτίσιμο της Εκκλησίας, στο στρώσιμο, στον έρανο, στις νηστείες, στις ελεημοσύνες, στον αναγκεμένο , στους εσπερινούς, στα Μυστήρια, στη Λειτουργία.
Οι παλιοί άνθρωποι ήξεραν πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την αγάπη, γιατί ο άλλος δρόμος βγάζει σε άλλο τέρμα.
#Είχα έναν φίλο καλόγερο στην Ι.Μ Ιβήρων που κάθε φορά που συναντούσε νεαρό επισκέπτη κακοντυμένο, αξύριστο ,ατημέλητο,
λέτσο έτρεχε τον ασπαζόταν και συζητούσε μαζί του….
Αν πάλι έβλεπε νέο άνθρωπο με γραβάτα,κουστούμι, δερμάτινη τσάντα καλοχτενισμένο, ….. εξαφανίζονταν..
Τον ρώτησα:
– Γιατί αυτή η προτίμηση;;;
-Αυτός είναι ευχαριστημένος με τον εαυτό του,τυχαία βρέθηκε εδώ,δεν υπάρχει λόγος να μιλήσω μαζί του.
#Οι ενιαμιση, από τους 10 ανθρώπους που πλησιάζουν την εκκλησία τέτοιοι είναι….Θέλω να βάλω το Θεό στη δούλεψή μου..να μου κάνει ότι θελω… Έρχονται κοντά μας και ..επιτρέψτε μου να πω , βρωμάει αυτή η κατάσταση.
Μιλανε σε εμάς τους ιερείς, και καταλαβαίνεις ότι έχεις να κάνεις με έναν Θεοφαγο… Θέλει να φάει τον Θεό και εσένα μαζί…Όχι να τον φάει για να τον βοηθήσει,αλλά να τον φάει για να τον υπηρετεί,να τον κάνει δούλο…
Και γιατί να μη γίνει εκείνο, και γιατί να μη γίνει το άλλο, και γιατί να μην έχω εκείνο, και γιατί να μην είμαι σαν τον άλλο…. Και συνεχώς αυτό το πράγμα γίνεται.. και εξαιτίας αυτού εμποδίζουμε το Πνεύμα το Άγιο να ενεργήσει ομαλά και φυσιολογικά πάνω μας, όπως θα ήθελε… Και να μας φτιάξει όπως Αυτό θα ήθελε…
Π. Νικόλαος Λουδοβίκος
