ΜΑΣ ΕΛΕΓΕ παρηγορητικά ένας ασκητής που έπαιζε κιθάρα ,σε ροκ συγκρότημα, πριν γίνει Μοναχός, πως:
«Στα έσχατα χρόνια ακόμη και μία μικρή προσπάθεια με φιλότιμο για την πίστη μας πιάνεται και νοείται από τον Χριστό όπως τα μαρτύρια των πρώτων Χριστιανών.Τόσο αναπαύεται ο καλός Θεός.
Κοιτάξτε, για να εννοήσετε καλύτερα και την κιθάρα.
Όσο το χέρι του οργανοπαίκτη φθάνει κοντά στο ηχείο της Κιθάρας ,τόσο μικραίνουν σε πλάτος τα τάστα(τα χωρίσματα στο μπράτσο). Κι’όμως, ακόμη και το πιο έσχατο και μικρό από αυτά, την ίδια τονικότητα ανεβάζει, όπως και τα πρώτο,ένα ημιτόνιο.
Άρα μην απογοητευόμεθα εμείς οι ογδοήτες Χριστιανοί.
Είδε ο Θεός τί τεμπέληδες και νωθροί που είμαστε και σου λέει : « Ας τους βάλω εκεί στα έσχατα που και με έναν μικρό ακόμη κόπο μπορούνε να σωθούνε»
π.Διονύσιος Ταμπάκης
