Του Σπύρου Στάλια, Οικονομολόγου Ph.D
Στην ιστορία των εθνών, η παρακμή σπάνια είναι αποτέλεσμα μιας μοιραίας σύμπτωσης. Συνήθως, είναι το προϊόν μιας συλλογικής παραίτησης της ηγεσίας της. Στην περίπτωση της Ελλάδας, η δεκαπενταετής κρίση αποκάλυψε μια τρομακτική αλήθεια: την πλήρη διολίσθηση του πολιτικού και επιστημονικού κόσμου στην υπηρεσία ενός ύπουλου, υπερεθνικού συμφέροντος.
- Η Προδοσία των «Ειδικών»
Το ερώτημα που πλανάται είναι αμείλικτο: Δεν γνώριζαν; Η απάντηση είναι ότι πολλοί οικονομολόγοι κατέστησαν εθελόδουλοι μιας θεωρητικής θρησκείας. Εκπαιδευμένοι στην ψευδαίσθηση της νεοφιλελεύθερης άποψης της «ουδετερότητας του χρήματος» που μας έρχεται από τον αναχρονιστικό Νόμο του Σαί (δεν το λένε), αντιμετώπισαν το Ευρώ ως έναν σύγχρονο Κανόνα του Χρυσού που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Μετέτρεψαν την επιστήμη τους σε ιερατείο που επιβάλλει τη λιτότητα ως «κάθαρση», αγνοώντας ότι η μείωση των μισθών και των κρατικών δαπανών σε περιβάλλον χρέους είναι η συνταγή της βέβαιης κατάρρευσης.
- Η Αριστερά της Ντροπής
Η μεγαλύτερη απογοήτευση ήρθε από την Αριστερά. Παγιδευμένη στον «Ευρωλιγουρισμό», πίστεψε ότι μπορεί να υπηρετεί ταυτόχρονα τον Λαό και τους Θεσμούς. Η διολίσθησή της στην ντροπή ολοκληρώθηκε όταν, φοβούμενη το κόστος της ρήξης με τη «νομισματική φυλακή», δέχθηκε να γίνει ο «έντιμος διαχειριστής» των μνημονίων. Επέβαλε μέτρα που καμία δεξιά κυβέρνηση δεν θα τολμούσε, προσφέροντας στους δανειστές την κοινωνική ειρήνη που χρειαζόντουσαν για να ολοκληρώσουν την αποκεφαλαιοποίηση της χώρας.
- Η Λαϊκή Δεξιά και η Παράδοση των Κλειδιών
Από την άλλη πλευρά, η Λαϊκή Δεξιά απεμπόλησε κάθε έννοια εθνικής στρατηγικής. Αντάλλαξε την εθνική κυριαρχία και τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών με τη χίμαιρα της «σταθερότητας». Κατέληξε να υπηρετεί τους τραπεζίτες, πείθοντας τη βάση της ότι ο πατριωτισμός εξαντλείται στην τυπική πληρωμή των τόκων προς τους δανειστές, ενώ η χώρα δημογραφικά και οικονομικά σβήνει.
Η Δικαιοσύνη ως «Ηρακλειδεύς» των Δανειστών
Το πιο τραγικό φαινόμενο αυτής της διολίσθησης είναι η μετάλλαξη της δικαστικής εξουσίας. Η Δικαιοσύνη, που θα έπρεπε να είναι το τελευταίο οχυρό προστασίας του Συντάγματος και της αξιοπρέπειας του πολίτη, μετετράπη σε έναν ιδιότυπο «Ηρακλειδέα» της ΕΚΤ, του ΔΝΤ και του Ευρώ.
Με μια σειρά αποφάσεων που επικαλούνται το «δημόσιο συμφέρον» —το οποίο ταυτίστηκε πλήρως με την εξυπηρέτηση του χρέους— οι ανώτατοι δικαστές νομιμοποίησαν τη βίαιη λεηλασία των εισοδημάτων και τη διάλυση του κοινωνικού ιστού. Αντί να ελέγξουν τη συνταγματικότητα της εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας, έγιναν οι θεματοφύλακες της Στρατηγικής Της Υποτέλειας. Η «Αιδώς» του Πλάτωνα χάθηκε και από τις δικαστικές αίθουσες, εκεί όπου η ανάγκη των δανειστών βαφτίστηκε «υπέρτατος νόμος», αφήνοντας τον Λαό ανυπεράσπιστο μπροστά στον παραλογισμό.
- Το «Ύπουλο Συμφέρον» και το Υποζύγιο
Γιατί συνέβη αυτό; Διότι το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο δεν χρειάζεται ηγέτες, αλλά διαχειριστές. Μια Ελλάδα «μόνιμα χρεωμένη» είναι πολύτιμη για τους δανειστές όσο παράγει πρωτογενή πλεονάσματα από το υστέρημα των πολιτών της. Η σιωπή των πολιτικών μας είναι η συναίνεσή τους στη μετατροπή της πατρίδας σε ένα «πολύτιμο υποζύγιο» που τροφοδοτεί με τόκους το διεθνές σύστημα. Φυσικά με το αζημίωτο όλων των παραπάνω.
Επίλογος: Η Χαμένη Αιδώς
Όπως μας δίδαξε ο Πλάτωνας, όταν ο Ζεύς είδε τους ανθρώπους να αλληλοεξοντώνονται, έστειλε τον Ερμή να τους δώσει τη Δικαιοσύνη και την Αιδώ (την ντροπή). Σήμερα, η πολιτική μας τάξη φαίνεται να έχει χάσει και τα δύο. Όταν η ντροπή εκλείπει, η πολιτική παύει να είναι λειτούργημα και γίνεται «Στρατηγική Υποτέλειας».
Η Ελλάδα του 2026 δεν έχει ανάγκη από άλλους διαχειριστές της μιζέριας, αλλά από μια ηγεσία που θα τολμήσει να σπάσει τον «μαγνήτη» της λιτότητας και να διεκδικήσει ξανά το δικαίωμα του λαού στην προοπτική.
New York 25/4/2026
