Ο Μέγας Χρυσόστομος στην ομιλία του στον 114ο ψαλμό αναφέρθηκε στην μεγάλη επιθυμία τού Αποστόλου Παύλου να φύγει απ’ αυτή την ζωή. «Είδες πόσο καλό είναι τέτοια φιλοσοφία ; Αυτά που φαίνονται για τους άλλους άξια δακρύων (ο θάνατος), για τον Παύλο ήταν επιθυμία. Κι αυτά που είναι για τους άλλους ευφροσύνη και χαρά (οι ανέσεις), γι αυτόν είναι αιτία στεναγμών.
Δεν πρέπει να στενάζουμε όταν είμαστε σε ξένη πατρίδα (την εδώ ζωή) και μακριά από την δική μας (την άλλη ζωή) ; Ή δεν πρέπει να μάς προκαλεί χαρά το να μεταβούμε γρήγορα στο γαλήνιο λιμάνι και ν’ απολαύσουμε την άνω πόλη, όπου δεν υπάρχει οδύνη, λύπη και στεναγμός ; Και ποια σχέση, λέει ένας, έχουν αυτά μ’ εμένα τον αμαρτωλό ;
Βλέπεις ότι δεν είναι ο θάνατος που σού προκαλεί την λύπη, αλλά η πονηρή σου συνείδηση ; Σταμάτα να είσαι αμαρτωλός και θα σού είναι επιθυμητός ο θάνατος. Και κάτι ακόμα ανώτερο. Όχι μόνο από την λύπη θα είμαστε απαλλαγμένοι, αλλά ούτε πλέον θα κινδυνεύουμε να παγιδευτούμε και να πέσουμε (σε αμαρτίες).
Πάνω στην πέτρα στερεώνεται αυτός που έφυγε από την ζωή με καλά έργα, έφτασε στο λιμάνι, εξαφανίστηκαν όλα τα εμπόδια. Πουθενά θόρυβος, ούτε ταραχή, αλλά σε παντοτινή ευτυχία παραμένει αυτός που έτσι αναχώρησε απ’ αυτή την ζωή».
Δηλαδή σύμφωνα με τον «μέγιστο φωστήρα της τρισηλίου θεότητος» Χρυσόστομο, αν σταματήσουμε να είμαστε αμαρτωλοί θα προτιμούμε κι εμείς, όπως ο Απόστολος Παύλος, να πεθάνουμε μια ώρα νωρίτερα παρά να συνεχίσουμε να ζούμε σ’ αυτή την ζωή.
Μα θα πείτε, εμείς δεν είμαστε αμαρτωλοί, αλλά φοβόμαστε να πεθάνουμε. Σωστά, σήμερα στην Ελλάδα δεν είμαστε αμαρτωλοί. Είμαι αμαρτωλός σημαίνει εμπιστεύομαι πως είναι αλήθεια ότι γράφεται στο Ευαγγέλιο, και όταν παρεκκλίνω απ’ αυτά λέω ότι έφυγα από τον στόχο μου, τον σκοπό μου, δηλαδή αμάρτησα.
Δυστυχώς σήμερα οι περισσότεροι Έλληνες ζούμε σαν να είμαστε άθεοι. Πόσοι από εμάς μόλις ξυπνήσουμε κάμνουμε τον σταυρό μας και πέφτουμε στα γόνατα να κάνουμε λίγη προσευχή ; Όχι βέβαια, αλλά θ’ ανοίξουμε αμέσως το κινητό μας μήπως έχουμε κάποια ειδοποίηση ή την τηλεόραση για ν’ ακούσουμε τις φλυαρίες των δημοσιογράφων που είναι «ειδήμονες» για τα πάντα. Τα ίδια και το βράδυ πριν κοιμηθούμε.
Ποιες είναι οι ευχές που δίνουμε και δεχόμαστε ; «Υγεία», «πάνω απ’ όλα η υγεία», και φυσικά εννοούμε και πάνω από την πίστη μας στον Χριστό. Ξεχνάμε όμως ότι λέει ο Χριστός «όποιος αγαπάει οτιδήποτε περισσότερο από εμένα δεν είναι δικός μου». Το ξέρετε ότι αν στο Λύκειο έρθει η κουβέντα για την ομοφυλοφιλία οι περισσότεροι μαθητές δεν συμφωνούν ότι είναι αμαρτία αλλά την θεωρούν «επιλογή» ; Κατά τα άλλα, αφού δεν είμαστε αμαρτωλοί γιατί φοβόμαστε τον θάνατο ; Η υποκρισία μας δεν έχει όρια.
Επειδή ο καθένας, αν είναι ειλικρινής με τον εαυτό του, γνωρίζει πόσο αμαρτωλός ή άθεος είναι στην πραγματικότητα, θα αναφέρω μόνο μερικά προσωπικά παραδείγματα. Θυμάστε στην δεκαετία του 90 την σειρά «Τόλμη και γοητεία» ; Εγώ που δεν άντεχα να χάσω ούτε ένα επεισόδιο δεν ήμουν αμαρτωλός ; Όταν νιόπαντροι με την γυναίκα μου ένα Σάββατο, από το πρωί μέχρι το βράδυ βλέπαμε σε 4 βιντεοκασέτες την ταινία «Όσα παίρνει ο άνεμος», είχαμε και την απαίτηση να μην φοβόμαστε τον θάνατο ;
Την περίοδο της Τουρκοκρατίας αρκετοί Έλληνες από τα βάσανα ή από πονηριές τών Τούρκων αρνήθηκαν την πίστη στον Χριστό και έγιναν μουσουλμάνοι. Κάποιοι απ’ αυτούς αργότερα κατάλαβαν το λάθος τους και επέστρεψαν στην πίστη στον Χριστό. Δεν τους αρκούσε όμως η συγχώρεση γι αυτό που έκαναν, και ήθελαν να το επανορθώσουν με το αίμα τους, αν και δεν το συνιστούσε αυτό η Εκκλησία από τον φόβο μήπως και δειλιάσουν από τα βασανιστήρια.
Έβρισκαν λοιπόν έναν Ιερομόναχο ο οποίος ονομαζόταν «αλείπτης» που τους προετοίμαζε για το μαρτύριο. Ποια ήταν η προετοιμασία ; Ελάχιστο φαγητό, πλήρης απομόνωση, συνεχής προσευχή και χιλιάδες μετάνοιες κάθε μέρα. Και όταν ήταν έτοιμοι, ενισχυόμενοι και με τις προσευχές τού Πνευματικού τους και άλλων πιστών, παρουσιαζόντουσαν στους Τούρκους, αρνιόντουσαν την πίστη στον Αλλάχ, ομολογούσαν την πίστη στον Χριστό ως την μόνη αληθινή πίστη, και πέθαιναν με φρικτά βασανιστήρια. Ας έχουμε τις πρεσβείες τους.
