Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης
Με αισθήματα πνευματικής ανάτασης και ιερής συγκίνησης, το χριστεπώνυμο πλήρωμα της Ορθοδοξίας έγινε μάρτυρας μιας παλικαρίσιας, ομολογιακής πράξης. Την Κυριακή της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, 11 Οκτωβρίου 2026, ο εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής Ζαγοράς Πηλίου, π. Γεώργιος Σταύρου, έπραξε το αυτονόητο για κάθε συνειδητό ιερέα και διέκοψε το μνημόσυνο του οικείου Επισκόπου, Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού Ιγνατίου.
Σε μια εποχή πνευματικής νηνεμίας και συμβιβασμών, όπου ο συγκρητισμός και η παναίρεση του Οικουμενισμού απλώνουν τα πλοκάμια τους, ο π. Γεώργιος ύψωσε ανάστημα. Αρνούμενος να συλλειτουργεί πνευματικά με τις εκπτώσεις στα θέματα της Πίστεως —όπως το Ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα και οι νεωτερισμοί της «μεταπατερικής» θεολογίας— επέλεξε τον στενό και ανηφορικό δρόμο της Ιεροκανονικής Αποτείχισης. Με την απόφασή του αυτή, έγραψε μια νέα, λαμπρή χρυσή σελίδα στους αγώνες της Εκκλησίας μας, βαδίζοντας στα χνάρια των Αγίων Πατέρων.
Τι είναι η Αποτείχιση και ποιος Ιερός Κανόνας τη δικαιολογεί
Η αποτείχιση δεν είναι σχίσμα, ούτε ανταρσία. Είναι η δημιουργία ενός πνευματικού «τείχους» προστασίας απέναντι στην αίρεση, ώστε να παραμείνει η Πίστη αλώβητη.
Η πράξη αυτή θεμελιώνεται απόλυτα στον 15ο Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Οικουμενικής Συνόδου, η οποία συγκλήθηκε το 861 μ.Χ. επί Μεγάλου Φωτίου. Ο κανόνας αυτός ορίζει ρητά ότι αν ένας κληρικός διακόψει την κοινωνία και το μνημόσυνο του Επισκόπου του, προτού υπάρξει συνοδική καταδίκη, επειδή ο Επίσκοπος κηρύττει δημόσια («γυμνῇ τῇ κεφαλῇ») κάποια αίρεση καταδικασμένη από Αγίες Συνόδους ή Πατέρες, ο κληρικός αυτός όχι μόνο δεν υπόκειται σε κανονική τιμωρία, αλλά είναι άξιος τιμής και επαίνου. Ο Κανόνας ξεκαθαρίζει ότι ο αποτειχισμένος ιερέας δεν διασπά την Εκκλησία, αλλά την προστατεύει από το σχίσμα και τους ψευδεπισκόπους.
Οι Άγιοι που εφάρμοσαν την Αποτείχιση στην πράξη
Η ιστορία της Εκκλησίας μας είναι γεμάτη από φωστήρες που δεν δίστασαν να κόψουν την εκκλησιαστική κοινωνία με αιρετικούς προκαθημένους.
Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διέκοψε κάθε κοινωνία με το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και όλα τα υπόλοιπα Πατριαρχεία της Ανατολής, επειδή είχαν πέσει στην αίρεση του Μονοθελητισμού. Όταν τον πίεζαν να κοινωνήσει μαζί τους, εκείνος απαντούσε ότι προτιμά να πεθάνει παρά να επικοινωνήσει με την κακοδοξία.
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης εφήρμοσε την αποτείχιση επανειλημμένα, τόσο κατά του Πατριάρχη Ταρασίου για τη Μοιχειανή έριδα, όσο και αργότερα κατά του Πατριάρχη Νικηφόρου, διδάσκοντας ότι πρέπει να φεύγουμε μακριά από όσους κοινωνούν με τους αιρετικούς.
Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο στυλοβάτης της Ορθοδοξίας, αρνήθηκε να έχει οποιαδήποτε εκκλησιαστική σχέση με τον λατινόφρονα Πατριάρχη Μητροφάνη μετά την προδοτική Ψευδοσύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας, αφήνοντας μάλιστα στην επιθανάτιο κλίνη του ρητή εντολή να μην παρευρεθεί στην κηδεία του κανένας από όσους υπέγραψαν την ένωση με τους Παπικούς.
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς διακρίθηκε για τον αγώνα του ενάντια στον αιρετικό Βαρλαάμ και διέκοψε την κοινωνία με τον κακόδοξο Πατριάρχη Ιωάννη Καλέκα, υπομένοντας γι’ αυτό διωγμούς και φυλακίσεις.
Στα νεότερα χρόνια, ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης προχώρησε και αυτός σε διακοπή του μνημοσύνου του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα κατά την τριετία 1970–1973, αντιδρώντας στα επικίνδυνα οικουμενιστικά ανοίγματα προς το Βατικανό. Οι επιστολές του Αγίου: Ο ίδιος ο Άγιος Παΐσιος, σε επιστολή του προς τον π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο (ιδρυτή της Πανελληνίου Ορθοδόξου Ενώσεως), είχε χαρακτηρίσει ως «βλασφημία κατά των Αγίων Πατέρων» την προσπάθεια της τότε πατριαρχικής γραμμής να απαλείψει από τα λειτουργικά βιβλία τους χαρακτηρισμούς για αιρετικούς, προκειμένου να ευχαριστηθούν οι ετερόδοξοι. Η δράση του στη Μονή Σταυρονικήτα: Τον Οκτώβριο του 1970, η Ιερά Μονή Σταυρονικήτα, στην οποία ζούσε τότε ο Άγιος Παΐσιος, απέστειλε επίσημη επιστολή (με την υπογραφή του τότε Ηγουμένου, π. Βασιλείου Γοντικάκη) προς την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους, ανακοινώνοντας τη διακοπή του μνημοσύνου του Αθηναγόρα. Ο Άγιος Παΐσιος πρωτοστάτησε και συνήργησε τα μέγιστα για να παρθεί αυτή η απόφαση από την αδελφότητα.
Άξιος συνεχιστής της Πατερικής Παραδόσεως
Ακολουθώντας αυτό το φωτεινό μονοπάτι, ο π. Γεώργιος Σταύρου πήρε τη μεγάλη απόφαση, έχοντας μάλιστα ως πνευματικά στηρίγματα τις σύγχρονες ομολογιακές μορφές του Αγίου Όρους, όπως τον Γέροντα Γαβριήλ από το Κελί του Οσίου Χριστοδούλου της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου.
Από τη στιγμή που υπέγραψε αυτή την ιστορική επιστολή, ο π. Γεώργιος αναμένεται πλέον να οδηγηθεί στον δικό του Γολγοθά. Είναι βέβαιο πως θα διωχθεί, θα τεθεί σε αργία από τη διοικούσα Εκκλησία και θα κληθεί να σηκώσει στις πλάτες του τον Σταυρό του μαρτυρίου και της απομόνωσης. Όμως, παρά τα σκοτάδια των επικείμενων ποινών, η αλήθεια δεν κρύβεται.
Για όλους τους συνειδητούς, σωστούς Ορθοδόξους Χριστιανούς, ο π. Γεώργιος θα φωτοβολάει αιώνια ως φάρος ελπίδας και πνευματικής ανάτασης της Πίστης μας. Η παλικαρίσια στάση του ας γίνει το έναυσμα για κάθε κληρικό και λαϊκό που αρνείται να συμβιβαστεί με την αλλοίωση της αμώμητης Ορθοδόξου πίστεως.
Άξιος!
ΠΗΓΗ
Ορθή Πίστη
