Α. ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΣΧΟΛΙΑ.
Αγαπητοί μας αναγνώστες, φίλοι και φίλες της αγίας μας Ορθοδοξίας, χαίρετε και ενδυναμούσθε έν τή χάριτι του διωκομένου Κυρίου Ιησού!
Διανύσαμε συν Θεώ την πρώτη εβδομάδα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής και σήμερα πανηγυρίζουμε μαζί με την Κυριακάτικη αναστάσιμη ακολουθία, τη μεγάλη εορτή της Αγίας μας Ορθοδοξίας, της αμόλυντης νύμφης του Χριστού Εκκλησίας μας. Δυστυχώς βέβαια, η χαρά μας για την επέτειο των λαμπρών νικών της ανά τους αιώνες, σκιάζεται από τον αφόρητο πόνο του νέου της διωγμού, τον οποίο δέχεται τόσο δόλια μέσα από τα σπλάχνα της! Μα, όχι, δεν θα μας καταβάλλει η λύπη! Δεν μας φοβίζει η μανία και το θράσος των ρασοφόρων και αθέων εχθρών της! Τώρα και πάλι η Ορθοδοξία μας κοιλοπονεί, κυοφορώντας τους πιο λαμπρούς της Αγίους, τους μεγαλύτερους ομολογητές της ιστορίας κατά της φρικτής και εσχάτης Παναίρεσης! Ναι αγαπητοί! Αν και με θλίψη παρακολουθούμε τον χριστιανικό όχλο και το πλήθος του συστημικού κλήρου να συμπορεύεται με τους προδότες Πίστεως και πατρίδας Αρχιερείς, εμείς έχουμε χαρά, παρόλο που μείναμε τόσο λίγοι! Έχουμε χαρά πεπληρωμένη, διότι γινόμαστε, αν και ανάξιοι, κοινωνοί των θείων παθημάτων και μακαρισμών: “Μακάριοι εστέ, όταν ονειδίσωσιν υμάς καί διώξωσι καί είπωσι πάν πονηρόν ρήμα καθ’ υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού. Χαίρετε καί αγαλλιάσθε, ότι ο μισθός υμών πολύς έν τοίς ουρανοίς• ούτω γάρ εδίωξαν τους προφήτας τούς πρό υμών. (Ματθ. 5, 11-12). Μετά χαράς επίσης δεχόμαστε το διαρκές μαρτύριο της συκοφαντίας, της περιφρόνησης, της λογοκρισίας και του φθόνου όλων των ψευδαδέλφων κληρικών και των τυφλών οπαδών της κολάσιμης χλιαρότητας.
“Έστι γάρ Θεός ημών εν ουρανοίς, ώ ημείς λατρεύομεν, δυνατός εξελέσθαι ημάς εκ της καμίνου της αιρέσεως ταύτης” θα επαναλάβουμε και σήμερα, όπως παλιά οι Άγιοι Τρεις Παίδες.
Οι εκ της Συνόδου και εκ του καθεστώτος τιμωρίες, τα πρόστιμα και οι φυλακίσεις, όσο φοβερά και να μας φαίνονται, είναι πρόσκαιρα. Η κόλαση όμως του χωρισμού από τον Βασιλέα Χριστό, θα είναι αιώνια αυξανόμενη για όσους τώρα ενσυνείδητα ακολουθούν τους ψευδοποιμένες!
Αδελφοί, όταν συλλογιζόμαστε την πανταχού παρουσία του Θεού, πέρα από την πνευματική παρηγορία, έρχεται και η σωματική, με την ελπίδα, που ζωογονεί και τη σάρκα! Μας το επιβεβαιώνει αυτό πολύ όμορφα ο Προφητάναξ Δαυΐδ: “Προωρώμην τον Κύριον ενώπιόν μου διαπαντός, ότι εκ δεξιών μου εστίν, ίνα μή σαλευθώ. Διά τούτο ηυφράνθη η καρδία μου καί ηγαλλιάσατο η γλώσσα μου, έτι δε και η σάρξ μου κατασκηνώσει έπ’ ελπίδι” (Ψαλμ.15, 8-9)
Σεβαστοί μας αναγνώστες, μας αδικούν, μας περιφρονούν, μας βρίζουν για την Πίστη μας οι δικοί μας, είμαστε μόνοι, πονάμε, θλιβόμασθε; Ας μή δειλιάζουμε, ούτε να αποθαρρυνόμασθε! Ο Χριστός είναι πάντα δίπλα μας και βλέπει κάθε αδικία, κάθε αυθαιρεσία, μα και κάθε θλίψη της καρδιάς μας. Εκείνος είναι ο μόνος δίκαιος, ο μόνος παντοδύναμος και παρακολουθεί πατρικά όλα όσα εμείς πάσχουμε γι’ Αυτόν! Ένας τέτοιος λογισμός, πάντα θα φέρνει στην ψυχή μας ελπίδα και έτσι κάθε εκδίκηση, αλλά και τη λύτρωσή μας θα την αφήνουμε με πίστη σ’ Εκείνον!
Καλοί μας φίλοι, ο πειρασμός της σαρκικής, αλλά και της πνευματικής πορνείας με την Αίρεση, αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά μόνο με τη φυγή και τον άγιο χωρισμό μας από τους τόπους και τα πρόσωπα, που δίνουν τις αφορμές! Αν συγκοινωνούμε, συγκατοικούμε και συμφιλιάζουμε με εχθρούς του Κυρίου, αν απολαμβάνουμε τις τιμές τους και την εκτίμησή τους, δεν είναι δυνατόν να συμπεριληφθούμε στη χορεία των ευσεβών! Διότι αναγκαζόμαστε, έστω και άθελα, να συμμετέχουμε στα παράνομα έργα τους, γεγονός όμως που μας κολάζει!
Έτσι έπραξε αδελφοί ο μέγας Μωϋσής, φεύγοντας με πίστη από την οικία του Φαραώ, αυτό έπραξαν και όλοι οι Άγιοι, φεύγοντας εντελώς την κοινωνία τους με τους Αιρετικούς!
Όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο επιτακτική κρίνεται η ανάγκη του χωρισμού μας κάθε τι πονηρό: από τους πορωμένους μασκοφόρους των ναών, από τους σατανικούς εμβολιασμούς, από τη συνομιλία μας με αιρετικούς Ιεράρχες, αρχιμανδρίτες και λοιπούς βλάσφημους πρεσβυτέρους. Είναι θεία εντολή, αγαπητοί, όπως το έχουμε ξαναπεί: “Διό εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε…” (Β’ Κορινθ.6,17). Δεν γίνεται να είσαι φίλος και του Θεού και των Αιρετιζόντων. Είναι ανόητο και αντιπατερικό να πεις, ότι μόνο αν με διώξουν θα φύγω. Ότι δήθεν πρέπει να πολεμήσω μένοντας μέσα στην Εκκλησία. Ακριβώς για να μείνεις μέσα στην Εκκλησία, δηλ. στην Αλήθεια, πρέπει να χωριστείς από τα πρόσωπα της πλάνης. Όταν ατάραχος υπηρετείς έναν Οικουμενιστή επίσκοπο, και νομίζεις ότι ταυτόχρονα ομολογείς, παραβαίνεις, αγαπητέ αδελφέ, θεία εντολή! Ο Κύριος είπε: “Αλλοτρίω ποιμένι ούκ ακολουθήσουσιν, αλλά ΦΕΥΞΟΝΤΑΙ απ’ αυτού” (Ιωάν.10,5), δηλ. θα φύγουν, πρέπει να φύγουν, να χωρίσουν δημόσια τη θέση τους, να μην τον μνημονεύουν!
Κι αν τυχόν για διάφορες αιτίες δυσκολεύεσαι να το κάνεις, τουλάχιστον έλεγχε με θάρρος και σύνεση τους προεστώτας και συναδέλφους σου εις τα της Πίστεως, επαίνεσε τους καλούς αγωνιστές, που θυσιάζονται Αγιοπατερικά, μη προβάλλεις πρόσωπα με δυσωδία πλάνης, βοήθησε τους κατά Θεόν διωκομένους, δείξε δημόσια την αποστροφή σου στην ασέβεια, μη στέκεσαι σιωπηλός! Μήπως έτσι, αδελφέ, έστω και στο τέλος, καταφέρεις να αποφύγεις τη βέβαιη καταδίκη όλων εκείνων των διαφθορέων της Νύμφης του Χριστού Εκκλησίας, μα και όσων σιωπηρά συμμετέχουν στο κακό κακώς υποτασσόμενοι και διακονούντες τους Αρνησίχριστους και Χριστοκαπήλους Ιεράρχες της πληγωμένης, αγίας μας Ορθοδοξίας!
Σεβαστοί Πατέρες και αγαπητοί αδελφοί, σήμερα η αγία μας Εκκλησία στολισμένη και λαμπροφορεμένη, πανηγυρίζει τη μεγάλη της νίκη κατά των παλαιών Εικονομάχων, αλλά και γενικότερα εναντίον όλων των Αιρετικών, όλων των αιώνων, δια μέσου των μεγάλων αγώνων εκείνων των ηρώων της Πίστεως, των Αγίων μας Ομολογητών! Γιορτάζει η Αγία μας Ορθοδοξία, δηλ. η ίδια η Εκκλησία μας, το μυστικό σώμα του Χριστού, ο ίδιος ο θεάνθρωπος Κύριος, και εμείς ως μέλη του σώματός του!
Καλοί μας αναγνώστες, μέσα από την ολοφώτεινη αυτή ημέρα, θα προσπαθήσουμε να αντλήσουμε κάποια διδάγματα ζωής, να δούμε ποια είναι αυτή η Αγία μας Ορθοδοξία, πώς πολεμείται και πώς κινδυνεύει σήμερα, ασυγκρίτως περισσότερο, από την νέα, κρυφή και ύπουλη Εικονομαχία των Οικουμενιστών της Πανθρησκείας και πώς τελικά θα μπορέσουμε τώρα επάξια να την τιμήσουμε, θυσιαζόμενοι και αντιστεκόμενοι με Πίστη στον φοβερό και ολοσκότεινο κυκλώνα της Αίρεσης που έχει καταλάβει τους ναούς και την πατρίδα μας!
Β. ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ.
Δοξάζουμε εν πρώτοις, αγαπητοί αδελφοί, τον Τριαδικό μας Θεό, που μας εμπιστεύτηκε τον ατίμητο θησαυρό της μόνης ορθής Πίστεως, ώστε να τον φυλάξουμε ανόθευτο μέχρι τέλους της ζωής μας. Η Ορθοδοξία είναι ακριβώς η μόνη ορθή δόξα περί του Θεού, δεν είναι μια θρησκεία σαν τις άλλες, γιατί είναι αυτή η ίδια η Εκκλησία, δηλ. το θεανδρικό πρόσωπο του Χριστού μας, η μόνη αλήθεια που σώζει τον άνθρωπο. Η Ορθοδοξία δεν είναι απλώς ένας τίτλος τιμής για τον κάθε πιστό, αλλά έχει μεγάλες απαιτήσεις απ’ όλους μας! Μας θέλει καθαρούς, ασκητικούς και ανδρείους αγωνιστές! Όλες οι θρησκείες είναι κάλπικες, δαιμονικές, θα μας φωνάζει πάντα ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και ο άγιος Πορφύριος! Όλες οι θρησκείες και αιρέσεις είναι δεισιδαιμονίες, προσπαθούν να καλύψουν τις ψυχολογικές ανάγκες του ανθρώπου. Μόνο η Ορθοδοξία έχει συγκεκριμένη θεραπευτική μέθοδο! Τον κάθε ασθενή της πιστό τον ιατρεύει αποτελεσματικά, τον καθαρίζει, τον φωτίζει και τον αγιάζει οδηγώντας τον στη σωτηρία. Η Ορθοδοξία βιώνεται, δεν διδάσκεται, είναι κυρίως ορθοπραξία, ορθοζωΐα. Δίχως αυτήν την ορθή πράξη, το βίωμα της αγιότητας, καταντά σκέτος δαιμονισμός, όπως δυστυχώς στις μέρες μας!
Σεβαστοί μας αναγνώστες, σήμερα, αλλά και κάθε μέρα για την Εκκλησία μας, είναι ημέρα νίκης, προβάλλονται τα ονόματα μόνο των νικητών Αγίων, των πνευματικών μας στρατηγών! Έτσι αντλούμε πολλή δύναμη και θάρρος, να συνεχίζουμε τη μάχη πάντα στα ίχνη τους, πνευματικά και θυσιαστικά, άχρι θανάτου, δίνοντας και το αίμα μας ακόμα, αν χρειαστεί!
Ας εντρυφούμε επομένως όλοι, αδελφοί, στον πλούτο της Πίστεώς μας, ας την γνωρίζουμε συνεχώς, βιωματικά και ολοκληρωμένα και τότε σίγουρα θα αντιληφθούμε ότι είναι ο ίδιος ο Παράδεισος, που εγκαθίσταται από τώρα και μόνιμα μέσα στην καρδιά μας, είναι η εντός ημών βασιλεία του Θεού επί της γης!
Γ. ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΕΝΟΙ!
Σήμερα, αγαπητοί μας φίλοι, διαβάζεται το Συνοδικό της Αγίας και Οικουμενικής Ζ’ Συνόδου υπέρ της Ορθοδοξίας, ένα άγνωστο στους πολλούς κείμενο, στο οποίο μακαρίζονται όλοι οι ευσεβείς ομολογητές της Πίστεως και αναθεματίζονται όλοι οι Αιρετικοί και οι ομόφρονές τους. Προβάλλεται επίσης και το Ευαγγέλιο της θείας κλήσεως των Αποστόλων Φιλίππου και Ναθαναήλ, διότι περιέχει την ορθή ομολογία του πρώτου και τη σωτήρια πίστη του δευτέρου.
Είναι φοβερός ο ζήλος, που έδειξε ο Απόστολος Φίλιππος! Δυό λέξεις μόνο άκουσε απ’ τον Χριστό, το “ακολούθει μοι” και αμέσως, όχι μόνο άφησε τα πάντα, αλλά έδειξε και φλογερή προθυμία, ώστε και άλλοι να τον ακολουθήσουν! Ο Ναθαναήλ πάλι, ο στενός φίλος του, ένας άδολος Ισραηλίτης με καρδιά καθαρή, πίστη ορθή και νου αφοσιωμένο στον Θεό, όταν αντιλήφθηκε τη θεϊκή πλευρά του Κυρίου, ως καρδιογνώστου, χωρίς να έχει δει θαύματα, ή να έχει ακούσει κηρύγματα, είπε: “Ραββί, σύ εί ο Υιός τού Θεού, σύ εί ο βασιλεύς του Ισραήλ” (Ιωάν.1,50).
Ήταν μια ομολογία, αλλά ατελής, ενώ εκείνη του Απ. Πέτρου το ” Σύ εί ο Χριστός, ο υιός του Θεού του ζώντος” (Ματθ.16,16) ήταν τέλεια, καθόσον δεν σμίκρυνε τη θεία βασιλεία σε εγκόσμιο επίπεδο. Ο Χριστός είναι βασιλιάς όχι μόνο του Ισραήλ αλλά και όλης της οικουμένης!
Σεβαστοί μας αναγνώστες, ας μιμηθούμε την άδολη καρδιά και τη φλογερή Πίστη των δύο Αποστόλων! Ας ανταποκρινόμαστε και μεις αμέσως σε κάθε θεία κλήση και ας εντρυφούμε στη γνώση του προσώπου του Κυρίου και της Ορθοδόξου μας Πίστεως, ώστε διαρκώς με θείο έρωτα και με θείο φωτισμό, να κρατούμε και να διαδίδουμε την τέλεια ομολογία, αυτήν τη μόνη, την οποία μακαρίζει και στεφανώνει ο Χριστός!
Πάντοτε, τέτοια ημέρα, η Αποστολική Διακονία της Ελλαδικής Εκκλησίας αφιέρωνε την Α’ Εβδομάδα των Νηστειών στην Εξωτερική Ιεραποστολή. Πάνω σ’ αυτό ας μας επιτραπεί καλοί μας φίλοι να καταθέσουμε τις εξής ταπεινές σκέψεις.
Άγιο και Αποστολικό είναι το ιερό έργο της εξωτερικής Ιεραποστολής, χρέος μας και θεία εντολή!!! Η Ορθοδοξία μας, μη το ξεχνάμε, έχει οικουμενική αποστολή. Αυτή μόνη στην πλήρη φανέρωσή της, αποτελεί τον όντως άγιο οικουμενισμό! Όμως, σεβαστοί αδελφοί και Πατέρες, όταν αλλοιώνεται το Θείο Ευαγγέλιο και προωθείται ο επάρατος διαχριστιανικός και διαθρησκειακός Οικουμενισμός, το ανακάτεμα δηλ, ο συγχρωτισμός, το παράνομο συνονθύλευμα όλων των θρησκειών με την μόνη Αλήθεια, από τον ίδιο τον Πατριάρχη της Αφρικής και από όλους τους Αρχιεπισκόπους του Εξωτερικού, για ποιά ιεραποστολή πλέον μιλάμε; Ποιά Ορθοδοξία θα μεταδώσουμε; Μήπως πρέπει να προσέχουμε πού στέλνουμε τα χρήματά μας και να κοιτάξουμε πρώτα να αγωνιστούμε για την αναστήλωση της εκπεσούσης Πίστεως μέσα μας και κατόπιν στη δύστυχη, μα και τρισευλογημένη πατρίδα μας, την κοιτίδα της Ορθοδοξίας; Πολλά ιεραποστολικά κλιμάκια τελευταία, φάνηκε ότι δυστυχώς δεν έχουν γερό θεμέλιο την Ορθοδοξία, αλλά υποστηρίζουν το Οικουμενιστικό τέρας! Δεν είμαστε, μη γένοιτο, κατά της Ιεραποστολής! Αντιθέτως, φρονούμε ότι αυτή χαρακτηρίζει πρωτίστως τον κάθε Χριστιανό Ορθόδοξο, ιερέα, μοναχό και λαϊκό. Θέλουμε όμως να στηρίζεται, όχι μονομερώς σε μία αγαπητική κοινωνική προσφορά, αλλά κυρίως στη θυσιαστική, βιωματική και καθαρή ομολογία της Πίστεως! Τότε μόνο θα έχει τη δύναμη να αναπλάσει κυριολεκτικά τα πέρατα της οικουμένης και όλους τους λαούς της γης! Ιεραποστολή λοιπόν σήμερα, είναι η ακραιφνής και ολοκληρωμένη ομολογία της Αλήθειας, η ειλικρινής και ανιδιοτελής, αυτή που δεν καπηλεύεται την Ορθοδοξία εθνικά, αλλά που την έχει σκοπό της, και είναι τελικά εκείνη που πάντα διώκεται αλλά και πάντοτε νικά, μα και εξαπλώνεται μυστικά! Αυτήν την ιεραποστολή, ναι, όπου και αν!, υπάρχει, ας την βοηθούμε, ας τη χρηματοδοτούμε, ας την επαινούμε! Την άλλη, την τυπική, την αλλοιωμένη, ας την αφήσουμε προς το παρόν εντελώς! Να ευχόμαστε όμως, πάλι η εξωτερική μας ιεραποστολή να λάμψει κάποτε σαν στιλβωτός χρυσός, όταν η Ορθοδοξία μας θα έχει αποκατασταθεί και θα βασιλεύει παντού με τη χάρη του Θεού! Αυτά, ας φρονούμε και ας πράττουμε αδελφοί συνετά, έτσι ώστε να γίνουμε τελικά όλοι, μέτοχοι των θείων μακαρισμών και όχι των θείων αναθεματισμών της αιωνίου κολάσεως!
Δ. ΝΕΑ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑ, ΝΕΟΙ ΑΓΩΝΕΣ!
Σήμερα θα γιορταστεί πάλι κοσμικά και υποκριτικά η Κυριακή της Ορθοδοξίας, από τους πιο αθόρυβους βιαστές και καταπατητές της, τους νέους Εικονομάχους Αρχιερείς και κληρικούς της! Ναι, αδελφοί μας αγαπημένοι! Νέα Εικονομαχία ζούμε, πολύ πιο φοβερή από την πρώτη, διότι τώρα κρύβεται πίσω από ομιλίες και τελετές φαινομενικά ορθόδοξες! Οι παλαιοί Εικονομάχοι ήταν άνθρωποι φανερά διεστραμμένοι, άγριοι και βίαιοι! Τώρα όμως ο διάβολος με το προσωπείο της ευγένειας και της γλυκύτητας, καθισμένος στην καθέδρα της υγείας, με “φιλανθρωπικά” κηρύγματα και “κοινοβουλευτικές” αποφάσεις, φίμωσε και αμαύρωσε το κατ’ εικόνα Θεού πρόσωπό μας! Γκρεμίζονται με νόμους, και τελευταία, ακόμη και με βία οι εικόνες του προσώπου του Θεού, τα τίμια πρόσωπά μας! Μασκοφορούνται οι πιστοί και απομακρύνονται από τις ιερές Εικόνες! Αποκαθηλώνεται επίσημα και δημόσια η Πίστη! Απαγορεύεται η τιμητική και σχετική προσκύνηση των Ιερών Εικόνων με τα χείλη, όπως την καθόρισαν οι Άγιοι Πατέρες μας! Βεβηλώνονται και οι Αγιογραφίες των Αγίων! Η προσκύνηση (δηλ. το θερμό φίλημα με τα χείλη) που δείχνει ταυτόχρονα την πολλή αγάπη, μα και την ταπείνωση, δια της πρόσπτωσης του σώματος απέναντι στο εικονιζόμενο πρόσωπο, στον Χριστό λατρευτικά και στους Αγίους τιμητικά, αντικαταστάθηκε από μία Παπίζουσα ελαφρά υπόκλιση! Υπάρχει φοβερώτερος διωγμός της Πίστεως του Χριστού και της εικόνας του απ’ αυτόν; Προφανώς όχι! Ζούμε μια φρικτή αίρεση και όμως το πλήθος σιωπά και υποτάσσεται στους δήθεν πνευματικούς και “διακριτικούς” καταστροφείς του, τους κρυπτομασόνους κληρικούς! Μάλιστα, οι νέοι αυτοί Εικονομάχοι, φτάνουν στο σημείο να κόπτονται για την Ορθοδοξία τους, εκμεταλλεύονται τη θέση και τη δύναμη της εξουσίας τους, κυκλοφορούν ατιμώρητοι και ελεύθεροι να λένε και να διατάζουν ό,τι πιο πονηρό τους ψιθυρίσουν οι Στοές!
Αυτό όμως καλοί μας αναγνώστες, οι Άγιοι Πατέρες της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου το προγνώρισαν, γι’ αυτό και όρισαν τη σημερινή μέρα, ως εορτή μνήμης και νίκης της Ορθοδοξίας, έτσι ώστε έχοντας όλοι μας την ενθύμηση αυτής της ιστορίας, “μήποτε και αύθις τή αυτή δυσσεβεία εμπέσωμεν”, να μη ξαναπέσουμε ποτέ πια μέσα στην ίδια εικονομαχική δυσσέβεια. Ναι, αγαπητοί, μην πέσουμε τώρα στην παρούσα τόσο καλοστημένη και τέλεια προετοιμασμένη παγίδα του σατανά, δια του μασκαρεμένου εκκλησιασμού και του γενοκτονικού και κανιβαλικού εμβολιασμού, ο οποίος για πρώτη φορά στην ιστορία, οδηγεί στην πλήρη γενετική και πνευματική αλλοτρίωση του ανθρωπίνου σώματος και προσώπου, ως εικόνος του πρωτοτύπου Κυρίου Ιησού Χριστού.
Φαίνεται πάντως πολύ καθαρά ο θυμός του Εωσφόρου να εκτινάσσεται στο ζενίθ, γι’ αυτό και έχουν εξαπλωθεί ενωμένες τώρα, όλες οι Αιρέσεις μαζί σε μία, με προσωπείο την αγάπη, ώστε ο τρισκατάρατος να διαλύσει τελείως, όπως νομίζει, το έργο του Χριστού! Γκρέμισε τα πάντα, με τη βοήθεια (τι πιο τραγικό) των εκπροσώπων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, οι οποίοι είτε εκτελούν διατεταγμένες υπηρεσίες, είτε σιωπηλοί παρακολουθούν τη ληστεία και αρπαγή του ποιμνίου από τους λύκους! Αλλά, όχι αδελφοί! Δεν θα το επιτρέψουν αυτό οι ελάχιστοι, μα και πολύ δυνατοί πιστοί με τη χάρη του Χριστού, αυτή η μαγιά του, που έχει μείνει συν Θεώ όρθια στο μετερίζι της Πίστεως! Καλούμαστε, ειδικά ΤΩΡΑ, να είμαστε άγρυπνοι και έτοιμοι για τους τελικούς και νικηφόρους συν Θεώ αγώνες, που ενεργούνται μόνο μέσα από την τελεία διακοπή κοινωνίας με τους Οικουμενιστές και την ιεροκανονική διακοπή του μνημοσύνου τους. Μέσα απ’ αυτές τις μάχες, ενωμένοι σφιχτά, μα και ταπεινά, όχι βεβαίως με την επισήμως νύν εκπορνευομένη Σύνοδο, αλλά με την επίσημη αλήθεια του Χριστού, την πάντοτε διωκόμενη και μαρτυρική, πλήρεις από βέβαιη ελπίδα και αγαθή συνείδηση, έχοντας εκπληρώσει ολοκληρωμένα το ανθρώπινο χρέος μας, ας αναμένουμε πλέον αδελφοί το θείο στεφάνι της δικαιοσύνης, μα και την ταχεία επέμβαση του Χριστού μας, ο οποίος θα ανατρέψει, όπως και όταν Εκείνος κρίνει και πάλι, τη δυσωδία της Παναίρεσης, φέρνοντας τον τελευταίο για την ιστορία του κόσμου θρίαμβο της Ορθοδοξίας επί των οργάνων του σκότους! Ευρισκόμενοι όμως ως τότε και πάντοτε στις επάλξεις της Πίστεως με τη θεία πανοπλία των αρετών, ας μη λησμονήσουμε αγαπητοί, μαζί με το υψωμένο στις καρδιές λάβαρο του Σταυρού, να ανακρούουμε μυστικά στις χορδές της ψυχής μας και τον Θούριο της Ορθοδοξίας, τον παιάνα του μεγάλου και ιερού Ιωσήφ Βρυεννίου: “Ούκ αρνησόμεθά σε, φίλη Ορθοδοξία• ού ψευσόμεθά σου, πατροπαράδοτον σέβας• εν σοί εγεννήθημεν, και σοί ζώμεν, και εν σοί κοιμηθησόμεθα• εί δε καλέσει καιρός και μυριάκις υπέρ σού τεθνηξόμεθα”. Αμήν!
