Σωφρονισμός ή επαίσχυντη τιμωρία;

Πριν λίγες ημέρες σε συζήτηση που είχα με ένα φίλο πληροφορήθηκα κάτι το οποίο θέλω να μοιραστώ μαζί σας με την ελπίδα να φτάσει και στα αυτιά κάποιων ανευθυνουπεύθυνων μήπως και ευαισθητοποιηθούν και πράξουν τα αυτονόητα.

Ο συγκεκριμένος λοιπόν φίλος μου είπε ότι…

Όπως μου είπε στο συγκεκριμένο σωφρονιστικό κατάστημα πριν χρόνια κάποιος εθελοντής εκπαιδευτικός (με την συναίνεση και την αμέριστη βοήθεια του προσωπικού) μπόρεσε και δημιούργησε τμήματα εκπαίδευσης (δημοτικού, Γυμνασίου Λυκείου) όπου πολλά από τα παιδιά άρχισαν να παρακολουθούν μαθήματα.

Εδώ φυσικά αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι συμμετείχαν και συμμετέχουν σε αυτήν την προσπάθεια γιατί όπως λένε και τα αποτελέσματα μιας Αμερικανικής έρευνας σε αντίστοιχες φυλακές των ΗΠΑ η εκπαίδευση των ανηλίκων τους βοηθάει μετά το πέρας της ποινής τους να μην επανέλθουν ξανά (πολλές φορές με βαρύτερα παραπτώματα) αλλά να εντάσσονται ως ισότιμα μέλη στο κοινωνικό σύνολο.

Η παραπάνω λοιπόν προσπάθεια έφερε θεαματικά αποτελέσματα δηλ. πολλά παιδιά μπήκαν σε πανεπιστημιακές σχολές και μάλιστα κάποιος εξ αυτών (τον οποίο αποκαλούσαν ιδιοφυία) αυτή την στιγμή είναι στέλεχος της ΝΑΣΑ!

Το τελευταίο όμως διάστημα κάποια παιδιά τα οποία παρακολουθούν ήδη το 1^ο έτος Πανεπιστημιακών σχολών λόγω ηλικίας (έκλεισαν το 18^ο έτος) μεταφέρθηκαν στο σωφρονιστικό κατάστημα του Κορυδαλλού του οποίου η ηγεσία τους απαγόρευσε την έξοδο (η οποία πάντα είναι με συνοδεία) και γενικά την πρόσβαση και την συνέχιση των σπουδών τους!

Αυτή η απαράδεκτη ενέργεια πέρα από την στέρηση στο δικαίωμα της μόρφωσης σε αυτά παιδιά πέρασε και το συναίσθημα της απογοήτευσης και στα υπόλοιπα παιδιά που έχουν μείνει στην Αυλώνα και είναι στην φάση που θα έπρεπε να κάνουν την δική τους προσπάθεια. (θεωρώντας την τώρα δικαίως μάταιη)

Δεν ξέρω με τι σκεπτικό ενεργούν οι συγκεκριμένοι κύριοι και υπεύθυνοι του Κορυδαλλού αλλά και του υπουργείου αλλά θα πρέπει κάποιος να τους πει ότι η αυστηρότητα και το γράμμα του νόμου θα πρέπει να πάψει να εξαντλείται σε δεκαοχτάχρονους και εικοσάχρονους γιατί έχουμε την υποχρέωση (λόγω του νεαρού της ηλικίας τους) να τους δώσουμε την δυνατότητα και την ευκαιρία να κτίσουν την ζωή τους ξανά πάνω σε γερά θεμέλια τα οποία θα τους δώσει η γνώση.

Φίλες/οι θεωρώ αδιανόητο να μπαινοβγαίνουν με άδειες (και πολλές φορές να εξαφανίζονται ή να διαπράττουν ακόμα και μεγαλύτερες κακουργηματικές πράξεις) δολοφόνοι, βιαστές και μέλη συμμοριών ενώ αντιθέτως να λέμε σε αυτά τα παιδιά ότι θα πρέπει να πάψουν να προσπαθούν και να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον.