Πάνω από 500 χρόνια στέκω στωικά ,ελαιογραφία σε ξύλο λεύκης ,του Ντα Βίντσι ποίημα χειρών αυθεντικό .
Ναι είμαι η Λίζα Γκεραρντίνι η γνωστή στους πολλούς Τζοκόντα .
Η μεγαλοφυΐα του δημιουργού μου με εκτόξευσε στην αιωνιότητα .
Πόσους και πόσους από σας κι αν έχω δει χαμογελώντας τους .
Ή μήπως θάταν καλύτερα να πω ,σε πόσους χαμογέλασα κοιτώντας τους. Άραγε εσείς τι από τα δύο ,νοιώσατεεντονότερα,το χαμόγελο ή το βλέμμα ;
Λένε της τέχνης οι ειδικοί και των φυσιογνωμιών οι κρανιοσκόποι ,άπιαστηπως είναι η μορφή μου .
Πως αν τα μάτια μου καλύψεις ,το στόμα μου δεν θα μειδιά .
Πως αν στα μάτια μου προστρέξεις για να δεις ,χωρίς του στόματος την αυλακιά στο ενσταντανέ , σοβαρότητα θα εκπέμψω .
Μα και τα δυό μαζί αν ατενίσεις ,γλυκιά πηγαία ευτυχία θα αναβλύσωμε του αινίγματός μου το κομψό αφήγημαστην όψη.
Αλήθεια γιατί ασχολείστε τόσο πολύ μαζί μου;
Γιατί οι αιώνες δεν ξεθώριασαν το ενδιαφέρον σας για μένα ;
Σαν φιλάρεσκη γυναίκα που είμαι ,αυτό μεκολακεύει,εξάλλου ο δημιουργός μου κλήθηκε απ’του συζύγου μου τηλαχτάρα ν’απαθανατίσει της νιότης μου τη φρεσκάδα ,στολίδι να την κάνει ακατάλυτο από του χρόνου την φθορά.
Και ξάφνου μια οικογενειακή υπόθεση ,έγινε υμνωδίατου κόσμου ολόκληρου ,στην αιώνια της γυναίκας αινιγματική λάμψη .
Όρμησε με ροή χειμάρρουαμείωτη στο διάβα του χρόνου ναδιασπείρειγια του φλέγματός μου το αντιλεγόμενο σημείο .
Το πορτραίτο μου μεταβλήθηκε σε σύμβολο παγκόσμιο αμφίσημων νοημάτων.Χαμογελώ άραγε ή όχι.
Είμαι ευτυχισμένη ή προσποιούμαι πως είμαι ,για τις ανάγκες της προσωπογραφίας μου;
Είμαι υγιής ή ασθενώ;
Τελευταία άκουσα πως σ’ένα πανεπιστήμιο ,με την χρήση της σύγχρονης τεχνολογίας ,μου απέδωσαν και ποσοστά βαρύτητας στα συναισθήματά μου και στου χαρακτήρα μου τη σύνθεση:83% ευτυχία ,9% υπεροψία ,6% φόβος ,2% θυμός.
Ευχαριστώ γιατί μου αποδίδετε την ευτυχία στον υψηλό αυτό αναβαθμό .
Εξάλλου πιστεύω πως σας την εμπνέω κιόλας, βλέποντας ατελείωτα πλήθη από σας να στοιβάζεστε μπροστά μου.
Ναι πράγματι αυτό συμβαίνει ,γιατί τώρα που το θυμάμαι πριν από 100 και πλέον χρόνια ,όταν
με έκλεψαν από το Λούβρο ,κλαίγατε γοερά περνώντας σα σε πομπή επικήδεια μπροστά στη γυμνή γωνιά του τοίχου που κατείχα.
Είναι καιρός να σας το αποκαλύψω ευθαρσώς ,ναι είμαι ευτυχισμένη ,γιατί υπάρχω και μέσα από τον καρπό της κοιλιάς μου.
Θα φέρω στοκόσμο μια νέα ζωή.
Αναπλάθεται το είναι μου τώρα που σμίγει ολοκάρδια με το είναι του σπλάγχνου μου.
Πώς να μην γευθώ της ευτυχίας τους γλυκούς καρπούς ,όταν γέφυρα γίνομαι για να περάσει στη ζωή ένας νέος άνθρωπος μοναδικός σαν τον καθένα σας ,αλλά και μονάκριβος για μένα;
Μιά απορία όμως μου τριβελίζει της ψυχής τα βάθη ,που βαθμιαία αποκτά το φάσμααγωνίας .
Άραγε εκεί έξω ,μέσα στου πλήθους τοσυγχρωτισμό ,πώς θα τρυγήσετε από τον καρπό που πλούσια ο καρπός μου φέρει;
Τούτος ο καρπός ,σαν άνθρωπος ιερός με του Θεού την ζώσα πνοή και τα χαρίσματά του, κομίζει έναν σκοπό για σας όλους.
Η σταλαγματιά του ,στον ωκεανό σας έρχεται για ναενσταλάξει της αγάπης το ιερό αρχέτυπο .
Αλήθεια πόση φουρτούνα έχει αυτός ο ωκεανός ,όταν μέσα του ακούω να βρυχάται το τέρας του μίσους .
Σεις όλοι το δημιουργήσατε ,αφού του καθένα σας η αρχική αδόλευτη προδιάθεση παραμορφώθηκε οικτρά στο δαιμόνιο αμόνι της καζάντιας.
Κι έτσι της αλαζονείας το πείσμα κι οι αλαλαγμοί των φθόνων και των πολέμωνη φλόγα,αποκτήματά σας έγιναν.Και τον όλεθρο σπέρνετε και της μισανθρωπίας υψώνετε τους μεσότοιχους .
Και τούτο καταστάλαγμα ζωής το εννοείτε και με της κανονικότητας το διάδημα στέφετε τηνιδιοτέλεια και του εγωισμού σας το βδέλυγμα.
Πώς λοιπόν διαφορετικά να σας ατενίζω ,παρά με του αινίγματός μου τηνάπιαστη μορφή;
Είμαι ευτυχισμένη ,όμως διστάζω την πλημμυρίδα της χαράς μου ν ’απελευθερώσω.
Σιγοψιθυρίζω το πρελούδιο ενός νανουρίσματος στο μωρό που ετοιμάζωγια τον κόσμο, όμως με καλύπτουν οι ιαχές των πολεμιστών και οι βρυχηθμοί των θηρίων .
Είναι παρήγορο ότι όσο με εξετάζετε εκστατικά ,βλέπω να κατακάθεταιο κουρνιαχτός του αγρίουποδοβολητού σας.
Πιθανόν να θυμάστε κάτι από το κάλλος σας το πανάρχαιο κι αν αυτό τότε συμβαίνει ,της συνείδησής σας το κλειδί ανίχνευσα .
Κι αυτό είναι της τέχνης κατόρθωμα με του Λεονάρντο Ντα Βίντσι τις εμπνευσμένες πινελιές.
Τιμή και δόξα λοιπόν στον Λεονάρντο και στου πολιτισμού την μυσταγωγία που ανθρωποποιεί.
Στης δικιάς μου ευτυχίας την ποσόστωση εγκύψατε μεθοδικά ,το σπαραγμό ωστόσο του δικού σας κόσμου θα μπορέσετε ποτέ να τον αποτιμήσετε;
Ετσι κι εγώ κυοφορώ τη χαρά μου 500 χρόνια,διστάζοντας να την γεννήσω και στης πληρότητάς μου το απόγειο να φθάσω.
Φόβος με καταλαμβάνει με του έξω κόσμου την σκοτεινή αχλύ όπου ανέστιαανεμοριπίζεται η αρετή ,και το παιδί μου κρατώ στης κοιλιάς μου την θερμή εστία.
Ασφαλές αλλά χωρίς να το βλέπω,υπαρκτό αφού το νοιώθω αλλά με την ελπίδα της γέννας του να ξεψυχά .
Κι αυτό του αινιγματικού μου μειδιάματοςείναι η αιτία.
Θα γίνειποτέ μπορετό της ζωής μου τη ζωή μέσα στο κόσμο σας ν’αποθέσω και την αιώνια που λαχταρώ λύτρωση ,να βρώ και μ’αυτής το μύρο και σας ,αιθέρια ναμυρώσω;
Ο αγκιτάτορας
