Οι δαίμονες χαίρονται με τη ματαιοδοξία, την αγάπη για το χρήμα, την υπερηφάνεια, τη μάζωξη χρημάτων (συλλέγοντας πράγματα χωρίς ιδιαίτερη ανάγκη, όπως συλλογές), την απληστία (πόθος εξουσίας), τον φθόνο, τη λαγνεία, την απληστία, τα ψέματα, την προδοσία, την απληστία και πολλές άλλες εκδηλώσεις του κακή αρχή στον άνθρωπο.
Ο Σχήμα-Αρχιμανδρίτης Ζωσίμα Σοκούρ είπε: «Ποτέ μην αναγκάζετε κανέναν με κανέναν τρόπο, μη σύρετε βίαια τους συζύγους σας, τις γυναίκες σας κ.λπ. στους ναούς του Θεού. Όλα είναι αμαρτία, είναι κακό. Ένα άτομο δεν καταλαβαίνει, δεν αναγνωρίζει, δεν έχει νόημα να του δώσεις ένα ιερό με τη βία. Θα έρθει η στιγμή που…» Ακολουθήστε τον σύνδεσμο στο κανάλι μας στο Telegram και διαβάστε τη συνέχεια των λόγων του Σχήματος-Αρχιμανδρίτη, https://t.me/molitvaikona/11036 .
Στους δαίμονες δεν αρέσει όταν ένα άτομο ακούει την αδύναμη φωνή της συνείδησης μέσα του και είναι έτοιμο να ακολουθήσει τις συμβουλές της. Στη συνέχεια, ανταγωνίζονται μεταξύ τους και αρχίζουν να στέλνουν διαφορετικές σκέψεις στον εγκέφαλο σε μια σειρά που είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς μεταξύ καλού και καλού και κακού και κακού. Η ικανότητα να διακρίνει κανείς το καλό από το κακό χρειάζεται πολύ χρόνο για να μάθει. Για να βοηθηθούν οι πιστοί δίνονται νηστεία και προσευχή, που υποδεικνύονται από τον ίδιο τον Χριστό ως τους καλύτερους εξορκιστές των δαιμόνων. Καλό είναι η παραμονή στη νηστεία και την προσευχή να ολοκληρώνεται με εξομολόγηση και Κοινωνία των Ιερών Μυστηρίων, μια φωτιά που κατατρώει ολόκληρο το εσωτερικό του ανθρώπου και οδηγεί στη διορατικότητα, σε ένα νέο πνευματικό όραμα.
Το «Σατανάς» και το «διάβολος» μπορούν να μεταφραστούν ως «αντίπαλος», και αυτός είναι πρωτίστως ο στόχος του Σατανά και των δαιμόνων του. Είναι εχθροί του σχεδίου του Θεού, το οποίο είδαμε στους Εφεσίους 1:9-10 (πρβλ. Κολοσσαείς 1:20) – να ενώσει τα πάντα στον Χριστό με τον εαυτό Του. Εφόσον αυτή η ένωση με τον Χριστό γίνεται μέσω της πίστης στον Χριστό, φαίνεται ότι η ύψιστη προτεραιότητα των δαιμόνων είναι να προσπαθήσουν να καταστρέψουν την πίστη – να αποτρέψουν τους μη πιστούς από το να φτάσουν στην πίστη εξαρχής και να κάνουν τους πιστούς να αρνηθούν την πίστη τους.
Τι τακτικές λοιπόν χρησιμοποιούν οι δαίμονες;
Εξαπάτηση. Δεν είναι τυχαίο που ο Σατανάς ονομάζεται πατέρας του ψεύδους (Ιωάν. 8:44· πρβλ. Αποκάλυψη 12:9). Βλέπουμε τη δαιμονική εξαπάτηση με πολλούς διαφορετικούς τρόπους στον κόσμο. 1) Γενικά, ο Σατανάς τυφλώνει τους απίστους στο ευαγγέλιο (Β’ Κορινθίους 4:3-4). 2) Οι δαίμονες φαίνεται να είναι η δύναμη πίσω από άλλες θρησκείες, ενεργώντας ως θεοί τους (Δευτερονόμιο 32:16-17· Α’ Κορινθίους 10:20). Φαίνεται επίσης να διευρύνουν τις δυνατότητες της ειδωλολατρίας, της μαγείας, κ.λπ. Δεν πρέπει να είμαστε δύσπιστοι ότι οι άνθρωποι βιώνουν πραγματικά ανεξήγητα πράγματα (ακόμα και καλά πράγματα) σε άλλες θρησκείες και τον αποκρυφισμό. υπάρχει πνευματική δύναμη εκεί. 3) Οι δαίμονες προσπαθούν επίσης να εξαπατήσουν τους χριστιανούς μέσω ψευδοδιδασκάλων. Ο Παύλος το τονίζει αυτό στο Β’ Κορινθίους 11:
Διότι εάν κάποιος έρθει και διακηρύξει άλλον Ιησού από αυτόν που έχουμε κηρύξει, ή εάν λάβετε διαφορετικό πνεύμα από αυτό που λάβατε, ή εάν δεχτείτε ένα διαφορετικό ευαγγέλιο από αυτό που λάβατε, θα το αντιμετωπίσετε αρκετά εύκολα. . .” .
Γιατί τέτοιοι άνθρωποι είναι ψεύτικοι απόστολοι, δόλιοι εργάτες, που παρουσιάζονται ως απόστολοι του Χριστού. Και δεν είναι περίεργο, γιατί ακόμη και ο Σατανάς μεταμφιέζεται σε άγγελο φωτός. Επομένως, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι υπηρέτες του μεταμφιέζονται επίσης σε λειτουργούς δικαιοσύνης. Το τέλος τους θα είναι σύμφωνα με τις πράξεις τους. (εδ. 4, 13-15).
Ο Σατανάς και οι δαίμονές του δεν είναι αδαείς. Γνωρίζουν ότι όσο πιο κοντά μπορούν να φέρουν μια διδασκαλία που μοιάζει με χριστιανική αλήθεια (αλλά είναι ψέμα του διαβόλου), τόσο περισσότερους χριστιανούς θα παρασύρει. Ο Σατανάς χρησιμοποίησε ακόμη και τη Γραφή όταν έβαλε σε πειρασμό τον Ιησού (Ματθαίος 4:6)! Ο Παύλος δηλώνει ότι αυτή η εξαπάτηση θα αυξάνει καθώς πλησιάζει το τέλος (14:1-2).
Ο πειρασμός για την αμαρτία φαίνεται να βασίζεται στον ρόλο του Σατανά ως «κατήγορου» (Αποκάλυψη 12:10). Αν καταφέρουν να κάνουν τους ανθρώπους να αμαρτήσουν, ο Σατανάς και οι δαίμονές του θα αισθανθούν ότι έχουν την ευκαιρία να τους κατηγορήσουν ενώπιον του Θεού. Αυτές οι κατηγορίες μπορούν να κλονίσουν την πίστη ακόμη και των πιο σταθερών πιστών. Ο πειρασμός είναι πιο εμφανής στον πειρασμό του Ιησού από τον Σατανά στην έρημο (πρβλ. Ματθαίος 4:1-11). Σε συμφωνία με το σχέδιο του Θεού να ενώσει τα πάντα στον Χριστό, ο Θεός έδωσε τη στοργική ενότητα της εκκλησιαστικής οικογένειας και του γάμου ως σημεία που υποδεικνύουν αυτό το σχέδιο (Εφεσίους 3:6-11· 5:31-33). Οι πειρασμοί που οδηγούν σε διχόνοια στην εκκλησία και την καταστροφή των γάμων είναι οι προτεραιότητες του δαιμονικού βασιλείου (Β’ Κορινθίους 2:6-11).
Η κατοχή συμβαίνει όταν ένα άτομο κυριεύεται από ένα κακό πνεύμα. Το γιατί οι δαίμονες κυριεύουν ανθρώπους είναι μια ενδιαφέρουσα ερώτηση, αλλά πιθανώς έχει να κάνει με την υπονομευτική επίδραση της πίστης του φόβου. Όσοι ζουν με μεγάλο φόβο για το δαιμονικό βασίλειο είναι πιο πιθανό να ασκούν πολλές διαφορετικές θρησκείες—όποια θρησκεία μπορεί να τους βοηθήσει να αντιμετωπίσουν τη δαιμονική καταπίεση.
Και αν η πνευματική δουλεία είναι δύσκολη, μπορεί να τους κάνει να χάσουν την πίστη τους ότι η ελευθερία είναι ακόμη δυνατή.
