του system failure
Είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό, αν όχι απίστευτο, το γεγονός ότι οι άνθρωποι αποδέχονται παθητικά, χωρίς κανένα ίχνος έκπληξης, πράγματα που στο παρελθόν θα τα θεωρούσαν απαράδεκτα και εξωφρενικά. Μερικά πράγματα θεωρούνται σήμερα τόσο κοινά, που δεν μπαίνουν στον κόπο να τα συζητήσουν περισσότερο. Παράδειγμα: οι μαζικές παρακολουθήσεις πολιτών από κυβερνητικές υπηρεσίες.
Τα ψέματα και η προπαγάνδα είναι τόσο συχνό φαινόμενο, που όλο και λιγότεροι άνθρωποι πιστεύουν στα αφηγήματα των συστημικών ΜΜΕ. Ζούμε σε ένα σύμπαν απόλυτης ψευδαίσθησης που κατακλύζεται από ψεύτικη πληροφορία, ψεύτικες εικόνες, σκηνοθετημένα γεγονότα, παραποιημένες ιστορίες. Η ασύλληπτη ποσότητα πληροφορίας που διακινείται καθημερινά στοχεύει τον ανθρώπινο εγκέφαλο, όχι για να τον αφυπνίσει, αλλά για να εξασφαλίσει ότι θα μείνει σε μια μόνιμη κατάσταση απενεργοποίησης. Θα πρέπει κανείς να ψάξει πολύ για να βρει μερικά κομμάτια αλήθειας μέσα στον λαβύρινθο του διαδικτύου. Αλλά αυτό είναι και ένα σημάδι ότι το σύστημα ξοδεύει πολύ χρόνο και προσπάθεια προκειμένου να συντηρήσει την κυριαρχία του.
Τα γεγονότα στην Ελλάδα τα τελευταία πέντε χρόνια έδειξαν ότι οι ελίτ της παγκοσμιοποίησης που προωθούν το νεοφιλελεύθερο δόγμα, χρησιμοποιούν περισσότερο σύνθετες μεθόδους για να διατηρήσουν και να επεκτείνουν την κυριαρχία τους. Οι νέες συνθήκες στο Ελληνικό πείραμα έχουν επιβληθεί μέσα από την ενεργοποίηση συγκρουόμενων συμφερόντων εντός της συρρικνούμενης μεσαίας τάξης. Μέσα από τα αφηγήματα των συστημικών ΜΜΕ που έκαναν τον μέσο Έλληνα να αισθάνεται ένοχος που ξόδευε τόσο καιρό “πέρα από τις δυνάμεις του”, έτσι ώστε να διαγραφούν τα τεράστια εγκλήματα της τραπεζικής μαφίας.
Παρά το γεγονός ότι ο Ελληνικός λαός είπε ένα μεγάλο “ΟΧΙ” στις καταστροφικές πολιτικές μέσα από το δημοψήφισμα του 2015, ψήφισε και πάλι τον Τσίπρα, αφότου είχε ήδη υπογράψει το τρίτο καταστροφικό μνημόνιο. Με άλλα λόγια, επέλεξε τελικά την υποταγή στην Ευρωπαϊκή Χρηματοπιστωτική Δικτατορία (ΕΧΔ) και στο δημιούργημα της τραπεζικής ελίτ που λέγεται ευρώ.
Επιχειρήσεις εξαπάτησης και αποπροσανατολισμού, proxy πόλεμοι, προπαγάνδα και παρακολουθήσεις, χρησιμοποιούνται σε πλήρη ισχύ, ώστε να μετατρέψουν τις μάζες σε ένα υπάκουο “ποίμνιο” απόλυτης υποταγής.
Οι επιθέσεις στο Παρίσι και στο San Bernardino έφεραν πρόσθετο φόβο στους ανθρώπους και τους έκαναν να αποδεχθούν περισσότερα μέτρα καταστολής, γέρνοντας προς την μεριά της ακροδεξιάς για προστασία. Σε αυτό τον φαύλο κύκλο, οι μετριοπαθείς ψηφοφόροι επέστρεψαν στις πολιτικές δυνάμεις του κατεστημένου για να αποφύγουν την ακροδεξιά. Η Αριστερά κατατροπώθηκε για άλλη μια φορά. Οι άνθρωποι είναι τώρα εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε πολιτικούς του κατεστημένου, όπως ο Ολάντ, ο Σαρκοζί και η Χίλαρι Κλίντον και σε λαοπλάνους της άκρας Δεξιάς, όπως ο Ντόναλντ Τραμπ και η Μαρίν Λε Πεν.
Πρόκειται ουσιαστικά για ένα έμμεσο μύνημα-απειλή από τις ελίτ προς το 99%: Είτε θα αποδεχθείτε φιλοσυστημικές πολιτικές δυνάμεις, ή, θα βυθιστείτε στο απόλυτο χάος με την Αριστερά στην εξουσία.
Τα “προεόρτια” αυτής της κατάστασης τα είδαμε το καλοκαίρι του 2015 με τα γεγονότα στην Ελλάδα και την ΕΧΔ να απειλεί με οικονομικό χάος μέσω των κλειστών τραπεζών. Έπειτα, είχαμε τις επιθέσεις από τους Ισλαμικούς εξτρεμιστές.
Αλλά το σύστημα δείχνει σημάδια παρακμής καθώς έχει εκτεθεί πλήρως μέσα από το οικονομικό πραξικόπημα εναντίον της Ελλάδας. Το ερώτημα τώρα δεν είναι αν οι άνθρωποι συνεχίζουν να πιστεύουν σε αυτό το σύστημα, αλλά αν τελικά θα επιλέξουν να υποταχθούν, ή να ξεσηκωθούν, επιχειρώντας να το ανατρέψουν.
